۱۳

فرق زندانی و گروگان: معیارهای دوگانه

لحظه‌ای پیش‌فرض‌های سیاسی را کنار بگذارید. نیروهای آمریکایی به یک دفتر کنسولی ایران در اربیل حمله می‌کند و پنج نفر را دستگیر می‌کند. طبق قوانین بین‌المللی ساختمان‌های کنسولی و سفارتی، بخشی از خاک یک کشور تلقی می‌شوند. ادعای ایران هم این است که این ساختمان، ساختمان کنسولی بوده است. لذا این عمل آمریکایی‌ها رسماً «گروگان‌گیری» تلقی می‌شود و امری است خلاف قوانین بین‌المللی. آمریکا اما آن‌ها را «زندانی» می‌خواند و «عامل ایران» در کمک به تروریسم. حتی اگر ادعای آمریکا را درست بدانیم، روش معیوب است و نتیجه دقیقاً «گروگان‌گیری» تلقی می‌شود. تعریف گروگان‌گیری این نیست که طرف گروگان گرفته شده لزوماً بی‌گناه باشد. روش دستگیری است که مشروعیت آن را زیر سئوال می‌برد. حتی فرد مقصر و گناه‌کار را نمی‌شود به این شیوه بازداشت کرد.

انگلیسی‌ها به تناوب ملوانان‌شان را «گروگان» و افراد «ربوده شده» خواندند. بوش هم آن‌ها را گروگان می‌داند. ایران مدعی است که این ملوان‌ها در آب‌های ایران بوده‌اند. گزارش منتشر شده در اسکای نیوز هم تلویحاً این ادعا را تأیید می‌کند. مقاله‌ی دیروز گاردین هم به نقل از یکی از منابع سپاه می‌گوید ملوان‌های انگلیسی تا به حال حداقل سه بار وارد آب‌های ایران شده بودند و به آن‌ها هشدار هم داده شده بود (بدون هیچ خشونتی). حال قضاوت شما چی‌ست؟ به این نمی‌گویند معیار دوگانه و ریاکاری؟ این یعنی «هر چه آن خسرو کند شیرین بود»! یعنی آمریکا و انگلیس (یعنی قدرت و زور بین‌المللی) هر چه می‌کند خوب است و هر کسی که داغ بدنامی خورده باشد، کارهای قانونی‌اش هم بد است و زندانی‌ها و اسرای‌اش هم «گروگان» و افراد «ربوده شده»‌هستند.

البته، مسایل بین‌المللی را با مسایل داخلی خلط نباید کرد و از انصاف نباید فاصله گرفت. قوه‌ی قضاییه‌ی ما ید طولایی در گروگان گرفتن و ربودن شهروندانِ خود ایران دارد! وقتی کسی را بازداشت می‌کنند و به زندان می‌برند و بدون محاکمه و وکیل طرف سال‌ها در زندان می‌ماند و هیچ رسیدگی منصفانه‌ای به متهم (که از لحظه‌ی بازداشت – بدون هیچ محاکمه‌ای – به طور پیش‌فرض مجرم نامیده می‌شود) نمی‌شود، این رفتار چه معنایی دارد؟ اما رفتار داخلی حاکمیت ایران، لزوماً رفتار سیاسی و خارجی آن را بی‌معنا نمی‌کند. حق هر چیز را در جای خود باید ادا کرد. هیچ تردیدی وجود ندارد که در معامله با ایران، غرب، آمریکا و انگلیس معیارهایی دوگانه داشته‌اند.

  1. انصاف شما در تک تک یادداشت های شما همیشه قابل تقدیره. قدرت در همه جا تعیین کننده اول و آخر است. این قانون جنگلی است که بر دنیا حاکم شده.

  2. Sorosh گفت:

    Hi, Sorry for writing in English.
    A couple of issues:
    First, you are arguing about capturing Iranians in Arbil. Is there any evidence that the building was a consulate? I have seen week evidence about that.
    Secondly, Americans were claiming that Iranians were hiding artificial hair and cosmetics. Neither Americans provided good evidence nor do Iranians back their diplomats on that issue.
    Last but not least, Iran is the biggest hostage taker in its kind, Keeping American diplomats for more than a year.
    Fifth, why did not Iran officially announce the invading Iranian water in the earlier third times and send a letter to UN?

  3. امين گفت:

    عکس العمل مردم انگلیس چگونه است؟
    ***
    در رسانه ها آمده است. رادیو ذمانه دا ببینید.

  4. Amir گفت:

    علنآ دارن زورمیگن!

  5. ساختمان تصرف شده در اربیل کنسول‌گری نبوده و افراد دست‌گیر شده نیز مصونیت دیپلماتیک نداشته‌اند.

