غرور ملّی در نیاز و خلع

چرا پرخاشگری کلامی و حذف مخالف، راهی به سوی دموکراسی نمی‌گشاید؟ این یادداشت شرحی است نسبتاً مختصر و شفاف بر مواضع سیاسی من و در

سرعت تحولات و مطالبات در میان مردم ایران بسیار بالاتر است از واکنش حکومت (مجموعه‌ی دولت و نظام و ارکان مختلف‌اش) است. تحولات بین‌المللی هم

زمام‌داران خیره‌سر و ناکارآمد – به ویژه وقتی در بالاترین تراز قدرت باشند – همیشه اسباب فرصت‌طلبی و سوء استفاده را از شرایط بحرانی کشور

جواد کاشی جمهوری اسلامی نه از اسرائیل می‌ترسد نه آمریکا. از منطق تحول مقتضی زمان می‌هراسد. از تغییر احساس ویرانی در ساختار می‌کند. خود را

حکایت پاره‌ای از اصلاح‌طلبان، حکایت خدشه در منزلت کهین و مهین قوم است به خاطر نابخردی شماری از هم‌سلکان‌شان. ولی تمام قصه این نیست. بگذارید

بیانیه‌ی میرحسین موسوی فصل‌الخطاب بود. چکیده‌ی بینش سیاسی راهگشا برای آینده‌ی ایران بود. نه در خیالات سیر می‌کند نه تملق قدرت را می‌گوید و نه

ژیلا بنی‌یعقوب بیشتر برندگان جوایز بین‌المللی، کنشگران حقوق بشری یا چهره‌های اپوزیسیون ایرانی موضع صریحی علیه تجاور اسرائیل نگرفتند؛ احتمالاً نگران بودند که موضع‌گیری صریح علیه

مطالبه‌گری، دریوزه‌گری از حاکمیت نیست، شکل‌دهنده‌ی تغییرات کلان است سالور ملایری نقد بیانیه‌ی میرحسین موسوی از منظری دیگر بیانیه‌ی میرحسین از نگاه براندازان دو مشکل

یکی از روایت‌هایی که به مدد آتشبار رسانه‌ای پروپاگاندا تبدیل به حقیقت بی‌چون‌وچرا شده است این است: هیچ گزینه‌ی دیگری نمانده است جز براندازی، تغییر

هنوز از فرزانگی و حریتی که در سطر سطر بیانیه‌ی کوتاه دیروز میرحسین موسوی موج می‌زد، لبریز اعجاب‌ام. این آن چیزی است که مستقل از

در این ۱۶ سالی که گذشت، روز به روز بیشتر ایمان آورده‌ام به این‌که ایستادن در کنار میرحسین موسوی و ایستادگی کردن با او از

بسم الله الرحمن الرحیم در جریان جنایات اخیر اسرائیل و آمریکا علیه میهن‌ عزیزمان یک بار دیگر عیار مردم ایران محک خورد و امتیازی بر

هیچ عجیب نیست – و نباید هم برای کسی عجیب می‌بود – که در موقعیت‌های بحرانی بازگشت به روح ایران و ایرانی تکیه‌گاه مهمی برای

درباره‌ی بیانیه‌ی تحریم ایران اینترنشنال چند نکته‌ی کلیدی و مهم را باید گوشزد کرد. یکم این‌که اقدام و اعتراض مدنی صاحبان قلم و اندیشه زمین

جنبه‌ای از رسانه‌های فارسی زبان معاصر هست که کمتر به آن توجه شده است و به گمان من یکی از محورهای و کانون‌های کلیدی وضعیت

کیوان حسینی (نقل از حساب اکس نگارنده) مخالفت با جنگ، به‌معنای مخالفت با دفاع مشروع نیست. میان جنگ تهاجمی و دفاع از خود، تمایزی بنیادین

 تقدیم به مصطفی تاجزاده و هم‌بندانش آب و خاک و آسمان ایران ما چه انسان‌ها می‌پروَرَد. از رستم که نماد نیرومندی بوده است تا سیاوش

عبدی کلانتری «نقطه‌زنی» اصطلاحی جدید بود در انبار مهمات تبلیغاتی راستگرایان برای مشروعیت بخشیدن به بمب‌های اسراییلی. این واژه ذهن را پذیرای چیزی خوشایند و

این یادداشت نخستین بار روز ۲۰ اسفند ۱۳۹۶ در زیتون منتشر شده است. بازنشرش در این روزها واجب است چون موضوعیت دارد و باید هر

بر کسی پنهان نیست که رسیدن به این وضعیت تاریک حتما اجتناب‌پذیر بوده. از اول هم معلوم بود که پایدار نیست این رفتارها؛ که دیر

در نوبت‌های مختلف دیده‌ام که در این دو هفته‌ی گذشته، دو مضمون یا خیلی عریان یا به تلویح در میان ایرانیان گسترش یافته‌اند. نمونه‌ی اول

  بمباران ساختمان‌های مسکونی در محله‌ی نوبنیاد تهران، © Majid Saeedi/Getty Images   آصف بیات (نقل از نقد اقتصاد سیاسی) در حالی که بمباران‌های اسرائیل

درباره‌ی مخالفت بنیادین‌ام با خشونت بسیار نوشته‌ام. باز هم می‌نویسم. من باور ندارم که باید دست به کار کشتن آدم شریر شد تا جان بقیه

این قصه را تندروهای جمهوری اسلامی (و انقلابیون دیگر جهان) از روزهای اول انقلاب ۵۷ راه انداختند. میان ارزش‌های انقلابی – یا به اصطلاح انقلابی

ارزش‌های انسانی گاهی در تضاد و تعارض با هم می‌افتند. آسان نیست این انتخاب که کدام ارزش را اختیار کنی وقتی از هر دو سو

عبدی کلانتری ضربه‌ای که تهاجم جنگی اسراییل به نهادهای جامعه مدنی و فعالان آن در ایران زد سهمگین است. بگیر و ببند شهروندان ناراضی، سانسور