۵

مژده ای دل که مسيحا نفسی می‌آيد…

Print Friendly, PDF & Email
حال و هوای نوروز است و دو سه روزی است آوازی در بيات ترک را از شجریان گوش می‌دهم. برنامه‌ی شماره‌ی ۱۴۴ گلهای تازه را. غزل حافظ است به همراه سه‌تار استاد احمد عبادی. این آواز خصوصاً به کار کسانی که مشقِ آواز می‌کنند و پی بیات ترک خوبی می‌گردند می‌خورد. این همه که این آوازها را در ملکوت می‌گذارم يک دلیل ساده دارد: خودم آوازی را می‌شنوم و لذت می‌برم. دريغ‌ام می‌آید اين شیرینی و لذت را تنها برای خودم نگاه دارم. حتماً هستند کسانی که هم‌چون من از آن لذت می‌برند و زخمه‌ی سازی يا ارتعاش آوازی، روح‌شان را می‌نوازد و بيتِ شعری روزشان را می‌سازد. ستمِ ستمکاران و بیدادِ بیدادگران،‌ شادی‌های ما و فهمِ ما را نمی‌تواند بربايد. ما با اين‌ها و با بسی بيش از این‌ها زنده‌ایم و زنده‌تريم. شعر و آواز هم‌چون آب، باعث رويشِ جان‌های ماست. ما با موسيقی‌های‌مان هم سبز هستيم.

  1. Shahrokh says:

    I really enjoyed it, the “Jameh daraan” indeed touched me

  2. Anonymous says:

    ملکوت ِ شما بی نظیر ِ.
    مخصوصا قسمت طربستان.
    شاد باشید.

  3. میزبان says:

    خوشحالم که هنوز بعد این همه سال می بینم موسیقی،شجریان و آواز را رها نکردی.کلکت همیشه بر قرار باد!

  4. maryam says:

    ّباآرزوی موفقیت روزافزون شما
    پیشاپیش عید سعید باستانی را تبریک میگویم
    ——————————-
    بله، ما هم هم‌چنين 🙂

  5. بیدادازگنبد کاوس says:

    دوست دارم شماوبانو را از نزدیک ببینم دنیا کوچیکه انشااله همدیگرراببینیم
    ————-
    بله دنیا کوچک است. شايد دیديم. 🙂

|