  6. بهناز گفت:

    جناب آقای محمدزاده
    با سلام و احترام .
    مطلب زیبای شما را خواندم.این حس علاقه و حساسیت های میهن پرستانه شما قابل تحسین است . در این راستا و در حین خواندن این نوشته ، نکاتی به ذهنم رسید که با کسب اجازه از شما، ذکر آن ها را خالی از فایده نمی دانم .
    ۱. در مورد گروگان های ایرانی در عراق فرموده بودید و اینکه، ” طبق قوانین بین‌المللی ساختمان‌های کنسولی و سفارتی، بخشی از خاک یک کشور تلقی می‌شوند…”
    در این راستا باید عرض کنم که این یکی از نظریاتی است که در جهت توجیه و ایجاد مبنا برای مصونیت های دیپلماتیک ایجاد شده است که امروزه در حقوق بین الملل رایج نیست و رویه،عرف و معاهدات بین المللی آن را نمی پذیرند.
    ۲.علاوه براین در مورد ساختمان موسوم به کنسولگری باید گفت که این ساختمان به طور رسمی مورد تایید دولت عراق به عنوان کنسولگری ایران قرار نگرفته بود و بنابراین نمی توانست واجد مصونیت های دیپلماتیک باشد.در غیر ان صورت حمله نیروهای آمریکایی و نقض حریم این مکان دیپلماتیک،مسوولیت دولت عراق را به همرا داشت که عملا اینگونه نشد.
    ۳.در مورد کارکنان نیز باید گفت که هیچ یک از آنها به جز یک نفر،دارای پاسپورت دیپلماتیک نبودند(بازداشت این فرد قانونی نبوده و حق با شماست)ولی در مورد سایرین(پاسپورت های آنان پس از دستگیریشان صادر شد).آیا ممکن است دیپلمات بود و پاسپورت دیپلماتیک نداشت ؟!
    به هر حال نه بحث شما برسر این مساله است و نه بحث من.
    شما از معیارهای دوگانه سخن می گویید و اینکه غرب با ایران رفتاری با معیار های دوگانه داشته است.
    نخست باید گفت که این امر که اینان در آبهای ایران بوده اند امری است مناقشه پذیر . زیرا برخی عکس های هوایی خلاف این امر را اثبات می کنند ولی به هر حال حتی در صورت صحت فرضیه مطروحه توسط جنابعالی باید گفت که این مساله در کشتیرانی بین المللی،امری رایج است ولی این نحوه برخورد دولتهاست که ابعاد حقوقی آن را بسط و گسترش می دهد.
    در هیچ کجای دنیا،حتی با اسیر جنگی اینگونه برخورد نمی کنند. دولت ایران ابتدا موظف به دادن اخطار بود.
    فرموده اید که یکی از منابع سپاه می گوید”ملوان‌های انگلیسی تا به حال حداقل سه بار وارد آب‌های ایران شده بودند و به آن‌ها هشدار هم داده شده بود (بدون هیچ خشونتی)”.آیا “تا به حال” تنها شامل آن روز می شود و یا روزهای متمادی را در برمی گیرد؟
    و آیا دریانوردان بریتانیایی از پذیرفتن اخطار و خروج از آبهای ایران سر باز زده بودند؟
    این گونه به نظر نمی رسد .
    پس آیا با تمام این حرفها نمی توان گفت که واکنش دولت ایران در بهترین حالت،واکنشی”افراطی”بوده است ؟
    از آن گذشته،استفاده های تبلیغاتی دولت ایران از این اسرا با کدام یک از نرم های ین المللی همخوانی داشت؟
    آیا تمامی این کنش ها انسان را به یاد جریان گروگان گیری دیپلمات های آمریکایی نمی انداخت؟!
    آن هم در مورد اتباع کشوری که ایران با آن روابط کامل تجاری و دیپلماتیک(در سطح سفیر) دارد و این دو کاملا در شرایطی صلح آمیز به سر می برند؟
    جناب آقای محمد زاده،فرموده اید که:
    ” آمریکا و انگلیس (یعنی قدرت و زور بین‌المللی) هر چه می‌کند خوب است و هر کسی که داغ بدنامی خورده باشد، کارهای قانونی‌اش هم بد است و زندانی‌ها و اسرای‌اش هم «گروگان» و افراد «ربوده شده»‌هستند.”
