ماهها بود که فضای (دومين) ملکوت به خاطر هجوم شديد اسپمرها شديداً تحت فشار بود! برای رهايی از فشارِ بیامانی که روبوتها به سيستم وارد میکردند، در بخش نظرها (برای بعضی از وبلاگهای ملکوت) يک کد تصويری هم اضافه شده که هنوز توضيحی بالای آن نياوردهام (اگر چند بسياری از افراد ممکن است متوجه دليلاش بشوند و بعد از دريافت يک پيغام خطا متوجه آن شوند). اين باعث کاهش خيلی از اين کامنتهای هرز شده است. در بخش لينکدونی ملکوت هم بخشی برای نظرها اضافه کردهام تا برای آن قسمت هم باب نظرخواهی باز باشد.
میخواستم دربارهی سخنرانی پريشب اکبر گنجی هم چيزی بنويسم که مجالی فراهم نشد. شايد دو سه روز آينده چيزی نوشتم. خلاصه يکی دو اشاره میکنم. اکبر گنجی خيلی عالی صحبت کرد، مخصوصاً در بخش پرسش و پاسخ. طبق معمول هميشهی ايرانيان خارج از کشور هم يک عده بيکار که هنری جز بر هم زدن جلسات گفتوگو ندارند و مصداق تمام عيار انصار حزبالله خارج از کشور هستند (با گرايش سياسی متفاوت البته) جلسه را داشتند به آشوب و تشنج میکشاندند. اما گنجی خيلی آرام و متين حرف زد. خيلی عالی بود. بدون اينکه به هيچ کسی اهانتی بکند، با منطق روشنی از حرفاش دفاع کرد. شايد بيشتر دربارهاش نوشتم بعداً. يک نفر بايد مطالعهای روانشناختی دربارهی کسانی بکند که هزار قرن هم که بگذرد و صدها هزار تحول هم که در هر گوشهی دنيا رخ بدهد، منطق بحثشان هميشه دودويی است و صفر و يک. يک تعداد عقده هميشه برایشان باقی است. مهم نيست رژيم سياسی کدام رژيم باشد. بايد جايی پيدا کنند که بگويند ما هم هستيم. مهم نيست چقدر حرفشان مهم و جدی باشد. حرکت برای عدهای يک امر بیمعنا و پوچ است.