۰

دولتِ صحبتِ آن مونسِ جان

داشتم نگاهی به سايت بنياد اسماعيل خويی می‌کردم. داخل يکی از صفحات متوجه چيز جالبی شدم. از هر کسی که اسم برده بودند اولِ اسمش يا استاد بود يا دکتر يا مهندس. انگار آدمی بدون لقب و عنوان، آدم نيست. نمی‌دانم چه بر سر قومِ ايرانی آمده است که تا مدرکی را به خودشان آويزان نکنند، آدم به حساب نمی‌آيند. شما حالا وضعيت بعضی از ايرانيان ما را ببينيد: آقای دکتر مهندس حجة‌الاسلام پروفسور فلانی! نمونه‌های خوبش خاتمی هستند و کديور. محافظه‌کارانِ سياسیِ ما هم که وقتی برای خودشان لقب و عنوان رديف می‌کنند، به کاريکاتورِ مضحکی تبديل می‌شوند. کاش کسی بود که اين مدارک و القاب را وزن می‌کرد و ارزش واقعی اينها روشن می‌شد:
خوش بود گر محک تجربه آيد به ميان
تا سيه روی شود هر که در او غش باشد

|