امروز سی و ششمين سالگرد وفات نور علی خان برومند است. دو روز پيش، همايون خرم هم از جهان رفت. اين انسانها، به گمان من، نشانه هستند برای بشريت. چراغ راهاند. قلههايی هستند که گاهی تسخير میشوند و گاهی هم نه ولی هميشه نشانه و چراغ راه باقی میمانند. برای اینها نمیشود و نبايد روضه خواند يا مرثيهسرايی کرد. اثری که اينها در روان و آگاهی ما، در فرهنگ ما، در موسيقی ما، در ترانه و ترنم ما، باقی گذاشتهاند، اثری زدودنی نيست. نسلی با نه تنها خاطره بلکه با عين عمل اثرگذار آنها زيسته است و خواهد زيست. اين نسل منقرض نشده است – و عمرش دراز باد – و دليل پايداری اين نسل از هنرمندان و اين جنس از هنر اين است که در گرو صورت و ظاهر نيست و تقلبات و تغلبات جهان گردی به رخسارشان نمینشاند؛ قصهی آنها حديث صدق است. و صدق و راستی میماند. فکر کردم امروز خوب است – بعد از مدت درازی که ملکوت بینوا و نغمه بوده است – چيزی بگذارم به یاد اين عزيزان و همهی کسانی که نامشان پیوند خورده است به آنها – از میان زندگان و رفتگان.
قطعهی اول، برنامهی گلهای تازهی شمارهی ۵۲ – سرگشته – است. با صدای حسين قوامی و آهنگ همايون خرم روی تصنيف حيرتآور و تکاندهندهی سايه – که به «تو ای پری کجايی» مشهور شده است. قطعهی دوم، گلچين هفته شمارهی ۹۷ است که يادبود نور علی خان برومند است (کيفیت اين دومی به خوبی اولی نيست ولی قابلشنيدن است).
[audio:http://malakut.org/others/gt/052.%20GT52.mp3]
[audio:http://www.malakut.org/blog/audio/Golchin-HQ/G.H.%20097_Bouroomand_Maroofi_Khan%20Gha.mp3]