جاوید شاه، اما نه ماهی ۲۰ دلار
تلویزیون منوتو برای سومین بار – شاید برای آخرین بار – اعلام کرده است که فعالیتاش را متوقف میکند. منوتو مهمترین رسانهی صنعت سرگرمی بود که با مهر و نشان پادشاهیخواهی سهم عظیمی در دامن زدن به نوستالژی گذشتهی شاد و درخشان پیش از انقلاب ایفا کرد. سرگرمی روی صحنه، سیاست پشت پرده حالا این تلویزیون به محاق میرود. کارکرد این تلویزیون بیشتر سرگرمی بود یا سیاست؟ به گمانم سیاست پشت پردهی سرگرمی بود. بر خلاف ایران اینترنشنال که به ویژه پس از اولین همسویی عریان با جریان مجاهدین خلق مدال رسانهی تبلیغاتی اپوزیسیون را گرفت، منوتو خط و ربطش پشت برنامههای موسیقی و چیزهایی مثل «بفرمایید شام» تعیین میشد. پرسش ۲۰ دلاری ولی چرا؟ چرا به پایان رسید؟ مگر ادعای جریان پادشاهیخواه این نیست که «رضاه شاه روحت شاد» و «جاوید شاه» و آرزوی بازگشت ساواک محبوبترین خواستهی مردمی ایرانیان داخل و خارج از کشور است؟ پس چرا از ادای سهم برای استمرار تلویزیونی که بلندتر از همه صدای آنها را میرساند تن میزنند؟ نمیتوانند حق اشتراک پرداخت کنند؟ داخل ایران را کنار بگذاریم. آنها که خارجاند – همانها که هر هفته در لندن و واشنگتن و پاریس و ونکوور و جاهای دیگر با صفوف به همپیوسته سعی میکنند