# ملکوت

> روزنوشت‌های داریوش میم


## Posts

- [ایران بر لبه‌ی تیغ](https://blog.malakut.org/archives/9568): سرعت تحولات و مطالبات در میان مردم ایران بسیار بالاتر است از واکنش حکومت (مجموعه‌ی دولت و نظام و ارکان مختلف‌اش) است. تحولات بین‌المللی هم منتظر وقت‌‌کشی حکومت نمی‌شود. تهدیدهای بیرونی با مطالبات درونی دست به دست هم داده‌اند و ایران را که هم‌اکنون در نقطه‌ی بی‌بازگشت است بیشتر به لبه‌ی پرتگاه سوق می‌دهند. در این میدان جبهه‌های مختلفی شکل گرفته است و انصاف باید داد که تشخیص گزینه‌ی خردمندانه‌ای که برای ایران و ایرانی تبدیل به وضعیت باخت-باخت نشود سخت است. رفتار آمریکا و اسراییل (و سایر متحدان غربی‌شان)، حول محور راهبرد عریان تغییر رژیم بوده است و مداخله‌ی [&hellip;]
- [انتخابات در نیویورک: پیروزی غرور بر تحقیر](https://blog.malakut.org/archives/9561): این یادداشت را هم‌زمان به چند نفر تقدیم می‌کنم: آقای خامنه‌ای، مهدی پرپنچی، فهیمه خضرحیدری، مسیح علی‌نژاد، صحرا کریمی و سایر کسانی که به غرور و زندگی‌خواهی انسان دیر ایمان می‌آورند. نتیجه‌ی انتخابات شهرداری نیویورک شاید قابل پیش‌بینی نبود، به ويژه در آمریکایی که تا کنون دو بار ترامپ در آن به قدرت رسیده و از هم‌اکنون – با اشاراتی که از استیو بنن می‌شنویم – زمزمه‌های تکیه زدن او بر اریکه‌ی قدرت برای بار سوم شایع است. دموکراسی پدیده‌ای است شکننده و قوت‌اش دقیقاً در همین شکنندگی آن است. از دل آن هم ترامپ ممکن است بیرون بیاید هم [&hellip;]
- [دشمنان «زن،‌ زندگی،‌ آزادی»](https://blog.malakut.org/archives/9529): زمام‌داران خیره‌سر و ناکارآمد – به ویژه وقتی در بالاترین تراز قدرت باشند – همیشه اسباب فرصت‌طلبی و سوء استفاده را از شرایط بحرانی کشور فراهم می‌کنند. و دقیقاً همین زمام‌داران پیوسته می‌کوشند توپی را که در میدان خودشان است به میدان مردم و شهروندان بفرستند. هر وقت که اعتراضی به بی‌کفایتی و سوء تدبیر آن‌ها می‌شود، چنان در تقبیح تمام‌عیار اعتراض مردم اصرار می‌ورزند که فرصت‌طلبان درست از همین منفذ راه رخنه‌ی خود را پیدا می‌کنند. دو سه نمونه مثال می‌زنم تا مراد روشن‌تر شود. در اعتراض‌های سال ۸۸، راهپیمایی سکوت ۲۵ خرداد گویاترین زبان اعتراض مدنی مردم بود. [&hellip;]
- [ترس از تغییر](https://blog.malakut.org/archives/9521): جواد کاشی جمهوری اسلامی نه از اسرائیل می‌ترسد نه آمریکا. از منطق تحول مقتضی زمان می‌هراسد. از تغییر احساس ویرانی در ساختار می‌کند. خود را همان می‌نماید که از اول انقلاب منعقد شد. می‌داند اینکه هست همان نیست که چهل و پنج سال پیش بود. اما از اعلام صریح آن می‌هراسد. اگر به صراحت اعلام کند این که هست آن نیست، و نمی‌توانست باشد، آنگاه به فکر می‌افتاد منطق و تئوری و روایت‌ تازه‌ای از موجودیت خود فراهم کند. هنگامی که منطقی تازه برای موجودیتی که دیگر آن نیست، فراهم نکنی، خود را از دست خواهی داد. تسخیر خواهی شد. [&hellip;]
- [اعاده‌ی حیثیت از اصلاح‌طلبی](https://blog.malakut.org/archives/9518): حکایت پاره‌ای از اصلاح‌طلبان، حکایت خدشه در منزلت کهین و مهین قوم است به خاطر نابخردی شماری از هم‌سلکان‌شان. ولی تمام قصه این نیست. بگذارید توضیح بدهم که من به معنای دقیق و فنی کلمه معتقدم هر تغییر معناداری، ناگزیر باید درازمدت باشد. محور توسعه‌ی پایدار همین است. لذا، خود را اصلاح‌طلب می‌دانم دقیقاً به این معنا. و هیچ باکی ندارم اگر ناشسته‌رویان نابخرد، از تعبیر «اصلاح‌طلب» مانند چماق استفاده کنند و در گمان این توهم برشان دارد که به این شیوه، منطق اصلاح (=تغییر درازمدت درون‌زا و مردم‌نهاد) را شکست داده‌اند. اما در صحنه‌ی سیاست، به ویژه سیاست داخلی [&hellip;]
- [قبله، مردم‌اند نه قدرت!](https://blog.malakut.org/archives/9515): بیانیه‌ی میرحسین موسوی فصل‌الخطاب بود. چکیده‌ی بینش سیاسی راهگشا برای آینده‌ی ایران بود. نه در خیالات سیر می‌کند نه تملق قدرت را می‌گوید و نه ذلت دریوزگی در برابر بیگانگان متجاوز را تأیید می‌کند. این بیانیه راه را برای تأمل در بعضی از اصطلاحات رایج در ادبیات سیاسی و رسانه‌ای باز می‌کند. به دو فقره از آن‌ها می‌‌پردازم: اصلاح‌طلب و برانداز. این دو لفظ در غوغای رسانه‌های اجتماعی سال‌های اخیر، تقریباً به طور مطلق معنا و مابه‌ازای واقعی‌‌شان را از دست داده‌اند. نه اصلاح‌طلب، اصلاح‌طلب است دقیقاً نه برانداز واقعاً برانداز. این دو کلمه را به عنوان دشنام به کار [&hellip;]
- [رئالیسم اصولی میرحسین موسوی](https://blog.malakut.org/archives/9513): ژیلا بنی‌یعقوب بیشتر برندگان جوایز بین‌المللی، کنشگران حقوق بشری یا چهره‌های اپوزیسیون ایرانی موضع صریحی علیه تجاور اسرائیل نگرفتند؛ احتمالاً نگران بودند که موضع‌گیری صریح علیه اسرائیل باعث شود که بخشی از ارتباطات‌شان با نهادهای غربی یا دولت‌های غربی مختل شود و یا شاید انگ یهودی ستیزی بخورند؛ این محافظه‌کاری فعالانی که شعار شجاعت و آزادگی می‌دهند یک نوع تناقض اخلاقی در خود دارد. اما رفتار موسوی صادقانه و اصول‌مند است. او نه در بیان واژه‌ها لکنت دارد نه ملاحظه نهادهای خارجی را می‌کند و نه تأیید این قدرت و آن قدرت برایش مهم است و نه دوگانه «مخالف حکومت = [&hellip;]
- [علیه منطق آخر‌الزمانی براندازی](https://blog.malakut.org/archives/9511): مطالبه‌گری، دریوزه‌گری از حاکمیت نیست، شکل‌دهنده‌ی تغییرات کلان است سالور ملایری نقد بیانیه‌ی میرحسین موسوی از منظری دیگر بیانیه‌ی میرحسین از نگاه براندازان دو مشکل دارد: یکی ا‌ين‌که در قسمت کوتاه‌مدت دست به دامن مطالبه‌گری شده است. آزادی زندانیان سیاسی و تغییر ماهیت و مشی صدا و سیما از آن جمله‌اند. این دست مطالبه‌ها از منظر براندازان &#8211; که عمدتا هوادار حمله‌ی اسرائیل و موافق تز «غنیمت‌شمردن فرصت» برای براندازی طی حمله‌ی نظامی خارجی به کشور هستند &#8211; دیگر فایده ندارد. به جایی نمی‌رسد. حاکمیت گوش نمی‌کند. دیر شده. تازه مطالبه‌گری، از نظر آن‌ها، نوعی به رسمیت شمردن حاکمیت است، [&hellip;]
- [آن راه دیگر چی‌ست؟](https://blog.malakut.org/archives/9508): یکی از روایت‌هایی که به مدد آتشبار رسانه‌ای پروپاگاندا تبدیل به حقیقت بی‌چون‌وچرا شده است این است: هیچ گزینه‌ی دیگری نمانده است جز براندازی، تغییر رژیم و وارد کردن رهبری سیاسی (پادشاهی) سوار بر تانک‌ها و جنگنده‌های بیگانه. این خلاصه‌ی وضعیت فعلی ماست. چیزی که رسانه‌های مزبور به خوبی از آن آگاه‌اند این است که در داخل ایران صداهایی وجود دارند از طیف‌های مختلف که هم‌زمان منتقد حاکمیت سیاسی‌اند، با آمریکا و اسراییل و با زورگویی و قلدری زاویه دارند. تن به تحمیل و تحقیر بیگانگان هم نمی‌دهند. در تاریخ هم میل به عقب‌نشینی ندارند (که با ندامت از انقلاب [&hellip;]
- [نهنگ اقیانوس سیاست ایران](https://blog.malakut.org/archives/9505): هنوز از فرزانگی و حریتی که در سطر سطر بیانیه‌ی کوتاه دیروز میرحسین موسوی موج می‌زد، لبریز اعجاب‌ام. این آن چیزی است که مستقل از شخصیت این فرد یا آن فرد، زیر پوست جامعه‌ی ایران روییده و بالیده است: استقلال و عاملیت. این همان آبی است که در دل سنگ خاره راه خود را می‌گشاید. این بیانیه را می‌شود بارها خواند و زیر کلمات‌اش را خط کشید. چیزی که میرحسین موسوی نوشت، مانیفست آینده‌ی سیاسی ایران است. یک. مدلول سخن میرحسین صریح و بی‌پروا بود: تجاوز نظامی اسراییل را محکوم کرد بدون لکنت زبان. میرحسین هیچ وقت برای آینده‌ی سیاسی [&hellip;]
