گر چه ماه رمضان است… (نسخهی صريح)
ديدهاید گاهی شاعری، رندی، طنزپردازی چیزی میگويد یا مینويسد که در حقیقت کنايهای است به کسی و طعنهای است به او ولی فردی که مخاطب
July 23, 2014
ديدهاید گاهی شاعری، رندی، طنزپردازی چیزی میگويد یا مینويسد که در حقیقت کنايهای است به کسی و طعنهای است به او ولی فردی که مخاطب
شاید امروز بعد از ۱۵ سال است که دوباره اين شعر سيد حسن حسینی را یافتهام و میخوانم. دوستی آن زمان این شعر را روی
هر کسی شب قدری دارد. درستتر آن است که هر کسی شبهای قدری دارد؛ ويژهی خود او به تناسب شاکلهاش. بر حسب قوت هاضمهی عقلی،
نقطهی کانونی مسألهی فلسطين و غزه چيزی نيست جز اشغال، محروميت هولناک و ضد انسانی ملتی از ابتدايیترين حقوق بشری، استمرار تجاوز، قتل، تبعيض و
گمان نمیکنم هیچ شاعری مثل مولوی دينداری را با ديوانگی و عاشقی در هم آميخته باشد. فضل تقدم برای کاشتن بذر این ميوهی مبارک با
آدمی به درد داشتن آدمی است. این فقط کشف صوفيان يا بعضی از دينداران نيست. هر کسی که آدمی بودن را در عمق وجودش لمس
سورهی یوسف، به روایت خودِ قرآن، «احسن القصص» است. حکایت نبوت در آن هست. قصهی محبت در آن هست. محبت پدر و فرزندی. عشق برادر
حافظ غزلی دارد با مطلع «جز آستان توام در جهان پناهی نيست». اين غزل سراپا تمناست و سوز و درد. بازتاب استيصال و عجز آدمی
آواز بیات ترک زير را شجريان با تار مجيد درخشانی خوانده است روی غزل «زان یار دلنوازم شکری است با شکايت…» در ماهور. اجرايی خصوصی