شجريان اجرايی در بيات ترک دارد با گروه پايور روی غزل «غم مخور» (شما بگو «يوسف گمگشته») حافظ. به لطف دوستی، برای اولین بار بود که دو سه روز پيش اين اجرا را شنيدم. شجريان غزل را کامل میخواند. يک بيات ترک پاکيزه و زلال هم میخواند که جان از تن آدمی منسلخ میکند. در آغاز قطعهی دوم، با آوازی ضربی روی ابياتی از غزل «شنيدم رهروی در سرزمینی…» میخواند و میرسد به ابياتی از «بانگ نی» سايه. بعضی از این ابیات را شهرام ناظری در آلبوم چاووشاش خوانده – و سپس به دنبالاش تصنيف کاروان شهيد را – اين ابيات را شجريان در مثنوی بيات ترک میخواند. و میرسد به تصنيف «رحم ای خدای دادگر کردی، نکردی» عارف قزوينی. حال و ذوقی دارد شنيدن کل کار. پرچانگی نمیکنم که از ذوق اين آوای بهشتی باز نمانيد. اين شما و اين بهشت شجريان.
بخش اول:
[audio:https://blog.malakut.org/audio/Shajarian-Payvar-Bayat-Turk/01%20Yousof-i-Gumgashteh.mp3]
بخش دوم:
[audio:https://blog.malakut.org/audio/Shajarian-Payvar-Bayat-Turk/02%20Yousof-i-Gumgashteh.mp3]
پ. ن. بله، انتخاب موسيقی و شعر بیمناسبت نيست.