- [رسانه‌ی عصر پسا-حقیقت، خیانت به انسان است](https://blog.malakut.org/archives/9501): یک بار دیگر – و برای آخرین بار – برمی‌گردم به حکایت رسوای ایران اینترنشنال. پیش‌تر بارها نوشته‌ام که بزرگترین تهدید علیه امنیت ملی ایران، سلامت روانی مخاطب، و البته خود رسانه، رسانه‌ای است بی‌مسئولیت، دروغ‌پراکن و افسارگسیخته که حب و بغض‌های ایدئولوژیک‌اش را بر منافع انسا‌ن‌ها و مصلحت بشریت مقدم می‌شمارد. ایران اینترنشنال در زمانه‌ی ما تجسم تمام عیار چنین رسانه‌ای است. چنین به اصطلاح «رسانه‌»ای نه جای دفاع دارد نه جای دلسوزی. در هر جای دنیا که رسانه‌ای با جدیت دروغ‌پراکنی کند و افکار عمومی را به بازی بگیرد و به جای روایت منصفانه‌ی حقیقت کوشش کند برای [&hellip;]
- [پیش این الماس بی‌ اسپر میا...](https://blog.malakut.org/archives/9494): در این ۱۶ سالی که گذشت، روز به روز بیشتر ایمان آورده‌ام به این‌که ایستادن در کنار میرحسین موسوی و ایستادگی کردن با او از درست‌ترین تصمیم‌های سیاسی و اخلاقی ما بوده است. در تمام این مدت، میرحسین و زهرا رهنورد، بدون هیچ لکنتی در کنار مردم ما ایستاده‌اند و سخن حق را گفته‌اند. گرفتار هیچ لغزشی نشدند. تن به هیچ ذلتی ندادند. خوار و خام هیچ تهدید و تطمیعی نشدند. میرحسین موسوی تا امروز تراز حق‌گویی باقی مانده است.  این نکته را بارها نوشته‌ام که برای رسیدن به چنین منزلتی یک گام مهم را باید برداشت: عبور از خویشتن. [&hellip;]
- [عیار مردم ایران محک خورد](https://blog.malakut.org/archives/9489): بسم الله الرحمن الرحیم در جریان جنایات اخیر اسرائیل و آمریکا علیه میهن‌ عزیزمان یک بار دیگر عیار مردم ایران محک خورد و امتیازی بر امتیازات کارنامه تاریخی‌‌شان افزوده شد؛ و این نه فقط به خاطر همبستگی آنان در برابر دشمن، که به واسطه ایستادگی آنها در عین رنجیدگی‌های عمیق بود. در حالی که فرزندان نظامی ملت شهید یا غافلگیر شده بودند دوراندیشی ستودنی مردم نقشه‌های شوم متجاوزان را ناکام گذاشت. اینک پس از سپری شدن آن روزها، هولناک خواهد بود اگر کسانی با رویاپردازی واکنش جامعه را تاییدی بر شیوه حکمرانی ناکارآمدشان بپندارند یا جلوه دهند. چنین اشتباهی ملت [&hellip;]
- [ایران: شمشیری دولبه](https://blog.malakut.org/archives/9485): هیچ عجیب نیست – و نباید هم برای کسی عجیب می‌بود – که در موقعیت‌های بحرانی بازگشت به روح ایران و ایرانی تکیه‌گاه مهمی برای ایستادگی کشور خواهد بود و حتی خودکامگان هم ناگزیر جایی به سراغ آن می‌روند. نکته‌ی دیگر این است که آن عنصر مقوم و همبستگی‌ساز «ایران‌شهری» چیزی نیست که تنگ‌نظران بتوانند آن را هضم کنند. چه این تنگ‌نظران مدافعان تندروی جمهوری اسلامی باشند چه مخالفان جزم‌اندیش آن. دو سر طیف از هضم تنوع و تکثر ناتوان‌اند. ایران‌شهری‌گری گوهرش به نوعی جهان‌شهری‌گری گره خورده است که ایران را نه تنها برای همه‌ی ایرانیان می‌خواهد بلکه ایران را [&hellip;]
- [رسانه‌ی مسموم، «رسانه» نیست](https://blog.malakut.org/archives/9479): درباره‌ی بیانیه‌ی تحریم ایران اینترنشنال چند نکته‌ی کلیدی و مهم را باید گوشزد کرد. یکم این‌که اقدام و اعتراض مدنی صاحبان قلم و اندیشه زمین تا آسمان تفاوت دارد با شمشیر کشیدن صاحبان قدرت به روی رسانه. لذا این را باید خیلی صریح و با قاطعیت گفت که این جنس محکومیت‌ها از سنخ رفتار درنده‌خویانه‌ی جمهوری اسلامی در قلم و قمع رسانه‌ها در دوره‌ی اصلاحات نیست. لذا نشانی غلط ندهید. ایرانی بمانیم دوم این‌که طبعاً در ایران اینترنشنال هم مثل همان صدا و سیمای جمهوری اسلامی عده‌ای روزنامه‌نگار هستند که به هر دلیلی، به اقتضای زمانه یا فشار معیشت، ناگزیر [&hellip;]
- [خطر رسانه در خدمت سرمایه](https://blog.malakut.org/archives/9475): جنبه‌ای از رسانه‌های فارسی زبان معاصر هست که کمتر به آن توجه شده است و به گمان من یکی از محورهای و کانون‌های کلیدی وضعیت بغرنج فعلی ماست. تا امروز به صرافت این نیفتاده بودم. چیزی که جرقه‌ی این را در ذهنم زد دو نکته بود: یک جریان تاریخی سکولاریسم که به همراه دین، اخلاق را هم با افتادن به ورطه‌ی حرص سرمایه‌داری قربانی کرد. دو، فرداد فرحزاد به عنوان یکی از روزنامه‌نگاران برجسته‌ی ایران اینترنشنال که شاید ناخواسته پرده از این نکته‌ی ظریف برداشت: ایران اینترنشنال به خاطر پیوند ناگسستنی‌اش با سرمایه‌داری و سرمایه‌گستری حریصانه تبدیل به این فاجعه [&hellip;]
- [تفاوت تجاوز و دفاع](https://blog.malakut.org/archives/9471): کیوان حسینی (نقل از حساب اکس نگارنده) مخالفت با جنگ، به‌معنای مخالفت با دفاع مشروع نیست. میان جنگ تهاجمی و دفاع از خود، تمایزی بنیادین وجود دارد. هم در فلسفه‌ اخلاق سیاسی، هم در عرف و حقوق بین‌الملل. نظریه‌ جنگ عادلانه، منشور ملل متحد، و حتی تجربه‌ تاریخی بشری، همگی بر این تمایز تأکید دارند. زمانی که مثال‌هایی مانند نبرد با نازیسم یا داعش، به‌عنوان توجیهی برای کشتار غیرنظامیان و حمله و اشغال نظامی به‌کار می‌روند، این تمایز مخدوش ‌می‌شود. این همان لحظه‌ای‌ست که تاریخ تحریف می‌شود تا خشونت توجیه‌پذیر جلوه کند. و یکی از شگردهای رایج پروپاگاندا در چنین [&hellip;]
- [عجب مردمی دارد ايران‌زمين](https://blog.malakut.org/archives/9468):  تقديم به مصطفی تاجزاده و هم‌بندانش آب و خاک و آسمان ايران ما چه انسان‌ها می‌پروَرَد. از رستم که نماد نيرومندی بوده است تا سياوش –نمونۀ نَستوه فضيلتِ محض؛ از گُردآفريد –که زمانه ز مادر چون او ناوريد– تا فريدون که به داد و دَهِش شُهره شد؛ و کاوه که مغز فرزندش را –همچون جوانان بسيار ديگر–به مارانِ رویيده بر دوش حاکم خورانده بودند، ولی بی‌شرمانه از او می‌خواستند گواهی دهد که آن ديو «جز تخم نيکی نکشت.» کاوه امّا برآشفت و فرياد زد: «نباشم بدين محضر اندر گوا.» گذشته از اسطوره‌ها، زنان و مردان بی‌شمار ايرانی آرمانِ راستی و درستی [&hellip;]
- [نقطه، فقط یک نقطه](https://blog.malakut.org/archives/9464): عبدی کلانتری «نقطه‌زنی» اصطلاحی جدید بود در انبار مهمات تبلیغاتی راستگرایان برای مشروعیت بخشیدن به بمب‌های اسراییلی. این واژه ذهن را پذیرای چیزی خوشایند و عادلانه می‌کرد. روی نقشه‌ی شهر، «نقطه» نماینده‌ی موجودیتی منحوس بود که محو کردن‌اش یک قدم ما را به آزادی نزدیک‌تر می‌کرد. «نقطه» فقط به رژیم تعلق داشت. در اطراف «نقطه» همه چیز امن و امان بود. نقطه‌زنی مثل تیغ جراح به سرعت یک غده‌ی بدخیم را به درک واصل می‌کرد تا بدن جامعه قوی شود؛ یک گام نزدیک‌تر به عدالت! در کلیپی که مشاهده می‌کنید، «نقطه» میدان تجریش است، نقطه‌های کوچک‌تر اتوموبیل‌های پشت چراغ قرمز، [&hellip;]
- [اسراییلی خجالتی نباشید](https://blog.malakut.org/archives/9461): یکم این‌که: تجاوز اسراییل به خاک ایران، نه تنها قتل غیرنظامیان ایرانی، بلکه حتی کشتار و ترور همان سپاهیانی که عده‌ای از ایرانیان دل خوشی از آن‌ها نداشتند، بدون سر سوزن بحث و گفت‌وگویی جنایت است. این جنایت را باید بی‌ قید و شرط و بدون لکنت زبان محکوم کرد. این اول هر گفت‌وگویی است. فراموش نکنیم در این هفتاد سال که اسراییل بی‌وقفه حقوق بشر و حقوق بین‌المللی را نقض کرده است، جهان پیوسته جای ظالم و مظلوم را عوض کرده است. آن طفلی که در غزه کشته می‌شود از نگاه این وجدان‌باخته‌هایی که در گوشه‌گوشه‌ی زمین لانه کرده‌اند، [&hellip;]
