شما آزادی ما را نمیخواهید—نابودی ما را میخواهید
ایران زیرساخت دارد. زیرساخت ایران، زیرساخت جمهوری اسلامی نیست. به همین سادگی. حتی اگر سپاه از پل، بیمارستان، مدرسه و اینترنت استفاده کند باز هم این زیرساخت متعلق به ایران است. حتی اگر سپاه را «اشغالگر» بنامیم (عجیب است، نه؟ عنوانی که اسراییل همیشه با افتخار حمل کرده حالا با شعبدهبازی رسانه روی سپاه نشسته است!)، باز هم این زیرساخت متعلق به ایران است. ویران کردن آن صدمه زدن به سپاه یا خودکامه نیست. ویران کردن آن، ویران کردن همه است. بدون هیچ اگر و امایی. ایران اینترنت دارد. اینترنت ایران قطع میشود؛ فیلتر میشود. راه حل مسئله نابود کردن کل زیرساخت اینترنت نیست؛ راه حل جای دیگری است. میگویید «صدای ایران» باشید. صدای کدام «ایران» هستید؟ ایرانی که وجود ندارد؟ ایرانی که در دنیایی موازی هیچ زیرساخت مدنی و ملی آسیبدیده ندارد؟ ایرانی که در آن هیچ غیرنظامی کشته نشده است؟ ایرانی که در آن مقتولان در دادگاهی که برگزار نشده است پیشاپیش محکوم شدهاند و به شیوهای غیرقانونی به قتل رسیدهاند؟ ایران شما کدام است؟ صدای کدام ایران هستید؟ در ایران شما، صدای مدرسهی میناب شنیده نمیشود و نباید شنیده شود چون مهمتر و پذیرفتنیتر آن است که صدای جنایتهای جمهوری اسلامی را آنقدر بلند کنید که جنایت