۵

عارفی کو که کند فهم زبان سوسن؟

حدیث رفت و آمد ما حکایتی غریب است. آنچه که در قبض‌های عظیم بر دل و جانِ من می‌رود ماجرایی جانسوز است و «یکی داستان است پر آبِ چشم». اینکه چگونه به هر زخمی می‌میرم و رستاخیز دگرباره آغاز می‌شود، نکته‌ای است که با نکته‌دان کنند. اما عاشقان را حیات و نفس از دمِ حضرت دوست است و حضور معشوق. تقدیر عشق‌ورزی و نصیبه‌ی مهر از ازل بر پیشانیِ ما ثبت بوده است و به هر سوراخی که از دستِ سلطانِ عشق نهان شوم، عاقبت اسیر پنجه‌ی آن شیر بیشه‌ی جانم. اما اینکه چه می‌رود و چه می‌شود این است که:
دی بر سرم تاجِ زری بنهاده است آن دلبرم / چندان که سیلی می‌زنی آن می‌نیفتد از سرم
شاهِ کله دوزِ ابد، بر فرقِ من از فرق خود / شب‌پوشِ عشقِ خود نهد، پاینده باشد لاجرم
ور سر نماند با کله من سر شوم جمله چو مه / زیرا که بی حقه و صدف رخشان‌تر آید گوهرم
حکایت ما داستانِ صدف است که وقت شکستن خنده‌ می‌زند؛ ماجرای زر است که آنگه که در آتش می‌رود می‌گوید که «گر نه قلبی بنما وقتِ ضرر خندیدن». باری این تلاطم‌های دریای دل این دلشده را غریب نیست. خلافِ طبیعت مفطور رفتار نمی‌توانم کردن هر چند خلافِ آمدِ عادت رسمِ دیرینِ من است.


گفته بودم که تا مرگی دیگر، تولدی دیگر، رستاخیز دیگر، این خانه را بدرود خواهم گفت. به نوعی آن سخن‌ها همه در رسیدند و مرگی دیگر و تولدی دیگر و رستاخیزی دیگر وجودِ نحیف مرا در خویش فروبلعید و چنان دمار از روزگارِ هستی برآورد که گویی دیگری شده‌ام. آری:
شمس و قمرم آمد، سمع و بصرم آمد . . .
چیز دگر ار خواهی، چیز دگرم آمد!
آن نازنینانی که در این ایام عسرت و روزگار خموشی به این ویرانه‌ی قدیم قدم رنجه می‌کردند، حضورشان مشکور باد. در سکوت هم ناظر همه‌ی نازنینان بودم. نمی‌دانم که این طوفان‌های عافیت‌گداز چند بار دیگر در بادبانِ این سفینه‌ خواهند پیچید. باری این را می‌دانم که در این روزها مصاحبت با مولوی چندان صیقل جان بوده است که با خویش قرار کرده‌ام که هیچ گاه ترکش نگویم دیگر. در این چندین روز البته جای دیگری برای خویش و در سکوت می‌نوشتم و عالمیان را از آن خبری نبود. آن خانه، خانه‌ی سکوت بود نه سرای سخن. از همین رو مهجور مانده بود و مکتوم. نیازی نبود که نامش در افواه افتد. آنجا قصه‌ی من، قصه‌ی خون خوردن و خاموشی بود. اینجا شرحِ همدلی است و طرحِ دلنوازی.
نوازش‌ها و خواهش‌های حلقه‌نشینانِ ملکوت، هر یک به نوعی، البته دل را می‌آشفت و بندی بر پای جان بود که اجابتِ آن همه خواهشِ مهر را داعیه می‌سوزاند. در این میانه عباس معروفی، کاتب کتابچه و نویسنده‌ی نکته خروش‌هایی برآوردند که گوش افلاک را کر نمودند. باری اینک آن صیام را افطار نمودیم. چندی دیگر البته در آستانه‌ی ماه صیامیم. برای من روزه، چندان که با سکوت هم‌عنان است با امساک از طعام نیست. آدمی با امساک در طعام، شهواتِ تن را مهار می‌زند و با امساک در سخن، شهواتِ عقل را به بند می‌کشد. سکوت را حکایت‌هایی است شیرین و شنیدنی. این هم وجهی از سکوت است که:
من ز بسیاری گفتارم خمش / من ز شیرینی نشستم رو ترش
ترشرویی ما و عبوس بودن نشانِ تهی‌دستی یا تباهی نیست البته. در این وادی سخن فراوان می‌توان گفت که اینک مجالِ آن نیست و در نوبتی دیگر به شرحِ آن خواهم آمد. این روزها در تدارک سفری کوتاه هستم به دیارِ پروس (پیشاپیش قصه‌اش را آورده‌ام در «وقایع سفری قبله‌ی عالم»!). طرفه این است که آنجا هم برای سخن می‌روم. آنجا هم مجالِ سکوتی نیست. آنجا هم فرصتِ سرفروبردنم در خویش به کف نمی‌آید. سخن در جانِ من آویخته است. سرّ این آمیختگی را روزی اگر عمری باقی بود، جایی خواهم نوشت هر چند حکایت نوین و عجیبی نیست. قصه‌ای است آشنا که از فرطِ آشنایی مهجور افتاده است. خوشبختانه در این سفرِ آلمان فرصتی فراخ‌تر و امکاناتی بیشتر در اختیارم خواهد بود که نکته‌هایی را که شکار می‌شوند به ارض ملکوت بکشانم. هنوز تا سفر البته چندین روزی باقی است. باقی ماجرای رفتن و آمدن ما را هم بگذارید و بگذرید:
شرح این هجران و این خونِ جگر / این زمان بگذار تا وقتِ دگر!