- [جنگ با سایه‌ها](https://blog.malakut.org/archives/9453): این یادداشت نخستین بار روز ۲۰ اسفند ۱۳۹۶ در زیتون منتشر شده است. بازنشرش در این روزها واجب است چون موضوعیت دارد و باید هر روز آن را تکرار کرد. &nbsp; سخن آخر را اول بگویم. حدس و تحلیل من این است که جریانی قوی – که عِده و عُده‌ی رسانه‌ای، سیاسی، مالی و نظامی دارد – به جدیت تمام مشغول جویدن پایه‌های نظام سیاسی مستقر ایران است. این جریان بر اساس مشاهدات و تحلیل‌های من – تا جایی که شواهد اجازه می‌دهد – ظاهراً از خارج کشور هدایت نمی‌شود. تصور این‌که قاضی قوه‌ی قضاییه و دادستان تهران یا دادستان [&hellip;]
- [وط‌ن‌پرستان یواشکی و خائنان فخرفروش](https://blog.malakut.org/archives/9451): بر کسی پنهان نیست که رسیدن به این وضعیت تاریک حتما اجتناب‌پذیر بوده. از اول هم معلوم بود که پایدار نیست این رفتارها؛ که دیر یا زود دامن همه را می‌گیره؛ و گرفت. ولی چنان غره بودند این مدهوشان میز و میکروفون که گوششون شنوای هیچ انذار مشفقانه‌ای نبود. نظام حکمرانی ایران ترکیب مهلکی از شرارت و حماقت را در ساختارش نهادینه کرده که کار همه‌مون را به اینجا کشاند. نکرد از توصیه منتقدین دلسوزش استفاده کنه. نکرد از ظرفیت این مردم بهره بگیره. افتاد در سیکل پوچ شعارزدگی. درهاش را گشود برای جولان حقیرترین آدم‌ها. نجیب‌ترین منتقدان را تاب [&hellip;]
- [این جنگ، جنگ جهالت‌هاست](https://blog.malakut.org/archives/9447): در نوبت‌های مختلف دیده‌ام که در این دو هفته‌ی گذشته، دو مضمون یا خیلی عریان یا به تلویح در میان ایرانیان گسترش یافته‌اند. نمونه‌ی اول این‌که عده‌ای مدعی‌اند این نبرد تمدنی است: تمدن غرب به مصاف تمدن شرق (مسلمان، ایرانی يا آسیایی) آمده است. این بن‌مایه‌ی حرف هانتینگتون است. این ادعا، ادعای خطرناک و گزاف و بی‌پایه‌ای است. تمدن – اگر تمدن‌ باشد – با تمدن در نمی‌افتد. مضاف بر این، تمدن مضمونی است انتزاعی. چیزی که مضمون انتزاعی را روی زمین می‌آورد و انضمامی می‌کند، عاملیت انسان‌هاست. این انسان‌ها هستند که می‌توانند خون همدیگر را بریزند. هیچ فکری و [&hellip;]
- [روح تهران](https://blog.malakut.org/archives/9445): &nbsp; بمباران ساختمان‌های مسکونی در محله‌ی نوبنیاد تهران، © Majid Saeedi/Getty Images &nbsp; آصف بیات (نقل از نقد اقتصاد سیاسی) در حالی که بمباران‌های اسرائیل پایتخت ایران را به لرزه درآورده و صدها غیرنظامی را به کام مرگ کشانده است، مردم تهران از خود همدلی، استقامت و عزمی راسخ و بی‌هیاهو برای ادامه‌ی زندگی نشان داده‌اند.[۱] «همه باید فوری تهران را تخلیه کنند!» دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۵ این پیام را منتشر کرد؛ به همین سادگی – با پنج کلمه‌ی صریح و بی‌پرده. برای ما تهرانی‌ها، این پیام به خاطر لحن سرد و بی‌تفاوتش تکان‌دهنده بود. این پیام [&hellip;]
- [عاملیت انسان دو سو دارد: به سوی جنایت نروید](https://blog.malakut.org/archives/9439): درباره‌ی مخالفت بنیادین‌ام با خشونت بسیار نوشته‌ام. باز هم می‌نویسم. من باور ندارم که باید دست به کار کشتن آدم شریر شد تا جان بقیه را نجات بدهید. این را می‌فهمم که بعضی اتفاق‌ها در عالم انسانی ناگزیر ممکن است رخ بدهد (یعنی حتی ستاندن جان کسی). ولی این را باید به تأکید و اصرار گفت که چنین اقدامی اولاً که همیشه باید آخرین راه حل باشد ثانیاً تحت شرایط بسیار خاصی باید رخ بدهد. ثالثاً، هميشه باید دنبال بهانه باشیم برای این‌که از خون‌ریزی دور شویم حتی اگر دلیل موجهی برای آن پیدا کنیم. دلیل‌اش ساده است:‌ ما با [&hellip;]
- [افسانه‌ی «تعهد و تخصص»](https://blog.malakut.org/archives/9437): این قصه را تندروهای جمهوری اسلامی (و انقلابیون دیگر جهان) از روزهای اول انقلاب ۵۷ راه انداختند. میان ارزش‌های انقلابی – یا به اصطلاح انقلابی – و دانش و تخصص شکاف انداختند. این همان است که شکاف تاریخی عقل و دین می‌نامیم‌اش. این همان است که صورت باژگونه‌اش در اروپای عصر روشنگری خود را در تقابل بین علم و دین (یا خرد و وحی) عریان کرد. اورینتالیسم و مشکلات خرد عصر روشنگری را می‌گذارم برای وقتی دیگر. این ماجرای تعهد و تخصص دروغ وقیحانه‌ای است که بی‌دانشان و بی‌مسئولیت‌های ریاکار برای پنهان کردن بی‌کفایتی خودشان و نابود کردن دانش در [&hellip;]
- [تعلیق دوستی یا دشمنی؟](https://blog.malakut.org/archives/9434): ارزش‌های انسانی گاهی در تضاد و تعارض با هم می‌افتند. آسان نیست این انتخاب که کدام ارزش را اختیار کنی وقتی از هر دو سو عواطفی قوی آدمی را به سویی سوق می‌دهند. وضعیت فعلی ایران ما هم این است: در میان مهر به ایران و دل بستن به بقای ایران از سویی و میل به تغییر حکومتی خودکامه به کدام سو باید رفت؟ اگر دومی به معنای از دست رفتن اولی باشد، باز هم بر آن پامی‌فشاریم؟ پیش‌تر نوشته بودم که: «شما که (ظاهرا) حاضرید به هر قیمتی این حکومت سقوط کند حتی به قیمت مرگ غیرنظامیان، آیا حاضرید [&hellip;]
- [مسؤلیت اخلاقی؟](https://blog.malakut.org/archives/9430): عبدی کلانتری ضربه‌ای که تهاجم جنگی اسراییل به نهادهای جامعه مدنی و فعالان آن در ایران زد سهمگین است. بگیر و ببند شهروندان ناراضی، سانسور اینترنت، بالا رفتن اعدام‌ها، ترور روانی در رسانه‌ی اجتماعی برای کمترین انتقاد ــ که قابل پیش‌بینی بود و ما هم پیشاپیش بارها گفته بودیم که این احتمال بالاست: یک رژیم زخم‌خورده و به شدت تضعیف شده در وضعیت جنگی، در فقدان یک جنبش اجتماعی و تشکیلات سیاسی ریشه‌دار، انتقام خودش را از مردم خواهد گرفت. طرفداران حمله اسراییل همیشه استدلال می‌کردند تهاجم خارجی هر برآیندی داشته باشد وضع از همان که هست بدتر نمی‌شود، اندکی [&hellip;]
- [خودفریبی‌های اهل قلم در توجیه تجاوز اسرائیل به خاک وطن](https://blog.malakut.org/archives/9428): علیرضا آبیز زندانی نقش؛ درس‌هایی از جنگ تحمیلی اسرائیل بر ایران در جریان حمله‌ی اخیر اسرائیل به ایران، یکی از نکات جالب توجه، واکنش چهره‌های نامدار، اعم از فعالان سیاسی، سلبریتی‌ها، کُنشگران حقوق بشر، و چهره‌های شناخته‌شده‌ی هنری، فرهنگی بود. در بسیاری موارد، واکنش این چهره‌ها سردرگم، مبهم و نامشخص بود. برخی‌ها در ابتدا از حمله استقبال کردند و آن را راهی برای رهایی ایرانیان از نظام جمهوری اسلامی شمردند. همین افراد، پس از اینکه جنگ چند روزی به طول انجامید و جریان جنگ مطابق پیش‌بینی یا آرزوی آنها پیش نرفت، نظر خود را تعدیل کردند و هر دو سوی [&hellip;]
- [بس است ریاکاری و تظاهر به انسان‌دوستی](https://blog.malakut.org/archives/9425): ما چرا با جمهوری اسلامی مشکل داریم؟ چون ادعا می‌کند برای انسان و برای خدا کار می‌کند ولی هم به انسان و هم به خدا پشت می‌کند. چرا از رهبران بی‌کفایت جمهوری اسلامی انتقاد می‌کنیم؟ چون به ستوه آمده‌ایم از پایمال شدن حقوق انسان. حالا فکر می‌کنید برای نبرد با جمهوری اسلامی خودمان باید حقوق انسان را زیر پا بگذاریم؟ بگذارید توضیح بدهم. آن دسته از ایرانیانی که در بهترین حالت به خیال من ناآگاه‌ بودند، مدافع تجاوز نظامی اسراییل به ایران بودند به این دلیل که فکر یا ادعا می‌کردند که: اسراییل آن مشکل را برای ما حل خواهد [&hellip;]
- [مقارنت سه موجودیت مستقل](https://blog.malakut.org/archives/9421): ایران به مثابه‌ی کشور و ملت و هویتی تاریخی موجودیتی مستقل از این یا آن حکومت دارد. این نکته خیلی ساده است. قبل از این نظام ایران بوده. الآن هم هست. بعد از این نظام هم خواهد بود. مشروعیت و قدرت باید درون‌زا باشد حکومت یا نوع نظام سیاسی هم البته از خود کشور مستقل است ولی بر پایه‌ی همان کشور و از دل همان کشور برمی‌آید. حاکمیتی که از درون سربرنزند، کم‌دوام است و لرزان. حکومت مشروع حکومتی است درون‌زا. کل دوران حکومت پیشین بارها نشان داد که با زور سرنیزه و دخالت خارجی حکومت ساختن، پایه‌ی نظام را [&hellip;]
