زلال بودن
وقتی جرعهی آبی مینوشید گوارا، آبی که بو و رنگ و مزه ندارد، چه حسی دارید؟ آب پاکیزه، آبی که گره ندارد، آب زلال است. زلال است یعنی ناخالصی ندارد. ناب است. چیزی جز خودش در میانه ندارد. و این آب که اهل معرفت آن را نمادی از علوم بدیهی میخوانند، ربطی به توحید دارد. آب زلال همعنان توحید است و «فنا». بله، فنا. این آب، اگر چیزی جز خودش در میانه بیاید مزهاش، طعماش و ذوقاش متغیر میشود. قرآن تعبیری دارد برای آن: ماء غیر آسن. توصیف بهشت است: فِیهَا أَنْهَارٌ مِّن مَّاءٍ غَیْرِ آسِنٍ وَأَنْهَارٌ مِّن لَّبَنٍ لَّمْ یَتَغَیَّرْ طَعْمُهُ وَأَنْهَارٌ مِّنْ خَمْرٍ لَّذَّهٍ لِّلشَّارِبِینَ وَأَنْهَارٌ مِّنْ عَسَلٍ مُّصَفًّى. آب، شیر، شراب و عسل درجات معرفت میشود: علوم بدیهی ضروری عام، علوم نظری، علم تعلیمی و علم تأییدی. اینها روایت تأویلی است. آب زلال و بیگره آبی است که یادآور خلوت است و تجرد. آبی است برای شستشو: پاک و صافی شو و از چاه طبیعت به در آ که صفایی ندهد آب تراب آلوده حالا این تصویر را ببینید: یادباد آنکه صبوحیزده در مجلس انس جز من و یار نبودیم و خدا با ما بود ظاهر ماجرا سه حضور است: من، یار و خدا. حقیقتاش ولی یکی