  1. نکته گو گفت:

    سلام… نمی توانم خوشحالیم را از بسط ِدوبارۀ ملکوت پنهان کنم. گر چه می دانم صعودِ ملکوت بدون قبض میسر نیست ولی می پندارم نسیم ِلطف و رحمتی که در بسط هست در قبض نیست. در ملکوت تابحال تکلّف و ریایی ندیده ام و هر چه بوده نقد حال است تا چه شود.

  2. nader گفت:

    سلام/خیلی خوشحالم دوباره می نویسید

  3. ظهير الملكوت گفت:

    قبله عالم به سلامت. در دْیار هولنداست که چشم مان به جمال طغرای سلطانی روشن می شود. خوب کردید. قبله که خاموش می شود شبستان ملکوت را ترس می گیرد.

  4. مرضيه گفت:

    ملکوت دیری است که همدم جانم شده…دوست عزیز،امساک در سخن جان معاشران را رنجه می کند…چه، خاکیان،چشم دوخته به ملکوتیان از زبانشان،جرعه های ملکوتی تمنادارند…برای این نسل تشنه که ازهمه چیز ،مذهب و عشق و ارادت و….،دو رنگی دیده اند ،بنویسید..بنویسید که روحمان سیراب شود…تا در هجوم دروغ دستاویزی داشته باشیم روح را…بنویسید که سخت تشنه ایم….تشنه جرعه های ملکوتی….

  5. colonel-alikhan گفت:

    درود برشماایرانی آزاده..من امروز غرق در احساسات خوبی هستم که زائدالوصف است..چرا که تو آمدی..حضورت مبارکباد وقلمت توانا باد. مثل اینکه روزهای شادی درپیش است..دریافت افتخارآمیزنوبل از طرف شیرزنی که شیرین است وروزهای تلخی رادرسیاهچال ودرکنارسروهای آزادگذرانده …آن چنان افتخارآمیز است که با کلامم قادر به بیان آن نیست. به امید روزی که زندان ها به پارک وفضای شادی تبدیل شوندو واژه زندان وزندانی ..وشکنجه ونامردمی از خاطره ها رخت برکند.

|