- [ما دیگر آن آدم‌های سابق نیستیم](https://blog.malakut.org/archives/9412): محمدرضا نیکفر پایان یک درگیری به قول ترامپ «دوازده روزه». معلوم نیست که آتش‌بس پایدار بماند، چون شاخص اول این درگیری، طرف‌های آن است که به هیچ قول و قراری پایبند نیستند و اگر ظاهراً پایبند بودند، باید دید اکنون چه نقشه‌ی پلید دیگری در سر دارند. آرزو کنیم که آتش‌بس پایدار بماند. اگر دوام نیابد، جنگ در یک مدار بالاتر ادامه خواهد یافت، و پرتاب موشک به سوی پایگاه العُدید آمریکا در قطر نشانه‌‌ی آن است که در آستانه‌ی تبدیل شدن به یک جنگ منطقه‌ای است. اما هر چه پیش آید، این دوره به عنوان اپیزودی از یک فصل [&hellip;]
- [از کدام مردمانیم؟](https://blog.malakut.org/archives/9401): مردم باقی بمانید. مردمی نشان دارد. مردم آن‌ها نیستند که فلان سیاست‌مدار یا بهمان هوسناک جاه‌طلب مردم بخوانند. در این غوغا، یا باید ایرانی ماند (و ایرانی ماندن هم‌عنان و مساوق است با انسان ماندن) یا باید «میگاییلی» شد. مردُم، اما نامردُم آغاز می‌کنم با این ابیات سایه‌ی نازنینم که خطاب به جمهوری اسلامی سروده بود: راه می‌جستید و در خود گم شدیدمردم‌اید اما چه نامردم شدید کج‌روان با راستان در کینه‌اندزشت‌رویان دشمنِ آیینه‌اند «آی آدم‌ها» صدای قرن ماستاین صدا از وحشتِ غرق شماست دیده در گرداب کی وا می‌کنید؟وه که غرقِ خود تماشا می‌کنید! در زمره‌ی کدام مردمان‌اید؟ این [&hellip;]
- [بازی اسراییلی با روان ایرانی](https://blog.malakut.org/archives/9399): خوب است حالا به عقب برگردیم و ستون فقرات تبلیغات سنگین رسانه‌ای این روزها و روزهای قبل را پیدا کنیم. دو محور کلیدی جنگ روانی اسراییل علیه مردم ایران کل محور عملیات روانی این تجاوز به خاک ایرانی روی دو پاشنه می‌‌چرخید: ۱. هدف نابودی جمهوری اسلامی باید باشد (خامنه‌ای برود، آخوند کفن بشود و الخ) و برای رسیدن به این هدف (مقدس) اگر ایران هم صدمه دید و ایرانیان بی‌دفاع هم آسیب دیدند یا کشته شدند، هزینه‌ای است که باید به جان خرید تا آن هدف محقق شود. ۲. الآن قدرتی پیدا شده است که می‌تواند حریف جمهوری اسلامی [&hellip;]
- [چنگ بر صورت مادر](https://blog.malakut.org/archives/9387): گام اول این کابوس خون‌آلود به پایان رسید. آتش بس فوری‌ترین و کلیدی‌ترین خواسته‌ی هر انسان باوجدان و سالمی بود. ایرانی که جای خود دارد. چیزی که می‌خواهم بنویسم فوری است. ممکن است نظر نامحبوبی باشد ولی بسیار حیاتی است. ماهیگیران دریای خون بخش بزرگی از صدمه‌ای که به ایران وارد شده است محصول آسیب روانی جمعی مردم ما و شکاف عمیق بین مردم و حکومت است. به تعبیر داریوش فروهر، آن شهید والامقام ما، میان مردم ما و حکومت دریایی از خون است. به تعبیر فرزانه‌ای که این روزها این را گفته بود، عده‌ای امروز در ساحل این دریای [&hellip;]
- [این جنگ با همه‌ی ماست](https://blog.malakut.org/archives/9383): لابد این روزها از بسیاری جاها شنیده‌اید یا دیده‌اید که گفته‌اند: «این جنگ، جنگ ما نیست». جنگ کی با کی نیست؟ مقصود این است که مردم ایران و اسراییل نیستند که با هم می‌جنگند بلکه این دو حکومت دارند می‌جنگند و مردم قربانی آن هستند. ظاهراً حرف درستی است ولی بسیار مغالطه‌آمیز و خطرناک. اول این‌که در هیچ جنگی در دنیا کسی نیامده بگوید این جنگ، جنگ مردم است. همه‌ی جنگ‌های عالم را صاحبان قدرت به راه می‌اندازند و در همه مردم قربانی می‌شوند. این یکی هم استثنا نیست. این هم مثل بقیه‌ی جنگ‌هاست. این گزاره، پوست خربزه‌ای است زیر [&hellip;]
- [در تلويزيون اینترنشنال کار ایران تمام است! رسانه های غربی چه می‌گویند؟](https://blog.malakut.org/archives/9375): توضیح: از این پس یادداشت‌های تحلیلی درخور اعتنایی را که دغدغه‌ی ایران محور کانونی‌اش باشد در این سلسله یادداشت‌ها افزوده خواهند شد. این نخستین یادداشت از عبدی کلانتری است. دو ارزیابی متضاد عبدی کلانتری در روز هشتمِ تهاجم اسراییل به ایران، دیروز ۲۰ ژوئن ۲۰۲۵، جنگ وارد فاز تازه‌ای شد اما ارزیابی از این فاز در دو مسیر مخالف جلو می‌رود. منطقاً یکی از این دو ارزیابی نادرست باید باشد. ~ مجری ایران‌اینترنشنال، فرداد فرحزاد، خطاب به مهمان برنامه‌اش می‌گوید [لینک]، «به نظر می‌رسه احتمال زیادی هست که جهان داره خودش را برای ایران پساجمهوری اسلامی آماده می‌کنه.» فرداد چند [&hellip;]
- [پیروز جنگ تا روز دهم؛  مردم](https://blog.malakut.org/archives/9373): اسیر هیجان نشوید روز دهم جنگ است. ایران به رغم مداخله‌ی آمریکا در جنگ به سود اسراییل به زانو در نیامده است. سناریوهای مختلفی را می‌شود برای روزهای آینده پیش‌بینی کرد (هر کدام با نتایجی که به هر حال تلخ‌اند). این پاره از این سلسله یادداشت‌ها درباره‌ی پدیده‌ای است که سوار است بر عواطف مردم (در هر سویی) و در بیشتر موارد اتکایی بر واقعیت‌های موجود ندارد: رجزخوانی! رجزخوان‌‌های داخلی یکی از نمونه‌های بارز رجزخوانی، رجزخوانی‌های تندروهای داخلی حکومت ایران است که بیش از ۴ دهه است انواع هزینه‌های کمرشکن را نه تنها برای مردم ما بلکه برای حکومتی که [&hellip;]
- [جمهوری اسلامی و ایران؛ بی نوا وطن](https://blog.malakut.org/archives/9367): دو معنای وطن وطن یعنی خاک؟ سؤال ساده‌ای نیست واقعاً. به این دلیل که هر چند محل تولد هر انسانی به اختیار و انتخاب خود او نیست ولی نفس آن تولد وقتی که وجود و اندیشه‌ی آن انسان به زبان و فرهنگ آن خاک پیوند بخورد، معنای متفاوتی پیدا می‌کند. و تأکید من این‌جا بر زبان است و فرهنگ. فرهنگ را هم به معنایی عجین با فرزانگی و خردمندی به کار می‌برم. بی‌کس وطن! غریب وطن! بی‌نوا وطن! در موقعیتی هستیم که از زمین و زمان، از خویش و بیگانه، بر سر ایران تیر می‌بارد و تن ایران زیر بارش [&hellip;]
- [برای خواننده باغ الفبا؛ شهرام شب‌پره](https://blog.malakut.org/archives/9359): پیام ویدیویی کوتاه شهرام شب‌پره، با فاصله‌ی بسیار یکی از بهترین و انسانی‌ترین پیام‌هایی بود که برای مردم ایران دیدم. ظاهرش هیچ مضمون سیاسی ندارد. مثل انسانی عادی برای انسان‌های عادی حرف زده است. ولی در این ویدیو، شهرام شب‌پرها کارهایی را نکرده است – و این‌جاست که ارزش آدم‌ها به کارهای نکرده و حرف‌های نزده‌شان معلوم می‌شود. او برای متجاوز هلهله سر نداد. از مردم دعوت به ریختن به خیابان‌ها برای سرنگون کردن رژیم نکرد. شعارهای این مباد آن باد نداد. دنبال پر کردن خلاء هیچ چیزی برای هیچ کسی نرفت. از سوی دیگر – طبعاً &#8211; ستایشی از [&hellip;]
- [پایان مرحله اول جنگ](https://blog.malakut.org/archives/9354): سرعت تحولات ایران سرسام‌آور است. شب و روز کارم مشاهده‌ی دقیق حوادث است. تا کنون کوشیده‌ام با تشخیص درست مسئله، راه‌حل‌های احتمالی و سناریوهای محتمل را در حد وسع‌ام ارزیابی کنم. این پاره از این سلسله یادداشت‌ها، یکی دو ملاحظه‌ی تازه دارد. یکم این‌که ایران تا این لحظه یکی از مفاصل مهم این تجاوز همه‌جانبه‌ی جهانی را که ظاهراً مباشر «کار کثیف»‌اش اسراییل است، پشت سر گذاشته است. در مرحله‌ی نخست، پس از شش روز اول، اسراییل نتوانسته است برای خودش پیروزی مشابهی با جنگ شش‌روزه بیافریند. اتکا به پیشرفته‌ترین سلاح‌ها و شخم زدن گوشه‌گوشه‌ی ایران هم کمکی به پیشبرد [&hellip;]
