دی ۱۴۰۴

🔻خشونت‌های دلخراش و خونینی که در روزهای اخیر در میهن عزیزمان ایران اتفاق افتاد دل هر انسان آگاه و آزاده‌ای را به درد می‌آورد. اکنون

پرستو فروهر – ما که از دور ناظر این فاجعه‌ایم، بیش از هر چیز مسئولیم که با تمام توان اعتراض کنیم و از مردمی که

نوشته‌ی احمد صدری این روزها بسیار می‌شنویم که کمک خواستن از امثال آمریکا و اسرائیل برای براندازی استبداد دینی در ایران قابل توجیه است. بنده

سیل سهمناک حادثه هنوز در پیش است. هر چه دیده و شنیده‌ و کشیده‌ایم هنوز – چه بسا – در برابر آن‌ چیزی که مثل

این بار نخستی نیست که ایران و ایرانی در گرداب بلا می‌افتد. اما – شاید – این نخستین باری است که انتظار عمومی برای پایان

منطق وضعیت خشم و خروش پر هیجان این است: حالا که آن طرف فرمان را کنده و ترمز را بریده، ما هم فرمان را می‌کنیم

وضعیت فعلی ایران از حیث میزان تلفات و قربانیان به آستانه‌ی خطرناک و بسیار هولناکی رسیده است. این زنگ خطری است جدی برای ورود به

در میان توفان و غلیان هیجان و عاطفه، محکم به دست گرفتن زمام زبان و کلام، کار ساده‌ای نیست. به تلخی دندان به جگر می‌فشارم

یادداشت صریح مهدی جامی با عنوان «بازی تمام شد»، بخشی از واقعیت جاری را – و نه تمام آن را – بازنمایی می‌کند. نگاه او

مهدی جامی ۱. این اعتراضات اخیر که خیلی خارج برایش سرمایه گذاری کرد از نظر نماد هم خارجی بود! نتوانست هیچ نماد داخلی پیدا کند.

نوشته‌ی بابک مینا ۱. ایران امروز در آستانه جنگ داخلی ایستاده است. هر آنچه در طول این سال‌ها از آن می‌ترسیدیم در شرف وقوع است.

چشم‌انداز آینده‌ی ایران روشن نیست. ایران – به شمول جمهوری اسلامی که زائده‌ای است سیاسی بر پیکر ایران – در آستانه‌ی سقوط و درغلتیدن به

در بزنگاه‌هایی از تاریخ، کلمات دیگر ابزار تزیین نیستند؛ یا مرهم‌اند یا جرقه. وضعیت امروز ایران از همان لحظه‌هاست؛ لحظه‌ای که بحران، از حد یک