    در اینکه رابطه قدرت در روابط بین المللی بسیار حائز اهمیت است تردیدی نیست ولی باید شرایط را هم در نظر گرفت. مثالی می زنم:
    فرض می کنیم که آقای الف مرتکب جرمی شده است.
    در سه حالت ممکن است که همگان از وی سلب اعتماد کنند:
    ۱. آقای الف بسیار نامور باشد که بنابراین پس از اثبات جرم همه از وی سلب اعتماد می کنند.
    ۲.عمل ارتکابی ایشان آنقدر مهم باشد که اثبات آن موجب سلب اعتماد شود.
    ۳.آقای الف در اجتماعی کوچک که همه یکدیگر را می شناسند زندگی کند.
    حال باید دید که چه مدت زمانی به طول می انجامد که ایشان با قانون مداری و درستکاری تمام بتواند حیثیت از میان رفته خود باز یابد ؟
    معمولا این امر در کوتاه مدت امکان پذیر نیست.
    وضعیت کشورها در جامعه بین المللی تا حدودی شبیه وضعیت آقای الف است :
    ۱.به عنوان عضوی مستقل و دارای حاکمیتی برابر با سایر دولتها شهرت دارند.
    ۲.هر گونه عمل متخلفانه موجب مسولیت بین المللی و در نتیجه سوء شهرت آنان می گردد.
    ۳.جامعه بین المللی جامعه ایست بسیار کوچک و محدود.
    حال رژیمی انقلابی را در نظر بگیرید که اقدام به نقض تعهدات خویش نموده و با تعرض به سفارتخانه یک کشور دیپلمات های حاضر در آن را به گروگان می گیرد،از آزادی آنان سر باز می زند و تمامی تعهدات خویش را زیر پا می گذارد.
    اینجاست که جامعه بین المللی از این دولت متمرد سلب اعتماد می کند و علیه او موضع می گیرد.دولت مورد بحث اما،به این تمردها پایان نمی دهد و بارها و بارها اعمالی خلاف نرم و حقوق بین المللی مرتکب می گردد(مثل انجام جرائم تروریستی در سایر کشورها).
    طبیعی است که افکار عمومی بین المللی علیه چنین عضوی موضع می گیرد.
    من به هیچ وجه معتقد نیستم که سایر اعضای جامعه بین المللی پاک و فرشته سیرتند،چنین چیزی ساده انگارانه است ولی دست کم،بسیاری از اعضاء یا بسیار آرام و بی سرو صدا پیش از آنکه قضیه رو به وخامت گذارد و افکار عمومی جهان را به موضع گیری علیه آنان وادارد،آن را به گونه ای مسالمت آمیز رفع و رجوع می کنند و مانع از مخدوش شدن حسن شهرت خود می گردند و یا آنکه اساسا می کوشند به عمل خود جنبه قانونی بدهد(مثل کسب مجوز شورای امنیت توسط آمریکا پس از حمله این کشور به عراق)
    با تمام این اوصاف آیا جامعه بین المللی نمی تواند مدعی گردد که “ایران”،که طبیعتا واجد حقوق و صد البته تکالیفی هم هست،خود با معیارهایی دوگانه با جامعه بین المللی رفتار کرده است؟
    از جهتی متعهد به انجام فعل و یا ترک فعل بوده و از جهتی نیز به گونه ای نسبتا مستمر آن تعهدات را نقض کرده است.
    خوب کدام جامعه بین المللی نظری مثبت نسبت به چنین عضی دارد،گیریم محق ولی آیا این حق را باید به گونه مسالمت آمیز اعمال و اجرا کرد و یا با شاخ و شانه کشیدن؟
    جامعه بین المللی پس از مواجه با دو جنگ جهانسوز تمرد و بی قانونی را آن هم به طور مستمر از سوی یک دولت بر نمی تابد،لاجرم باید اندیشید و راههایی متناسب و مسالمت آمیز برای مواجهه با مسایل بین المللی یافت.
    این جهان،جهان مسالمت آمیز زیستن است و نه جهان تمرد و جنگ افروزی.
    پیشاپیش از اطاله فوق العاده کلام و در نتیجه سردرد ناشی از خواندن آن عذر می خواهم.
    پیروز باشید.