- [ایرانی هستیم و ایرانی می‌مانیم – ۱۱](https://blog.malakut.org/archives/9356): این یادداشت را برای تشریح فضایی که در آن گفت‌وگو می‌کنیم می‌نویسم. قبلاً گفته بود که از سال ۸۸ به این سو در چند نوبت هر وقت «برای ایران» چیزی نوشته‌ام آماج حملات زهرآگین و تهدید واقع شدم. خواسته چه بود؟ یا مثل ما فکر کن یا سکوت کن. به همین سادگی. در این مطالبه‌ی مخالفان و منتقدان من – که روز به روز تندتر و خشن‌تر می‌شود و آلوده به انواع دشنام‌ها و افتراها هم شده است – چند مفروض جدی وجود دارد. آن‌ها موضع خودشان را با قطعیت و یقین موضع درست و مشروعی می‌دانند و درباره‌ی باطل [&hellip;]
- [مواضع رضا پهلوی فاجعه‌بار و خودشکن بود](https://blog.malakut.org/archives/9442): ۲۹ خرداد ۱۴۰۴ سرویس سیاسی انصاف نیوز: داریوش محمدپور، پژوهشگر علوم سیاسی ساکن لندن، ضمن بررسی مواجهه‌ی طیف‌های اپوزیسیون با مسئله‌ی حمله‌ی اسرائیل به ایران، در تحلیل مواضع رضا پهلوی، آن را «فاجعه‌بار و خودشکن» می‌خواند. او همچنین در گفتگوی خود با انصاف نیوز، به نوع پوشش مسئله‌ی حمله‌ی اسرائیل به ایران در رسانه‌های جریان اصلی نیز پرداخته است. انصاف نیوز: آرایش اپوزیسیون در مواجهه با حمله‌ی اسرائیل به ایران را چطور ارزیابی و تقسیم‌بندی می‌کنید؟ اپوزیسیون ترکیب مفصل و طیف گسترده‌ای دارد با شدت و ضعف‌های مختلف. از مجاهدین خلق تا سلطنت‌طلب‌ها و مردم عادی سرخورده‌ی متردد بین گروه‌های [&hellip;]
- [ایرانی هستیم و ایرانی می‌مانیم – ۱۰](https://blog.malakut.org/archives/9351): فراز دهم این سلسله یادداشت‌ها زبانی دارد که بسیار شخصی‌تر است و مضمون‌اش انسانی است و صمیمی. لذا از همین منظر آن را بخوانید. در احوال پریشان و پرفشار دیشب، وقتی هم‌وطنان‌ام زیر گلوله بودند، من ناتوان بودم از این‌که به تن در میان‌شان باشم و کمکی بکنم ولی به قلم و زبان کوشیده‌ام تا ادای تکلیف کنم. سیل بی‌امان حملات زهرآگین از جاهایی که انتظارش نمی‌رفت، دقایقی فرایند ارزیابی‌های‌ام را به تعلیق در آورد. خودم را جمع و جور کردم و مشغول خواندن و نوشتن و موسیقی شدم تا زهر این نیش‌ها کمی گرفته شود. دیر وقت بود. ساعت [&hellip;]
- [ایرانی هستیم و ایرانی می‌مانیم – ۹](https://blog.malakut.org/archives/9348): تازه‌ترین پاره از این سلسله یادداشت‌ها را به نام نامی دو رفیق زنده‌یادم – هوشنگ ابتهاج و پرویز مشکاتیان – آغاز می‌کنم که هر دو نهال مهر به ایران را در نهانخانه‌ی ضمیر من با فرزانگی و مهر آبیاری کردند. آن‌چه امروز می‌نویسم ادای دینی است به این دو رفیقم. و البته یاد گرامی محمدرضا شجریان خداوندگار موسیقی معاصر ایران. شجریان، هستی مرا به شعر فارسی و موسیقی ایران با صدای‌اش گره زده است. هر یک از این سه تن، این سه قله‌ی سرفراز فرهنگ معاصر ایرانی، در تمام این شب‌های ناباور، چراغ راه امید من و تکیه‌گاه شکر و [&hellip;]
- [ایرانی هستیم و ایرانی می‌مانیم – ۸](https://blog.malakut.org/archives/9345): وخامت وضعیت ایران روز به روز و ساعت به ساعت شدت پیدا می‌کند. ایران سپر نینداخته در برابر تجاوز. هر یک ضربه‌ای که می‌خورد یکی می‌زند. ممکن است اثر حمله‌ی اسراییل از پاسخ ایران بیشتر باشد ولی ایران ایستادگی می‌کند. تا کی؟ بعید می‌دانم زمان درازی ببرد. نوع این تجاوز به ایران از نوعی نیست که بشود آن را نبردی کلاسیک نامید. جنگی است در پیشرفته‌ترین سطح با پیچیده‌ترین سلاح که سال‌های سال است اسراییل برای آن برنامه‌ریزی دقیق کرده است. ولی چه شد که این‌جور شد؟  سخنی را که در بی‌بی‌سی گفتم – و به اشاره بود ولی محور [&hellip;]
- [ایرانی هستیم و ایرانی می‌مانیم – ۷](https://blog.malakut.org/archives/9343): بخشی از وضعیت فعلی جامعه‌ی ایرانی در واکنش به تجاوز غیرقانونی اسراییل (بله، بنا به تعریف دقیق حقوق بین‌الملل این کار مصداق بارز تجاوز غیرقانونی است)، معلول فقدان همدلی است که نتیجه‌ی ترومای درازمدتی است که مردم ایران از طبقات مختلف آن را تجربه کرده‌اند. تروما، باعث از کار افتادن مرکز تصمیم‌گیری و تشخیص مصلحت آدمی می‌شود. یعنی انسان جایی تصمیمی می‌گیرد با عاطفه‌اش – و کاملاً هم به آن باور دارد – ولی برای‌اش سخت است به او بفهمانید این راه برای خودش ویرانی به بار می‌آورد و ادامه‌ی این مسیر او و بقیه را از وضعیت بغرنجی که [&hellip;]
- [ایرانی هستیم و ایرانی می‌مانیم – ۶](https://blog.malakut.org/archives/9335):  ایران ما در التهاب است. بی‌وقفه خانه‌ی ما می‌سوزد. بدخواهان ما «سوختن تهران» را جشن گرفته‌اند. جاهلان خانگی ما به خیال این‌که خودکامه‌ی خانگی ما هم در این آتش خواهد سوخت (و احتمالاً خواهد سوخت) یا با انفعال تماشا می‌کنند یا برای متجاوز هلهله می‌کنند. من با جمهوری اسلامی و خامنه‌ای و ولایت فقیه مخالفم. ولی حاضر نیستیم به خاطر این مخالفت اصولی، ایران و ایرانی به خاک و خون کشیده شود. هیچ مصلحتی و هیچ ارزشی‌ بالاتر از عزت و سلامت ایران نیست. این موضع من است. به زبان و قلم و قدم در این راه کوشیده‌ام و به [&hellip;]
- [ایرانی هستیم و ایرانی می‌مانیم - ۵](https://blog.malakut.org/archives/9333): واکنش‌های بسیاری از موضع ستایش دیدم که صحبت‌‌های مرا در بی‌بی‌سی فارسی «وطن‌پرستانه» و «میهن‌دوستانه» قلمداد کرده‌اند. بی هیچ شکی من ایران را دوست دارم. با ذره‌ذره‌ی وجودم. هیچ شرمی هم ندارم از این‌که بگویم ایران را دوست دارم. ولی ایرانی بودن من تصادف تاریخ است. در کنار حب وطن، مهم‌ترین و فوری‌ترین انگیزه‌ی من برای این سخنان، انسان بودن است. اخلاقی بودن است. گذشته از تمام این‌ها، انگیزه‌ی اصلی: منطق داشتن است و خرد داشتن. یعنی همان چیزی که انسان را از درندگان متمایز می‌کند. این را این‌جا افزودم چون روزهای سختی در پیش داریم و باید بی‌وقفه روشنگری [&hellip;]
- [ایرانی هستیم و ایرانی می‌مانیم – ۴](https://blog.malakut.org/archives/9331): تعبیری درباره‌ی قرآن هست که مضمونی اخلاقی دارد و در واقع گوهر تقواست. و آن «فرقان» است. این‌که آدمی بتواند فرقان داشته باشد که میان خیر و شر فرق بگذارد و از مشابهت خیر و شر بتواند به مباینت بلیغ خیر و نور برسد، کار عجیبی نیست. بله ممارست و سلوک هم لازم دارد ولی کافی است آدم به ندای دل‌اش گوش بدهد. این‌ها نیاز به ایمان دینی ندارد. کافی است انسان باشید. انسان بودن کفایت می‌کند.  این را به خوبی به خاطر دارم در چند ماه بعد از جنبش مهسا که به وضوح به حاشیه رفتن جنبش مهسا یا [&hellip;]
- [ایرانی هستیم و ایرانی می‌مانیم – ۳](https://blog.malakut.org/archives/9329): وضعیت فعلی بر خلاف ظاهرش چندان که به نظر می‌رسد پیچیده نیست. این‌جا محل آزمون ابتداییات وجدان و انسان بودن است. این را بارها دیده‌ام که بسیار کسان بی‌محابا به ستیز اخلاق رفته‌اند و برای توجیه مرگ وجدان‌شان هر سخنی از ترک مخاصمات را مترادف با فخرفروشی اخلاقی شمرده‌اند. این نکات را باید روشن کرد چون روزهای دشواری پیش رو داریم. آزمون ساده است: به عنوان یک انسان – نه به عنوان سیاست‌باز یا مهره‌ی دست و پابسته‌ی دستگاه پروپاگاندا – آیا با جنگ مخالف‌اید؟ جنگ باید متوقف شود یا نه؟ آیا با «آتش‌بس» فوری موافق‌اید؟ اگر به ترک مخاصمات [&hellip;]
- [ایرانی هستیم و ایرانی می‌مانیم – ۲](https://blog.malakut.org/archives/9327): حماس ۷ اکتبر ۲۰۲۳ به اسراییل حمله کرد. در تمام رسانه‌ها مصاحبه‌گران اولین سؤالی که از هر مصاحبه‌شونده‌ای پرسیدند این بود: آیا حمله‌ی حماس را محکوم می‌کنید؟ و البته خط اول هر گزارش رسانه‌ای چه در زمانی که حماس به اسراییل حمله کرده بود و چه زمانی که اسراییل به ایران حمله کرده است این است: حق دفاع اسراییل از خودش (و هیچ کس دیگری در جهان تحت هیچ شرایطی «حق دفاع» از خودش را ندارد). حالا اسراییل به ایران حمله کرده است. ترور کرده است. افراد غیرنظامی را هم کشته است. توجیهش؟ حمله به تأسیسات هسته‌ای ایران؟ این قانونی [&hellip;]
