June 2007

مسأله‌ی اسلام و دموکراسی شايد يکی از حياتی‌ترین مسايل مسلمانان معاصر است. محافل آکادميک اروپا توجه ويژه‌ای به اين مسأله دارند و بسيار پيش می‌آيد

۱. من معتقد به جبر تاريخ نيستم. به عبارت ديگر فکر نمی‌کنم رخدادهای تاريخی لزوماً تکرارپذير باشند. اگر قرار باشد تاريخ به عقب برگردد، هيچ

خاطرم هست که وقتی ايران بودم، اسماعيل ميرفخرايی مجری برنامه‌هايی بود درباره‌ی تاريخ، باستان‌شناسی، فرهنگ و مصاحبه با بزرگان کشور. آن روزها سخت شيفته‌ی آن

نمی‌دانم نام این وضعيت را چه می‌توان گذاشت. وضعيت نامشخص بودن، تصادفی بودن، بی‌حساب و کتاب بودن و در عين حال به شکل تجلی پيدا

مدت‌ها پيش می‌خواستم – يا وعده داده بودم که اين شعر سايه را در ملکوت بياورم. شعری است آرمان‌خواهانه و سرشار از درد. شعری شيوا

امروز دوستی تلفن زد از آن سوی اقيانوس و ذکری از شريعتی شد و سخنرانی‌اش «پدر، مادر، ما متهم‌ايم». وسوسه شدم سخنرانی را پيدا کنم

تمام عالم می‌دانند که من و عبدی کلانتری سخت اختلاف نظر داريم. اما اتفاق تازه‌ای که دارد می‌افتد، اتفاق فرخنده‌ای است: عبدی کلانتری حالا هم

در باب رواداری زمانه و ميزان تحمل عبدی کلانتری آيا زمانه بی‌طرفی را رعايت می‌کند؟ با توجه با آن‌چه من امروز ديده‌ام، آری! (و بر

اين قضيه‌ی آرامش دوستدار خيلی با مزه شده است. ببينيد عده‌ای معتقدند که آرامش دوستدار با تمام انتقادهايی که از دين و «دين‌خويی» می‌کند، در