مسئوليت پذيری
وحيد توی يادداشتش پای اين مطلب «ما نگوييم بد و . . .» يه نکتهای رو گفته که از يه جهت درسته و از يه جهت ايراد داره. آره آدم بايد وقتی چيزی مینويسه مسئوليتشو بپذيره. ولی يادمون نره که اينجا اولاً وبلاگه، يعنی ضروتی نداره که آدم بياد خيلی موشکافی فسلفی انجام بده روی مسايل. اگه دقت کنيد بعضی وقتا آدمايی که وبلاگ میخونن حوصلهی خوندن مطلب طولانی رو ندارن، يعنی وبلاگ هم نبايد اينجوری باشه. از اون گذشته درسته که من با آوردن يه لينک ممکنه يه جهت خاصی رو به ذهن شما داده باشم ولی از کجا معلوم که مقصودِ من اين نيست که باعث بشم شما بدونين که بله چنين قرائتهايی هم از دين وجود داره. آيا اين باعث نمیشه که کسی بره مطالعه بيشتر بکنه؟ به نظرِ من ما نه اينجا بايد قياس به نفس کنيم و بگيم که خوب ما که اينا رو میدونيم. آقا خيليا هستن که همينا رو نمیدونن. از اون گذشته قرار نيست هميشه مخاطب يه حرفی يه نفر باشه. آدمای متفاوت با استنباطای مختلف مطالب متفاوت رو میخونن. يعنی شما ببينين آدم از خودِ قرآن هم میتونه استنباط سوء بکنه و باهاش منحرف بشه. اين ماييم که بايد آگاه باشيم. شما که نبايد دربست هر چی رو ديدين يا شنيدين بشنوين و قبول کنين. من هم از کسی اين توقع رو ندارم:
ای جرعه نوشِ مجلسِ جم سينه صاف دار / کآيينهای است جامِ جهان بين که آه از او!