- [ایرانی هستیم و ایرانی می‌مانیم - ۱](https://blog.malakut.org/archives/9325): اتفاقی که امروز دارد در ایران می‌افتد – بله در ایران، نه در «جمهوری اسلامی» چون ایران و جمهوری اسلامی یکی نیستند و خواسته و ناخواسته نباید این دوگانه را تقویت کرد – اتفاقی است که مسئول درجه‌ی یک‌اش شخص سید علی خامنه‌ای است. اسراییل تاریخ دارد. جمهوری اسلامی هم تاریخ دارد. رهبری علی خامنه‌ای هم تاریخ روشن و مشخص دارد. آقای خامنه‌ای پس از رسیدن به رهبری خطاهای راهبردی متعددی مرتکب شد و همین مسیر را با قدرت تمام ادامه داد. عظیم‌ترین خطای او این بود که مردم ایران بارها کوشیدند با او کنار بیایند ولی او هر بار [&hellip;]
- [نگون‌بختی سیاسی رضا پهلوی](https://blog.malakut.org/archives/9319): رضا پهلوی چهاراسبه دارد در مسیر ویران کردن تصویر و وجهه‌ی خودش می‌تازد. چطور؟ با دشمن درست کردن برای خودش و تاراندن تمام حامیان بالقوه‌ی عاقل‌اش و جذب کردن حامیانی که مصداق دقیق شناعت و رذالت و بددهانی‌اند. این مسیر را در «زن، زندگی، آزادی» آغاز کرد و حالا به اوج‌اش رسیده است. از مهلک‌ترین خطاهای سیاسی رضا پهلوی این بود که &#8211; لابد به خاطر توصیه‌ی مشاوران افراطی بی‌خردش &#8211; خام و فریفته‌ی یکی از بدنام‌ترین و خون‌ریزترین رژیم‌های سیاسی تاریخ معاصر شد و عملاً تبدیل به بازیچه‌ی اسراییل و دستگاه امنیتی آن‌ها شد. همین یک نکته کافی است [&hellip;]
- [اسماعیلیان، پذیرش دیگری، اخلاق جهان‌شهری و ایمان](https://blog.malakut.org/archives/9311): شاید نخستین بار است که مسلمانان شیعه‌ی اسماعیلی جهان با افتخار و مباهات از هویت ایمانی و اعتقادی‌شان آشکارا حرف می‌زنند؛ حتی در سخت‌ترین شرایط و خصمانه‌ترین محیط‌ها هم فضایی که به شدت متأثر از تقیه بود حالا گویی نسیمی از تغییر می‌وزد. نکته‌ای که باید به یاد داشت این است که این تحول دستاورد مستقیم ۶۸ سال امامت شاه کریم الحسینی آقاخان چهارم است که امامی بود که اهل حرف نبود. شعار و نمایش برای او مشکلی را حل نمی‌کرد. باید عمل می‌کرد و از روز نخست امامت‌اش تا واپسین دمی که در عالم خاکی بود به این شیوه‌ی [&hellip;]
- [کریم آقاخان: صدای خردورزی و انسان‌گرایی اسلام شیعی](https://blog.malakut.org/archives/9313): دیروز، چهل و نهمین امام شیعیان امامی اسماعیلی، حضرت‌والا کریم آقاخان (تولد: ۲۲ آذر ۱۳۱۵ در ژنو؛ وفات؛ ۱۶ بهمن ۱۴۰۳، لیسبون)، جامه‌ی امامت را به امام منصوص پس از خود، شاه رحیم الحسینی، امام پنجاهم اسماعیلیان نزاری سپرد. او انسان و امامی بود به معنای دقیق کلمه «امام زمان». به باور مسلمان شیعه‌‌ی اسماعیلی، سلسله‌ی امامت از نسب علی بن ابیطالب و فاطمه زهرا تا جهان بر پاست منقطع و منفصل نخواهد شد و این رشته نسل اندر نسل ادامه خواهد داشت و بنا به باور اسماعیلیان، باب رحمت الهی با استمرار حضور و دسترسی به امامی حی و حاضر [&hellip;]
- [در این نوع مردن‌ها فضیلتی نیست؛ زنده باشید!](https://blog.malakut.org/archives/9297): صوفیان ما نوعی مرگ را کشف کرده بودند که عظمت و ابهتی داشت. مرگی که آدمی پیش از مرگ می‌میرد، مرگی بود که زادن دوباره در آن بود. مرگی بود که در آن آدمی پا بر سر هوای خویش می‌گذارد. مرگی است که در آن نیستی موج می‌زند ولی آدمی زنده‌ی جاوید است. و این مرگ موقوف توقف نفس کشیدن آدمی بر کره‌ی خاکی نیست. بدیهی است من از این جنس مرگ‌ها سخن نمی‌گویم.  این روزها و سال‌ها مردم ما قربانی زیاد داده‌اند به خاطر فضای تلخ و تیره‌ای که محصول وضعیت تأسف‌بار فرهنگی، سیاسی، اجتماعی و اقتصادی حاکم بر ایران [&hellip;]
- [شیب لغزان جهان دوقطبی](https://blog.malakut.org/archives/9283): زمینه‌ی جهانی در دنیای دوقطبی – دنیایی که در آن یک سو خیر محض و مطلق است و سوی دیگر شر و اهریمن مجسم – تحلیل‌ها عمدتاً در خدمت ایدئولوژی‌های سیاسی قرار می‌‌گیرند. سود دنیای دوقطبی به چه کسی می‌رسد؟ این سؤال باید برای همه‌ی کسانی که دغدغه‌ی عدالت، آزادی و انسان دارند مهم باشد. آیا دوقطبی کردن جهان ما را به دنیای مسالمت‌آمیزتر و آزادتری رهنمون خواهد کرد؟ عکس از هوش مصنوعی بعد از پروسترویکا و گلاسنوست و به دنبال آن فروپاشی دیوار برلین، آرام‌آرام خلل‌های نظم یا تلقی دوقطبی از جهان میان اتحاد شوروی آن روزگار و امپراتوری [&hellip;]
- [مرگ رییس‌جمهور ترامپ](https://blog.malakut.org/archives/9276): پرسش‌هایی درباره‌‌ی روح آشفته و نهادهای رنجور دموکراسی معاصر جان کین | ترجمه: داریوش محمدپور جولین لیک/AAP ما در زمانه‌ تاریکی زندگی می‌کنیم پس جای آن است که کمی طنز تلخ بگوییم. با الهام از شوخی‌های آن مرد بزرگ با دهان بزرگ‌اش، بیایید لحظه‌ای درباره‌ی این موضوع مهم بیندیشیم که دموکراسی‌ها با رهبران‌شان چطور رفتار می‌کنند. دموکراسی‌ها وقتی درست کار می‌کنند بی هیچ پروا و حفظ حرمتی بر کسانی که به نیابت از دیگران تصمیم می‌گیرند سخت می‌گیرند و با آن‌ها درشتی می‌کنند. چرا؟ تا حد زیادی به این دلیل که دموکراسی این خاصیت را دارد که باطل‌السحر این افسانه [&hellip;]
- [فراسوی جهان دوقطبی](https://blog.malakut.org/archives/9273): یکی از مهم‌ترین تجربه‌هایی که هر انسانی می‌تواند داشته باشد این است که جهان را از بیش از یک افق بنگرد. درست مثل آموختن بیش از یک زبان است. هر چه افق اندیشه و زبان آدمی گسترده‌تر و فراخ‌تر باشد، جهان‌اش پربارتر و شناخت‌اش سنجیده‌تر می‌شود. این نکته درباره‌ی سیاست هم صادق است. دانستن چیزهایی درباره‌ی سیاست یک کشور یا منطقه‌ی خاص در عالم، خوب است ولی کافی نیست. وقتی سیاست و اجتماع را بتوانیم از منظرهای مختلفی بنگریم، هم از رویکردهای جزم‌اندیشانه و سطحی فاصله می‌گیریم و هم کمتر به سوی استیصال و خشم می‌رویم. انتخاب دوباره‌ی ترامپ به [&hellip;]
- [چشم‌اندازهای رویارویی اسراییل و ایران - ۱](https://blog.malakut.org/archives/9249): یکی از معضلات کلان جمهوری اسلامی &#8211; از همان روز اول و حتی در ذهن و فکر رهبران‌اش &#8211; این خصلت بچه‌پرروی لاف‌زنی است که فکر می‌کند با هارت و پورت و شاخ و شانه کشیدن می‌شود واقعیت‌های دنیا را عوض کرد. فکر می‌کنند با عوض کردن اسم چیزها و صرف ادعا دنیا هم عوض می‌شود. جمهوری اسلامی از همان روز اول در همان دوران آقای خمینی در موقعیت‌های مختلف به این دیوار سخت و سیمانی واقعیت خورد ولی خصلت بچه‌پررو بودن و اعتماد به نفس کاذب داشتن از میان علی‌الخصوص خشک‌مغزان رخت بر نبست و باعث تقویت خاطر کاذب [&hellip;]
- [تجربه‌ی دیر مکافات](https://blog.malakut.org/archives/9247): این سه چهار سال اخیر در زندگی من از بسیاری جهات درس‌آموز، روشنی‌بخش و پربار بوده است. یک جهت‌اش این است که من سخت وامدار کسانی هستم از میان دوستان سابق، دشمنان، هم‌وندان بداندیش و البته دشمنان نادان. این دسته از افراد چیزهایی نشان‌ام دادند که تا سال‌های سال از درک‌شان عاجز بودم. صورت خیلی ساده و غیرمعرفتی‌اش این است: ادب از که آموختی؟ از بی‌ادبان. ولی ماجرا اندکی پیچیده‌تر از این تعبیر ساده و معمولی (و حکیمانه)‌ است.  دیگری – علی‌الخصوص آن دیگری که ما نمی‌پسندیمش و آن دیگری که با ما خصومت می‌ورزد و دشمنی‌های زهرآگین دارد – [&hellip;]
- [سرمستان](https://blog.malakut.org/archives/9233): این آلبوم علیرضا افتخاری با تنظیم فریدون شهبازیان، نوازندگی جلال ذوالفنون و کمانچه هابیل علی‌اف را سال‌های سال بود از یاد برده بودم. هم نوازندگی و هم اجرا دلنشین است. لطف کمانچه‌ی علی‌اف هم که حکایتی دگر است.
