تعلیق دوستی یا دشمنی؟
ارزشهای انسانی گاهی در تضاد و تعارض با هم میافتند. آسان نیست این انتخاب که کدام ارزش را اختیار کنی وقتی از هر دو سو
تیر ۸, ۱۴۰۴
ارزشهای انسانی گاهی در تضاد و تعارض با هم میافتند. آسان نیست این انتخاب که کدام ارزش را اختیار کنی وقتی از هر دو سو
عبدی کلانتری ضربهای که تهاجم جنگی اسراییل به نهادهای جامعه مدنی و فعالان آن در ایران زد سهمگین است. بگیر و ببند شهروندان ناراضی، سانسور
علیرضا آبیز زندانی نقش؛ درسهایی از جنگ تحمیلی اسرائیل بر ایران در جریان حملهی اخیر اسرائیل به ایران، یکی از نکات جالب توجه، واکنش چهرههای
ما چرا با جمهوری اسلامی مشکل داریم؟ چون ادعا میکند برای انسان و برای خدا کار میکند ولی هم به انسان و هم به خدا
ایران به مثابهی کشور و ملت و هویتی تاریخی موجودیتی مستقل از این یا آن حکومت دارد. این نکته خیلی ساده است. قبل از این
محمدرضا نیکفر پایان یک درگیری به قول ترامپ «دوازده روزه». معلوم نیست که آتشبس پایدار بماند، چون شاخص اول این درگیری، طرفهای آن است که
مردم باقی بمانید. مردمی نشان دارد. مردم آنها نیستند که فلان سیاستمدار یا بهمان هوسناک جاهطلب مردم بخوانند. در این غوغا، یا باید ایرانی ماند
خوب است حالا به عقب برگردیم و ستون فقرات تبلیغات سنگین رسانهای این روزها و روزهای قبل را پیدا کنیم. دو محور کلیدی جنگ روانی
گام اول این کابوس خونآلود به پایان رسید. آتش بس فوریترین و کلیدیترین خواستهی هر انسان باوجدان و سالمی بود. ایرانی که جای خود دارد.
لابد این روزها از بسیاری جاها شنیدهاید یا دیدهاید که گفتهاند: «این جنگ، جنگ ما نیست». جنگ کی با کی نیست؟ مقصود این است که
توضیح: از این پس یادداشتهای تحلیلی درخور اعتنایی را که دغدغهی ایران محور کانونیاش باشد در این سلسله یادداشتها افزوده خواهند شد. این نخستین یادداشت
اسیر هیجان نشوید روز دهم جنگ است. ایران به رغم مداخلهی آمریکا در جنگ به سود اسراییل به زانو در نیامده است. سناریوهای مختلفی را
دو معنای وطن وطن یعنی خاک؟ سؤال سادهای نیست واقعاً. به این دلیل که هر چند محل تولد هر انسانی به اختیار و انتخاب خود
پیام ویدیویی کوتاه شهرام شبپره، با فاصلهی بسیار یکی از بهترین و انسانیترین پیامهایی بود که برای مردم ایران دیدم. ظاهرش هیچ مضمون سیاسی ندارد.
سرعت تحولات ایران سرسامآور است. شب و روز کارم مشاهدهی دقیق حوادث است. تا کنون کوشیدهام با تشخیص درست مسئله، راهحلهای احتمالی و سناریوهای محتمل
این یادداشت را برای تشریح فضایی که در آن گفتوگو میکنیم مینویسم. قبلاً گفته بود که از سال ۸۸ به این سو در چند نوبت
۲۹ خرداد ۱۴۰۴ سرویس سیاسی انصاف نیوز: داریوش محمدپور، پژوهشگر علوم سیاسی ساکن لندن، ضمن بررسی مواجههی طیفهای اپوزیسیون با مسئلهی حملهی اسرائیل به ایران،
فراز دهم این سلسله یادداشتها زبانی دارد که بسیار شخصیتر است و مضموناش انسانی است و صمیمی. لذا از همین منظر آن را بخوانید. در
تازهترین پاره از این سلسله یادداشتها را به نام نامی دو رفیق زندهیادم – هوشنگ ابتهاج و پرویز مشکاتیان – آغاز میکنم که هر دو
وخامت وضعیت ایران روز به روز و ساعت به ساعت شدت پیدا میکند. ایران سپر نینداخته در برابر تجاوز. هر یک ضربهای که میخورد یکی
بخشی از وضعیت فعلی جامعهی ایرانی در واکنش به تجاوز غیرقانونی اسراییل (بله، بنا به تعریف دقیق حقوق بینالملل این کار مصداق بارز تجاوز غیرقانونی
ایران ما در التهاب است. بیوقفه خانهی ما میسوزد. بدخواهان ما «سوختن تهران» را جشن گرفتهاند. جاهلان خانگی ما به خیال اینکه خودکامهی خانگی ما
واکنشهای بسیاری از موضع ستایش دیدم که صحبتهای مرا در بیبیسی فارسی «وطنپرستانه» و «میهندوستانه» قلمداد کردهاند. بی هیچ شکی من ایران را دوست دارم.
