۰

آدمستان میرزا مهدی خان هم

آدمستان
میرزا مهدی خان هم بالاخره دست به قلم شد. برید به سیبستان، آدمستان، داغستان، جامستان و باغستان او سر بزنید. از طبع مشکل‌پسند و دشوارگیری که داره خوشم میاد. من لازم نیست براتون توضیح بدم مهدی کیه و چیه. سخن و زبانِ خودش به قدر کافی افشاگر هست. هنر همیشه خودشو نشون می‌ده و نیاز به معرفی نداره. مقامِ نخستین پرتابِ او به پهنه‌ی مجازیِ این صفحه‌ی جهانی، کنجِ خراباتِ ملکوت نامِ ما شده است ولی:
مقامِ اصلیِ ما گوشه‌ی خرابات است / خداش خیر دهاد آنکه این عمارت کرد
این روزنوشت‌هایی که بر صفحه‌ی مجاز می‌آیند، باشد که نیّت و رویّت ما حقیقی باشد، که روزی که پیشگاه حقیقت شود پدید (کدام روز؟)، از زمره‌ی رهروان شرمسار نباشیم!

۰

ما را بس نقد بازار

ما را بس
نقد بازار جهان دیدم و آزارِ جهان / گر شما را نه بس این سود و زیان ما را بس
قصر فردوس به پاداشِ عمل می بخشد / ما که رندیم و گدا دیر مغان ما را بس

۰

هر دم از این باغ

هر دم از این باغ بری می‌رسد
یادداشت احسان رو درباره‌ی محدود کردن سایت‌های اینترنتی بخونین تا بفهمین تحدید و قداره‌کشی خبری زمانه‌ی ما دست چه آدمای بی‌سوادی افتاده. خنده‌دار اینه که اینا با این محدودیت ایران رو فروبردن توی یه پرده‌ی آهنینی که نه از بیرون کسی می‌تونه خبری از ایران بگیره نه از درون کسی خبری از خارج می‌گیره. البته ماجرا به این شوری نیست ولی نشان از بی‌سوادی و حماقت محض آقایون داره. شما ببینین هر سایتی که به .ir ختم می‌شه از خارج قابل باز شدن نیست. بسیاری از کسایی که با آی‌اس‌پی‌هایی وصل می‌شن که ماهواره ندارن به این مشکل برخواهند خورد. مضحک اینه که حالا دیگه سایت صدا و سیمای لاریجانی هم از خارج قابل دستیابی نیست. البته مطمئنم که اینا سریع واسه خودشون راه حل پیدا می‌کنن. چون فقط خودشون واسه خودشون مهمند. مردم عددی محسوب نمی‌شن. واقعاً مایه‌ی تأسفه. باید به این بی‌فرهنگیِ اینا دست‌مریزاد گفت که دارن کاری رو می‌کنن که روی استالین سفید بشه.

۰

معلوم نشد می‌دهد هر کسش

معلوم نشد
می‌دهد هر کسش افسونی و معلوم نشد / که دلِ نازکِ او مایلِ افسانه‌ی کیست؟

۰

در و دیوار و دار

در و دیوار و دار و درخت
گفتن که چرا همش از خودم عکس و گرفتم و از در و دیوار نگرفتم. خوب از در و دیوار هم تا جایی که می‌شد عکس گرفتم. ولی من نه وقت داشتم نه موقعیت چندانی فراهم بود. من هم که آدم تنبلی هستم. البته از در و دیوار هم عکس گرفتم و بعضیاشونو می‌ذارم توی صفحه بعداً. همین الآن هم یه تعدادی رو سایته ولی آدرس ندادم بهشون. وقتی رسیدم کلن ناچار بودم برم پیش سایه که منتظرم بود و تمام روز رو پیش اون گذروندم. در نتیجه روشنی روز رو از دست دادم و گر نه عکسای خوبی از دُمِ کلن می‌تونستم بگیرم. ان‌شاءالله عمری باقی بود دفعات بعدی. در ضمن من نمی‌دونم چرا مردم عکسِ منو که می‌بینن جا می‌خورن و فکر می‌کنن من شونصد سالمه! یعنی اینقدر حرفام عجیب و غریبه؟ شاید آدمایی که دوستای من‌اند و کسایی که باهاشون نشست و برخاست می‌کنم خیلی سنشون از من بیشتر باشه. اینو قبول دارم. تحمل کردن جوونترا و بی‌خیالیاشون واسه من یه خورده سخته. ولی درست می‌شم از آخر. سخت نگیرین، ایدز که نگرفتم!!