- [آزادی با زنجیر، آزادی بی‌شادی و آزادی ویرانی](https://blog.malakut.org/archives/9218): وضعیت خاور میانه وضعیتی پیچیده و پر-ازدحام است که مدعی هم فراوان دارد. اما این پیچیدگی و ازدحام دلیلی نیست بر این‌که قطب‌نمای اخلاقی انسان از کار بیفتد. همه‌ی انسان‌ها لازم نیست – و در توان‌شان هم نیست – کنشگر و فعال سیاسی یا اجتماعی باشند. هر انسانی هم مکلف نیست از بام تا شام بنشیند به این مباد آن باد گفتن، بیانیه امضا کردن، محکوم کردن این و آن یا راهپیمایی رفتن. این کارها بیش از این‌که ناظر به عمل باشد حرف هستند و نمایش تا اقدام عملی. اما راه عملی کاهش رنج انسان‌ها چی‌ست؟ یا به فکر روش‌های [&hellip;]
- [تا غول بیابان نفریبد به سرابت](https://blog.malakut.org/archives/9212): چشم‌اندازهای پیش روی ایران را باید به دقت و البته با مسئولیت سنجید و تصمیم گرفت. اولین شرط سنجش درست این است که از عواطف توفانی فارغ از واقعیت‌ پرهیز کنیم. در خیالات سیر نکنیم و سعی کنیم تصور کنیم در دنیای واقعی ممکن است دقیقاً چه اتفاقی بیفتد. بیایید فرض کنید اسراییل به ایران حمله کند. و فرض کنیم اسراییل به هر دلیلی حملاتش ایذایی و مقطعی نباشد و به قصد و عزم سرنگون کردن حکومت ایران باشد. در عمل و روی زمین چه اتفاقی خواهد افتاد؟ به پرت و پلاهای شازده و خواب‌های آشفته‌ی او اعتنا نکنید. او [&hellip;]
- [ستون پنجمِ پسامدرن](https://blog.malakut.org/archives/9200): ایرانيانی که از حمله‌ی نظامی عليه کشور خودشان حمايت می‌کنند، بی‌شرم و رياکارند. حميد دباشی نيويورک – گويا اصطلاح «ستون پنجم» در سال ۱۹۳۶ توسط اميلیو مولا ای ويدال (۱۸۸۷-۱۹۳۷)، که ژنرالی ملی‌گرا در جنگ‌های داخلی اسپانيا (۱۹۳۶-۱۹۳۹) بود،‌ وضع شده است. هنگامی که چهار ستون از لشکريان او به مادريد نزدیک می‌شدند، او گفت که يک «ستون پنجم» در داخل شهر به آن‌ها خواهد پيوست. کتاب «ستون پنجم و چهل و نه داستان اول» (۱۹۳۸) ارنست همينگوی ادای دینی است به ابداع اين اصطلاح. اين اصطلاح از آن زمان تطور پیدا کرده است و معنای‌ حاميان ستیزه‌جوی دشمنی را [&hellip;]
- [گیسوی چنگ ببرید به مرگ می ناب](https://blog.malakut.org/archives/9192): شجریان آوازهایی خصوصی دارد که هر چند گاهی اوقات کیفیت خوبی ندارند ولی ظرایف و لطایفی دارند شگفت‌آور. از جمله این آواز که با نی محمد موسوی و سنتور پرویز مشکاتیان است در بیات ترک روی غزل حافظ. به ویژه به آن‌جایی توجه کنید که شجریان مصرع «گیسوی چنگ ببرید به مرگ می ناب» را می‌خواند و تحریری که روی مصوت‌های کلمات می‌دهد. بعد هم که البته روح‌الارواحی می‌آید روح‌انگیز. این‌جا تمام آواز خصوصی را نیاورده‌ام و فقط جایی را آورده‌ام که این غزل را می‌خواند. بعدش غزل «تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود»‌ را می‌‌خواند [&hellip;]
- [رؤیافروشی پادشاهی‌طلبان و خیالات رضا پهلوی](https://blog.malakut.org/archives/9183): تصور آدم‌ها از جایگاه خودشان و وزن واقعی‌شان سهم مهمی ایفا می‌کند در این‌که چطور حرف بزنند. این‌که کسی بفهمد چه کسانی به سخن‌اش گوش می‌دهند یا آن را جدی می‌گیرند کلیدی است. به ویژه برای کسانی که شناخته‌شده‌اند یا جایگاه رهبری &#8211; در سطوح مختلف &#8211; دارند. یکی از این‌ها رضا پهلوی است. این‌که رضا پهلوی گفته است: «اسماعیل هنیه اصلاً نباید قدم به خاک ایران می‌گذاشت» مبنای‌اش واقعا‌ً چی‌ست؟ قانون است؟ قانون کدام کشوری؟ با این حساب بنا به برداشت خیلی‌ها نتانیاهو جنایت‌کاری است که باید بلافاصله دستگیر شود و تحویل دیوان کیفری بین‌المللی. چرا در آمریکا چنین [&hellip;]
- [پایگاه «دشمن» کجاست؟](https://blog.malakut.org/archives/9179): یکی از مخرب‌ترین سیاست‌های دوره‌ی زمام‌داری آقای خامنه‌ای – تحت نفوذ تندروهایی که عینیت‌شان بعداً کسانی مثل احمدی‌نژاد، رییسی و جلیلی شدند (و امثال سعید امامی) – تخریب نهاد رسانه و پرتاب گریز از مرکزی بخش بزرگی از روزنامه‌نگاران زبده و کارآمد ایرانی به بیرون از کشور بود. مسدود کردن فضای رسانه‌ای سالم و رقابتی، باز کردن دست بازجوهای نقاب‌دار و نهادهای نهان‌روش، مصونیت آهنین دادن به رسانه‌های هتاک و لجن‌پراکنی مثل کیهان شریعتمداری، هر چند در ظاهر مکانیزمی دفاعی از سوی دستگاه رهبری جمهوری اسلامی تلقی می‌شد، بعد از گذشت نزدیک به دو دهه – و فاصله گرفتن از [&hellip;]
- [افسانه‌ی شکست‌ناپذیری نظام](https://blog.malakut.org/archives/9167): یکی از مصادیق نظریه‌های ابطال‌ناپذیر که کمابیش در همه جا به کار می‌روند و کسی هم اهمیت نمی‌دهد ببیند آیا این‌ها ارزش تحلیلی دارند یا نه، ماجرای قدر قدرت بودن و شکست‌ناپذیری نظام است. این افسانه‌ای است که دهه‌ها در موقعیت‌های مختلف تکرار شده است از جمله در مواقع انتخابات – که در این چند دهه تلاطم‌های فراوانی به خود دیده است. صورت این افسانه چنین است: جمهوری اسلامی و خامنه‌ای همیشه یک قدم از همه‌ی ما جلوتر است و می‌تواند یکایک اقدامات ما را پیش‌بینی کند و از قبل آن‌ها را خنثی کند. در نتیجه، هر اتفاقی که رخ [&hellip;]
- [سخنی با مسعود پزشکیان](https://blog.malakut.org/archives/9165): ابتدا می‌کنم به نقل عباراتی از بیانیه‌ی ۱۶ میر دلاور جنبش سبز که تبلورش را امروز در روی کار آمدن چهره‌ای متفاوت با قاعده‌ی این سال‌های تلخ و تیره می‌بینیم. بخش مهمی از دستاورد امروز به این خاطر است که مسعود پزشکیان خودش بود. تماماً خودش بود. اهل نمایش و بزک کردن خودش نبود. اگر قرآن و نهج‌البلاغه را در جلوت می‌خواند، همان بود که در خلوت می‌خواند. بوی دروغ و ریا را از هزار فرسخی می‌توان تشخیص داد، اما پزشکیانی که ما دیدیم همانی بود که همه جا بود. اما این عبارات میرحسین چراغ راهی است برای آینده‌ی پیش [&hellip;]
- [چشم‌اندازهای پیش روی ایران ۱۴۰۳](https://blog.malakut.org/archives/9162): در انتخاباتی که گذشت، سه نتیجه محتمل بود و خارج از این سه گزینه، هر اتفاق دیگری یا رؤیافروشانه بود یا شیادانه. گزینه‌ها این‌ها بودند: ۱. ریاست جمهوری جلیلی؛ ۲. ریاست جمهوری پزشکیان؛ ۳. تقلب (به سود یکی از نامزدها). گزینه‌ی سوم را می‌توان به راحتی کنار گذاشت به این دلیل که طرفداران نامزد بازنده اعتراضی به نتیجه نکرده‌اند و شاهدی هم نداریم که با این همه فشار سنگین علیه پزشکیان از همه سو کسی لازم می‌دانست به سود او تقلب کند (برای بسیاری باخت پزشکیان بدیهی و نتیجه محتمل بود). این گزینه را با ساده‌ترین منطق می‌توان کنار گذاشت. [&hellip;]