تعبیری دربارهی قرآن هست که مضمونی اخلاقی دارد و در واقع گوهر تقواست. و آن «فرقان» است. اینکه آدمی بتواند فرقان داشته باشد که میان
وضعیت فعلی بر خلاف ظاهرش چندان که به نظر میرسد پیچیده نیست. اینجا محل آزمون ابتداییات وجدان و انسان بودن است. این را بارها دیدهام
حماس ۷ اکتبر ۲۰۲۳ به اسراییل حمله کرد. در تمام رسانهها مصاحبهگران اولین سؤالی که از هر مصاحبهشوندهای پرسیدند این بود: آیا حملهی حماس را
اتفاقی که امروز دارد در ایران میافتد – بله در ایران، نه در «جمهوری اسلامی» چون ایران و جمهوری اسلامی یکی نیستند و خواسته و
رضا پهلوی چهاراسبه دارد در مسیر ویران کردن تصویر و وجههی خودش میتازد. چطور؟ با دشمن درست کردن برای خودش و تاراندن تمام حامیان بالقوهی
شاید نخستین بار است که مسلمانان شیعهی اسماعیلی جهان با افتخار و مباهات از هویت ایمانی و اعتقادیشان آشکارا حرف میزنند؛ حتی در سختترین شرایط
دیروز، چهل و نهمین امام شیعیان امامی اسماعیلی، حضرتوالا کریم آقاخان (تولد: ۲۲ آذر ۱۳۱۵ در ژنو؛ وفات؛ ۱۶ بهمن ۱۴۰۳، لیسبون)، جامهی امامت را به
صوفیان ما نوعی مرگ را کشف کرده بودند که عظمت و ابهتی داشت. مرگی که آدمی پیش از مرگ میمیرد، مرگی بود که زادن دوباره
زمینهی جهانی در دنیای دوقطبی – دنیایی که در آن یک سو خیر محض و مطلق است و سوی دیگر شر و اهریمن مجسم –
پرسشهایی دربارهی روح آشفته و نهادهای رنجور دموکراسی معاصر جان کین | ترجمه: داریوش محمدپور جولین لیک/AAP ما در زمانه تاریکی زندگی میکنیم پس جای
یکی از مهمترین تجربههایی که هر انسانی میتواند داشته باشد این است که جهان را از بیش از یک افق بنگرد. درست مثل آموختن بیش
یکی از معضلات کلان جمهوری اسلامی – از همان روز اول و حتی در ذهن و فکر رهبراناش – این خصلت بچهپرروی لافزنی است که
این سه چهار سال اخیر در زندگی من از بسیاری جهات درسآموز، روشنیبخش و پربار بوده است. یک جهتاش این است که من سخت وامدار
این آلبوم علیرضا افتخاری با تنظیم فریدون شهبازیان، نوازندگی جلال ذوالفنون و کمانچه هابیل علیاف را سالهای سال بود از یاد برده بودم. هم نوازندگی
وضعیت خاور میانه وضعیتی پیچیده و پر-ازدحام است که مدعی هم فراوان دارد. اما این پیچیدگی و ازدحام دلیلی نیست بر اینکه قطبنمای اخلاقی انسان
چشماندازهای پیش روی ایران را باید به دقت و البته با مسئولیت سنجید و تصمیم گرفت. اولین شرط سنجش درست این است که از عواطف
ایرانیانی که از حملهی نظامی علیه کشور خودشان حمایت میکنند، بیشرم و ریاکارند. حمید دباشی نیویورک – گویا اصطلاح «ستون پنجم» در سال ۱۹۳۶ توسط