۲

نقدِ حال

«به زحمت به جولیا فکر می‌کرد. نمی‌توانست فکرش را روی او متمرکز کند. عاشقش بود و هرگز به او خیانت نمی‌کرد؛ اما این تنها یک واقعیت بود که به اندازه قواعد حساب برای او روشن بود. هیچ احساس عشقی به او نداشت. و حتی به ندرت فکر می‌کرد که چه ممکن است بر سرِ او آمده باشد. او بیشتر به اوبراین فکر می‌کرد با بارقه‌ای از امید. اوبراین حتماً می‌دانست که او را بازداشت کرده‌اند. به گفته‌ی او، جمعیت برادران هیچ وقت سعی نمی‌کرد اعضایش را نجات بدهد. اما تیغ را برایشان می‌فرستاد؛ آنها اگر می‌توانستند تیغ را می‌فرستادند. شاید پنج ثانیه بیشتر طول نمی‌کشید که نگهبانان به داخل سلول هجوم می‌آوردند. تیغ با سوزشی سرد او را می‌گزید و حتی انگشتانی که تیغ را در میان داشتند تا استخوان دریده می‌شدند. همه چیز به تنِ رنجور و بیمار او برمی‌گشت که از اندک دردی در خود جمع می‌شد. وینستون مطمئن نبود که آیا از تیغ استفاده می‌کرد یا نه حتی اگر مجال استفاده از آن را به دست می‌آورد. طبیعی‌تر بود که لحظه‌ای را تا لحظه‌ی دیگر بکشاند و ده دقیقه‌ی دیگر از حیات را بپذیرد حتی با یقین داشتن به اینکه پایانِ آن شکنجه‌ای مرگبار بود . . .»
از ۱۹۸۴، جورج ارول

  1. homeira گفت:

    با سلام مطلب شما را خواندم. هنوز به خرابکاری امروز فکر می کنم و در مخمصه ای که در آن گیر افتاده بودم- به هر حال به قبله عالم وحی شد که در سرزمین یخ حضرت اوا در پای کامپیوتر در حال هلاک شدن است و از ترس همینطور برای خدا پیامهای تکراری می فرستد- باری قبله عالم گشتی دور کره زمین زد و در قطب فرود آمد و گقت:”بانوی من ترا چه می شود؟ ” و نگاهی انداخت تا بلکه حضرت عباس را بجوید و از او بپرسد این بینوایان در کجا بسر می برند که—
    اما حضرت خود عزم سفر کرده بود سوی مادر ترسا و پاپ تا چند روزی را —

|