۰

مگر دل به امید صدایی

مگر
دل به امید صدایی که مگر در تو رسد / ناله‌ها کرد در این کوه که فرهاد نکرد
کاغذین جامه به خوناب بشویم که فلک / رهنمونیم به پای علمِ داد نکرد
سایه تا باز گرفتی ز چمن، مرغ سحر / آشیان در شکن طره‌ی شمشاد نکرد

|