دارم از داخل بخش کامپيوتر دانشگاه اينها را مینويسم. امروز بقيهی بحث سياسی را ادامه داديم و رويکردِ رئاليستی ولفوويتز، کندوليزا رايس و رامسفلد را نقد و تحليل کرديم. ديدگاه ايدهآليستها را هم ايضاً . . . و ديگر از اين قبيل مباحث . . . ساختار جامعهی ملل در ژنو، معاهدهی ورسای، اروپای متحد، موضوع جنگِ عراق . . . نمیدانم. جای بقيهاش اينجا نيست. بحث خيلی تخصصی میشود. شايد سر فرصت مطلبی دربارهی رئاليستها و نومحافظهکاران دولت جرج بوش نوشتم. فعلاً دل و دماغش نيست. الآن بايد بروم ناهاری بخورم و با استادم بروم بريتيش ميوزيم. راستی اين بچه آمريکايیهای کلاسمان چقدر از من خوششان آمده است! يعنی ما اينقدر خوشتيپيم؟!
ديگر بايد راهی شد. زمان دارد از دست میرود و دل ما هم هزاران مايل آن سوتر دارد بال بال میزند. آن روز به حضرت دوست میگفتم که اين فصل و وصلها، برای من خيلی دردناک است. انگار مريضی توی اتاق سیسیيو روی تخت باشد و تنها با ماسک اکسيژن تنفس میکرده باشد. حسابش را بکنيد که يکی هر چند دقيقه اين ماسک را بردارد و دوباره بگذارد سرِ جايش! خوب اگر میخواهی ما را بکشی و قصدِ جانِ ما داری، يک دفعه خلاص کن هم خودت را و هم ما را:
محتاج قصّه نيست گرت قصدِ خونِ ماست
چون رخت از آن تست به يغما چه حاجت است
جامِ جهان نماست ضمير منير دوست
اظهار احتياج خود آنجا چه حاجت است؟
