اين ضربالمثل مشهور در اين دههی اخير در کشورِ ما مصداق عينی پيدا کرده است. اصلاً معلوم نيست شاکی چه کسی است و متهم چه کسی. معلوم نيست مردم به چه جرمی محاکمه میشوند. توضيحش فقط وجود تفاوتهای فرهنگی و حساسيتهای ويژهی يک کشور مسلمان نيست که نتوان آن را با کشوری مثل بريتانيا يا آلمان يا آمريکا قياس کرد. همين ماجرای اتهام سوء استفاده از قدرت به وزير کشور را ببينيد. آقای خاتمی میخواست قانون در اين کشور حاکم شود و حاکميت قانون بر صدر بنشيند. حالا هر کسی خودش ذاتِ قانون است. قانون آنقدر سيال شده است که به راحتی میتوان آسمان را به ريسمان بافت و حکم صادر کرد. خدا آخر و عاقبت اين طايفه را به خير کند:
آه اگر از پسِ امروز بود فردايی!