  7. Amir گفت:

    جناب خلبان کور:
    منظور شما اینه که آمریکاییها حق داشتن که ایرانیها رو دستگیر کنند؟
    ایران سالها پیش برای تبدیل این ساختمان دولتی به کنسولگری به مقامهای عراقی درخواست داده بوده. من دقیقا در جریانش نیستم، ولی گویا درخواست مورد قبول واقع شده بود و تنها مانع آمریکا بوده!
    حالا شما اگه دوست داری که حرفهای آمریکایی ها رو تکرار کنی، و هموطنهای خودت رو محکوم، میل خودته. ولی بد نیست یک کمی هم اعتماد به نفس داشته باشیم.

  8. دانشطلب گفت:

    > چرا اشتباه بود؟
    نوشته ای درباره اقدام ناشیانه ایران در آزاد کردن ملوانان انگلیسی
    امیدوارم ببینید…

  9. ساربان گفت:

    آقایون مثل اینکه دوزاریاتون کجه، همینطوری که یکی از دوستان گفته تنها چیزی که یک عملی را توجیه می کنه اینه که می تونن و میکنن! حالا این چیزا رو ول کنید! میگن که یکی از این ایرانی ها حسن عباسی تئوریسین مرکز مطالعات استراتژیک جمهوری اسلامی است. آقا شما فقط برین توی یو تیوب و به سخنرانی های این مرد گوش بدید که چندین ساعت هستند. به ویژه راجع به کابالا در دانشگاه آزاد یزد تا بیاد دستتون یک من ماست چقدر کره داره! والسلام علیکم

  10. بنده فقط همان چیزی را گفتم که آن‌جا می‌بینید. روشن است که اگر ساختمان اربیل کنسول‌گری بود حتا اگر بن‌لادن هم در آن‌جا پناه می‌گرفت دولت آمریکا تحت هیچ شرایطی به آن‌جا حمله نمی‌کرد. در نتیجه اتهام تکراری «به‌کارگیری معیارهای دوگانه توسط غرب» لااقل این‌جا کاربرد ندارد.

  11. دوست گفت:

    متاسفانه استدلال شما بر پیش فرضهای غلط بنا شده است و بیشتر تبلیغات جمهوری اسلامی مبنای آن قرار گرفته است. اما پیش فرضهای غلط :
    ۱. ساختمان مورد حمله کنسولگری نبوده ست. کنسولگری با توافق دو کشور طی یک قرارداد تاسیس میشود در حالیکه ساختمان مذکور را عراق به عنوان کنسولگری نپذیرفته است. طبعاً افراد داخل آن هم دیپلمات نبوده اند. هیچیک از افراد دستگیر شده پاسپورت دیپلماتیک نداشته اند و تنها پس از دستگیری برای آنها این پاسپورت صادر شده است. بنابراین قیاس انها با جریان ملوانان قیاس مع الفارغ است.
    ۲. حتا در صورت فرض ورود ملوانان انگلیسی به آبهای ایران حقوق بین الملل راههایی را برای این موضوع پیش بینی کرده که هیچکدام کار ایران را توجیه نمی کند.
    ۳. ترجمه حرفهای کاپیتان انگلیسی سوژه ای برای تبلیغات بدست داده است. جاسوسی تعریف دارد. هر جمع آوری اطلاعات که جاسوسی نیست. از اولین وظایف هر نیروی نظام و حتی وابستگان نظامی سفارتها جمع آوری اطلاعات نظامی است. آیا آنها جاسوسی می کنند؟ پس این فرض که پانزده ملوان با دو قایق برای جاسوسی به آبهای ایران بیایند کاری که به راحتی با ماهواره با دقت بیشتر می توان انجام داد، از عقل بدور است.
    ۴. رویه جمهوری اسلامی نشان داده که همیشه از این گروگانگیریها بیشترین استفاده سیاسی را میکند. از گروگانگیری سفارت آمریکا بگیرید تا گروگانهای آمریکایی و فرانسوی در لبنان و هلموت هوفر و این آخری هم توریستهای فرانسوی و آلمانی. بنابراین دفعه ی اول نیست و آخر هم نخواهد بود. توجه کنید که شرفی دبیر دوم سفارت ایران در بغداد هم چند روز قبل آزاد شد.
    در اینکه دنیا دنیای زور است و معیارهای قدرتها برای کشورهای ضعیفتر فرق می کند شکی نیست ولی در اینکه این قدرتها و دولت خودمون خیلی بازیهای کثیف سیاسی را راه می اندازند و مردم را فریب می دهند هم شکی نیست و نباید به دام آنها افتاد. فراموش نکنید سیاست خارجی طنینی از سیاست داخلی دولتهاست و نمی توان آنها را جدا کرد.
    ***
    دقت کنید که من حتی یک بار هم تعبیر «جاسوسی» را به کار نبردم.

  12. مَتَتی گفت:

    ۱- خدا نکنه یکی تو موضع ضعف قرار بگیره اونوقته که همه می خوان بدرنش
    ۲- گمان نمی کنید این برخوردا بازخورد همون رفتارها باشه که : لایبقی مع الظلم!

  13. امين گفت:

    سلام
    شجریان اوایل اردیبهشت در لندن کنسرت خواهد داشت:
    http://www.delawaz.ir/newsdetail-fa-9.html

|