این ترانهای که شعرش را ابوالقاسم لاهوتی سروده بود و محمد رضا شجريان سالها پيش آن را خوانده بود، يعنی تصنيف «ياد تو»، از آن ترانههای جنجال ساز شد. شعر لاهوتی و تصنيفی که شجريان خوانده بود، بندی دارد که در سراسر تصنيف تکرار میشود و آن بند اين است: «ميهن ای ميهن». اين تصنيف را البته صدا و سيمای سابق آقای لاريجانی مصادره کرده بود و با مثله کردن آن مرتب در تلويزيون و راديو پخش میکرد. ما هم البته دسترسی به اصل آن نداشتيم و همان تصنيف مثله شده ورد ضميرمان بود، بس که زيبا بود شعر و آهنگ و دلنشين بود صدای خواننده. همين تصنيف مثلهشده را به طربستان افزودهام تا زمانی که اهل دلی لطف کند و اصل تصنيف را برایام بفرستد. سه چهار سال پيش، تصنيف کامل را در نواری که از دوستی به امانت گرفته بودم شنيدم. از خبطهای بزرگ من بود که نسخهای از آن نوار بر نداشتم تا اکنون در به در به دنبال اصلاش بگردم و ناچار به همان تصنيف بیسيرت شده قناعت کنيم. اهل فن میدانند صدا و سيما چه بر سر موسيقی سنتی ما آورده است. چيز بيشتری نمیگويم.
تنها اين را اضافه کنم که شهزادهی سمرقند اسباب خير شد و پانزده تصنیف تازه از موسيقی آسيای ميانه به بخش طربستان افزوده شده است. در ملکوت، میتوانيد این قطعات را در انتهای ليست «ديگران» بشنويد و طبعاً همه را به استقلال در سمرقند میتوان شنيدن. مجال نوشتن نمیيابم اين روزها بس که کارهای مختلف عقب افتاده دارم. به محض اين که فراغتی حاصل شود شايد با نوشتن آشتی کردم تا چنان که دل میکشد بتوانم بنويسم. احساس میکنم از خودم دارم فاصله میگيريم وقتی از آنچه دوست دارم نمیتوانم بنويسيم؛ اما نمیشود، باز هم مینويسم:
هر چه دل از سنگ خارا میکنم / باز رو سوی بخارا میکنم!
پ.ن. اگر به آن ميانههای آخر بخش ديگران توجه کنيد، متوجه افزايش قطعات و سرودهايی مربوط به اوایل انقلاب خواهيد شد. سالگرد انقلاب همين ديروز بود و آن ماجراهای ديگرش. شنيدن آن تصنيفها خاطراتی عجيب دارد برای آدمهای مختلف!