۱

حسّ وطن! الآن من رسیدم

حسّ وطن!
الآن من رسیدم لندن. با چه مصیبتی به اون فرودگاه کذایی رسیدم. با دستپاچگی و شتاب درست ده دقیقه قبل از پرواز رسیدم به شهر ویزه که فرودگاه توش بود. تاکسی گرفتم و سرآسیمه درست یک دقیقه قبل از پرواز و در واقع بسته شدن همه‌ی گیت‌ها رسیدم به فرودگاه دوسلدورف نیدرراین (نزدیک مرز هلند)! بگذریم. وقتی رسیدم لندن احساس راحتی و تعلق کردم از اینکه دیگه ناچار نیستم دنبال یکی بگردم زبونِ منو بفهمه. هوای لندن امروز بهم آرامش عجیبی داد. توی آلمان یه حس غریب به خصوصی داشتم اما لندن باز هم برای من جای دیگه‌ای است. آلمان نظم عجیبی داره. سیستم قطاراش بی‌نظیره. از خیلی جهات حرف نداره. بزگترین مشکل مردم اونجا اینکه اولاً زبان بین‌المللی و زنده‌ی دنیا رو درست یاد ندارن. من اکثر جاها با اینا مشکل داشتم و ناچار می‌شدم به ذخیره‌ی زبان آلمانی خودم مراجعه کنم که اذیتم می‌کرد. اینا چهره‌های عبوسی دارن. آدم از وجودشون گرما و صمیمیت حس نمی‌کنه. بر خلاف انگلیسیا که علی‌رغم پدر سوختگیشون مدام لبخند می‌زنن، اینا همیشه جدی و اخمو بودن.
امروز ظهر زنگ زدم به سایه دوباره و ماجراهای از دست دادن هواپیما رو براش گفتم. طفلی گفت وقتی شما رفتین، آلما به من گفت تو چرا یکی از کتاباتو بهشون ندادی؟ می‌گفت من پاک یادم رفته بود از بس که پرحرفی کردم! سایه خیلی آدم شیرین و خوش سخنیه. آدم نمی‌خواد ازش جدا بشه اصلاً. صمیمیت رو به ابتذال نمی‌کشونه ولی در عین جدی بودن و متین بودن، خیلی صمیمی و بی‌ریاس.

۰

این فونتو چیکار کنیم؟ سایه

این فونتو چیکار کنیم؟
سایه داشت مطالب روی سایت رو (قسمتی که درباره‌ی خودش نوشته بودم)‌ می‌خوند، از انتخاب قلم راضی نبود. می‌گفت خوانا نیست. فونت سایت بی‌بی‌سی رو بهتر می‌دونست. دوستان نظراتشون بگن،‌ می‌خوام در آینده فونت سایت رو عوض کنم.

۰

آرزوهای من پرویروز که پیش

آرزوهای من
پرویروز که پیش سایه بودم بهش می‌گفتم که من آدم پرآرزویی هستم و شمار آرزوهای من خیلی زیاده. از خوش اقبالی من به بسیاری از چیزایی که آرزو می‌کنم می‌رسم. یعنی اکثر اون چیزایی که یه وقتی واسه من رؤیا بوده، ‌حالا محقق شده. البته من همیشه یه چند تا آرزوی بزرگ دارم که هیچ‌وقت بهم نمی‌دنشون! مشکل هم دقیقا از اینجا شروع می‌شه. اما دیدن سایه از نزدیک و بی‌تکلف و صمیمی یکی از آرزوهای بزرگ زندگیم بود. دفعه‌ی قبل به این راحتی نبودیم. سایه می‌گفت: «من اگه همین خواجه حافظ شیرازی هم الآن بیاد خونه‌ی من،‌ باهاش همونجور صحبت می‌کنم که با تو. می‌گم حالت خوبه؟ چای می‌خوری واسه‌ات بریزم؟»

۰

قطع این مرحله بی‌همرهی خضر

قطع این مرحله بی‌همرهی خضر
دیروز یه ماجرای خنده داری اتفاق افتاد. توی بلیطی که به من داده بودند، نوشته بود پروازم از فرودگاه دوسلدورفه ولی وقتی رفتم اونجا گفتن این پرواز از یه فرودگاهیه که ۸۰ کیلومتر با دوسلدورف فاصله داره! نتیجه این شده که اون پروازو از دست دادم و ناچار باید امشب برگردم. این هم از نتایج نابلدی! خنده‌دارتر این که وقتی با هادی می‌خواستیم دوباره سوار قطار شیم برگردیم اسن، می‌رفتیم ساعت قطار رو می‌دیدیم اون‌وقت هی صبر می‌کردیم می‌دیدیم قطاری نیست. کاشف به عمل میومد که توی سکوی اشتباهی ایستاده بودیم!! وقتی می‌رفتیم توی سکوی دیگه، می‌دیدیم قطار ما اونجا نیست. خلاصه اینکه هی بار بکش از این سکو به اون سکو و سه تا قطار رو از دست دادیم! مرده بودیم از خنده از این گیج و گول بازی خودمون.

۰

دوست داشتن برتر از عشق؟

دوست داشتن برتر از عشق؟
الآن داشتم سیاه و سپید رو می‌دیدم، مطلب قدیمی من «دوست داشتن برتر از عشق است؟» رو گذاشتن رو سایت. البته قبلا بعضی از دوستان اینو خوندن.

صفحه ها ... 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38
صفحه‌ی قبل
صفحه‌ی بعد