دوستی در پای يکی دو مطلبِ پيشين دربارهی پخش موسيقی صفحه نظری داده بود که بارها دربارهی آن توضيح دادهام. وبلاگ ملکوت، چيزی نيست که تمام آدميان اجبار داشته باشند که بيايند اينجا. اگر کسی از پخش موسيقی اتوماتيک صفحه دلخور است، میتواند صدای بلندگوهايش را ببندد يا همان اول خاموشش کند. اينجا اگر هم مائدهی بهشتی داشته باشد، با اکراه به کامِ کسی نمیرود. به گمان من اين اعمال سليقه روی سليقهی صاحب وبلاگ است که در صفحهاش چه کار بکند و چه کار نکند. مسأله يک اختلاف سليقهی ساده است و برای من عجيب است که بعضی تا اين حد دوست دارند سليقهی خودشان را اگر نه بر سليقهی ساير خوانندگان، حداقل بر سليقهی نويسندهی وبلاگ تحميل کنند. انگار کامپيوتر اين دوستان از همان روز اول ناگزير با يک بلندگو ساخته شده است که اصلاً نمیتوان صدای آن را بست! هر چه بيشتر فکر میکنم نمیفهمم يعنی چه که: «بهتر نيست که انتخاب پخش و يا عدم پخش آهنگ متن سايت را به بازديد کنندگان واگذار کني. حتي مائده بهشتي وقتي بزور شد لطف خود را از دست ميدهد.»! اينجا به روی عمومِ آدميان باز است و وقتی هم کسی به اينجا آمد، پای کسی را نمیبندند و دستش را به زنجير نمیکنند. هر که ناراضی است، کافی است صفحه را با يک کليک ساده ببندد! «محتاجِ جنگ نيست، برادر! نمیکنم!»
