November 26, 2003

ديشب و امروز هر وقت كه در قطار يا ميان راه دانشگاه فرصتي به چنگ مي‌آوردم‏‌، مروري در يادداشت‌هاي اخير كاتب كتابچه و صاحب سيبستان

هم اكنون به رتق و فتق امور اندروني مشغول بوديم كه زنگ تيليفون بارگاه همايوني ناگهان رشته‌ي افكار خاقان جهاندار را گسيخت. فكرش را بكنيد

از بد حادثه آن جام كه دادی بشكست شادیِ اين دلِ بشكسته، يكی جامِ دگر!

شکنجه‌ی جانکاهِ عزلت و بی‌خويشیِ رهزنِ خود را تاب آوردم تا نگاهی تابناک در عمقِ ظلمتم درخشيدن گرفت. تا دميدنِ اين خورشيد بسی قربانیِ عزيز