اسفند ۱۳۸۴

تازه رسیده‌ایم تهران و هنوز خستگی سفر دراز در تن مانده است. پیش از همه، سال تازه بر اهالی وبلاگستان و ساکنان دلستان (!) فرخنده

دارم چیز شیطنت‌آمیزی می‌نویسم، پس اگر حوصله‌اش را ندارید یا زود داغ می‌کنید اصلاً نخوانیدش، فقط حاشیه است. این روزها وقتی جنگ و دعواهای فمینیستی

بخشی از مصاحبه‌ی داریوش سجادی با دکتر سروش را که شدیداً موافق طبع من است می‌آورم که به اعتقاد من اساسی‌ترین پاسخ‌های موجود را در

بارها و بارها از یاد مرگ نوشته‌ام و این‌که حس غریبی به آن دارم که نه ترس است و نه شوق. اما این روزها دارم

آن قدر در این سال‌های اخیر با طایفه‌ی نسوان در باب حقوق زنان بحث و گفت‌وگو کرده‌ام که حوصله‌ام سر رفته است از بعضی از

یا هر روز به خودم نهیب می‌زنم که دندان روی جگر بگذار و چیزی ننویس تا پخته‌تر شود، یا آن‌قدر سرم شلوغ است و گرفتارم

دوستان فراوانی پرسیده‌اند که آیا می‌شود فایل‌های موسیقی طربستان را داون‌لود کرد یا نه و این‌که آیا می‌شود آن‌ها را پشت سر هم گوش داد

کار سختی نیست عیب دیگران را بجویی و به رخ‌شان بکشی، کار سخت این است که عیبِ خود در یابی و نفس‌ات را ذلیل کنی