- [رقم مغلطه بر دفتر دانش نکشیم](https://blog.malakut.org/archives/9160): زبانم مو در آورد بس که این را نوشتم: آن‌ها که از گزارش هتاکی‌های جنسیتی آدم‌هایی که همسویی سیاسی با آن‌ها دارند (از گزارش‌کننده) رنجیده‌خاطر و گاهی عصبانی می‌شوند، دقیقاً از چه عصبانی هستند؟ از این‌که تصور می‌کنند این باعث می‌شود فکر کنیم آن‌ها هم مثل اراذل هستند؟ خوب نه ما این‌جور فکر نمی‌کنیم. من بارها نوشته‌ام در این انتخابات هم آن ۶۰ در صد دور اول و هم ۴۰ درصد مزبور، همگی طیف هستند و مثل هم نیستند. شما که از القاء چیزی که من هرگز نگفته‌ام نگران هستید، پس خودتان چرا به راحتی آب خوردن به طرف مقابل‌تان [&hellip;]
- [اعتراض کور، اعتراض مرده است](https://blog.malakut.org/archives/9157): بخشی از تحریم‌گران تندرو به چیزی کم‌تر از فروپاشی محض جمهوری اسلامی راضی نبودند و به همین دلیل هر چیزی فروتر از آن و کمتر از سرنگونی جمهوری اسلامی را مزدوری و خیانت تصور می‌کنند و از همین روست که شراره‌ی غضب‌شان دامن همه‌ی کسانی را که راضی به کمتر از خواسته‌ی خودشان شوند می‌گیرد. همین بخش &#8211; طبعاً مراد آن قسمت رأی‌ندهندگان اهل مدارا و فروتنی نیست &#8211; اتفاقاً در زمره‌ی کسانی‌اند که نه جلیلی بلکه پزشکیان را هم آدمی یکسره بی‌خاصیت و فاقد توان مدیریتی و قدرت اثرگذاری می‌دانند. یکی از نقدهای آن‌ها &#8211; مانند جلیلی‌چی‌ها &#8211; به پزشکیان [&hellip;]
- [نوزایی دردناک جامعه‌ی مدنی ایران و زخم خون‌چکان آزادی](https://blog.malakut.org/archives/9155): امروز با رفیقی گپ می‌زدیم درباره‌ی دانش و عدم قطعیت معرفتی یا در واقع ظنی بودن شناخت انسان. داشتم توضیح می‌دادم که میان اعتماد به نفس داشتن و نخوت معرفتی داشتن یا توهم یقین داشتن فرق است. و مثالی که می‌آوردم و گاهی هنگام تدریس می‌آورم این آیه‌ی قرآن است: ربنا افرغ علینا صبرا و ثبت اقدامنا&#8230; این ثبات قدم از اتکای به خرد می‌آید. فروتنی معرفتی هم از اتکا به خرد می‌آید. توهم یقین از بی‌دانشی سرچشمه می‌گیرد و از تعصب و جزمیت. بگذارید بعضی از مصادیق روزش را توضیح بدهم. در این چند هفته به دفعات نوشته‌ام که [&hellip;]
- [فروتن‌ باشیم و مسئولیت‌پذیر](https://blog.malakut.org/archives/9153): نسخه‌ی تصویری این یادداشت را در یوتیوب ببینید. شما آزاد،‌ مستقل، بالغ و رشید هستید. مرعوب پرخاش‌ها و نهیب‌ها و افترائات کسانی که زبان به ملامت و شماتت‌تان باز می‌کنند، نشوید. به خرد اعتماد کنید. حقیقت را با آدم‌ها نسنجید. شما خودتان ابزار تشخیص تصمیم درست را دارید. مهم این ست بدانید چه می‌خواهید و چرا این را می‌خواهید. پس بگذارید روشن بگویم: من می‌خواهم پزشکیان رییس جمهور شود. به دلایلی سلبی و ایجابی. دلیل سلبی‌اش این است که نمی‌خواهم متوهم بی‌دانش و دین‌فروش مزوری مثل جلیلی حتی یک روز سکان این منصب را به دست بگیرد. دلیل ایجابی‌اش اما [&hellip;]
- [گزینه‌های پیش روی ایرانیان در روز جمعه ۱۵ تیر ۱۴۰۳](https://blog.malakut.org/archives/9149): سه گزینه پیش روی ایران است: ۱. رأی دادن به پزشکیان؛ ۲. رأی دادن به جلیلی؛ ۳. رأی ندادن. جلیلی شهوت رییس جمهور شدن دارد. نرسیدن به این منصب برای او حسرت و تأسف خواهد داشت. پزشکیان بارها به زبان و در عمل نشان داده است که شهوت رییس جمهور شدن ندارد. لحن بیان و نوع موضع‌گیری او به نفس منصب ریاست گویای مناعت طبعی است که در جلیلی نیست. رأی دادن به جلیلی (چه در توافق چه در اعتراض) نه باعث سقوط جمهوری اسلامی خواهد شد نه باعث افزایش مشروعیت و قدرت آن خواهد شد. حال و روز ایران [&hellip;]
- [از مخاطرات بازی با برچسب‌های دلبخواه](https://blog.malakut.org/archives/9147): اصلاح‌طلبان با کلیت‌شان با افول شدید محبوبیت مواجه بوده‌اند و در حقیقت پس از دوره‌ی دوم روحانی سقوط آزاد کرده‌اند. ولی این نباید باعث شود تفاوت‌های میان طیف‌های مختلف آن‌ها را نبینیم. اصلاح‌طلبان و اصلاح‌طلبی طیف دارد درست مثل ارزشی بودن. مثل مسلمان بودن. مثل شیعه بودن. مثل انسان بودن. این قیود کلی را از این باب نمی‌آورم که وقتی سراغ زیرشاخه‌ها می‌رویم خطاها و عیوب زیر شاخه‌ها را با غبارآلود کردن طبقه‌بندی‌ها نادیده بگیریم یا توجیه کنیم. ولی برای انسجام و یکپارچگی روش تحلیل این‌ها خوب است زمینه‌های مشترک و زمینه‌های تفاوت‌شان را در نظر داشته باشیم. موضعی وجود [&hellip;]
- [درباره‌ی مغالطات میزان مشارکت](https://blog.malakut.org/archives/9145): از نسبت آراء چه می‌فهمیم؟ این‌که در کل ۴۰ درصد از واجدین شرایط در انتخابات شرکت کردند، پاسخی کوبنده به حکومت است. توضیح‌اش را قبلاً نوشته‌ام. این‌که این انتخابات در دور اول با پیروزی جلیلی تکلیف را یکسره نکرد یعنی حداقل ۴۰ درصد از مردم ایران برای‌شان مهم است که آینده‌شان چه خواهد شد. این ۴۰ درصد به همان اندازه مهم‌اند که آن ۶۰ درصد. ۶۰ درصد کلا در انتخابات شرکت نکرده‌اند. این ۶۰ درصد همگی مثل هم‌اند؟ خوب میان این ۶۰ درصد طرفدار مجاهدین خلق وجود دارد و سلطنت‌طلب هم وجود دارد. اصلاح‌طلب هم دارید و طرفدار جنبش سبز [&hellip;]
- [به نام مردم، به کام استبداد](https://blog.malakut.org/archives/9141): بازی با مفاهیم موسع و مبهم و انتزاعی کانون ارتزاق استبداد و تمامیت‌خواهی است. خیلی مشخص بگویم که هر وقت از سر تا پای ادعایی فقط به «مردم» به مثابه‌ی «تمام مردم» و نه «بعضی از مردم» اشاره می‌شود بدانید بوی استبداد و نخوت معرفتی می‌آید. توضیح‌اش هم هیچ دشوار نیست.  وقتی می‌گوییم «مردم» چنین گفتند معیار ما چی‌ست؟ بر چه اساسی؟ مگر شما و ما «همه‌ی مردم» را دیده‌ایم و سنجیده‌ایم؟ با کدام متر؟ چرا فکر می‌کنیم همین آدم‌هایی که با ما هم‌نظرند و اطراف ما هستند و طنین نظر ما را تقویت می‌کنند «مردم» هستند و بس و [&hellip;]
- [نکاتی برای پزشکیان در هفته‌ی جاری](https://blog.malakut.org/archives/9138): راهبرد تسطیح میدان سیاست در ایران به خیال من چنین پیش رفته است: برکشیدن پایداری‌چی‌ها در برابر تمام صف‌بندی‌های دیگر سیاسی در ایران (از جمله اصلاح‌طلبان مختلف). این‌ها با احمدی‌نژاد به ویژه در دور دوم قوت گرفتند (صادق محصولی امپراتوری مالی‌شان بود) و حالا به جلیلی رسیده‌اند. حالا به یکی از نقاط حساس تثبیت امپراتوری پایداری‌چی رسیده‌ایم. آیا جامعه‌ی ایرانی تمام ایران را دودستی تقدیم جبهه‌ی پایداری می‌کند (به امید این‌که باعث زوال زودرس جمهوری اسلامی شوند) یا اولین گام را برای پس راندن این طایفه‌ی متوهم، منحرف و ثروتمند برمی‌دارد؟ پزشکیان اگر رییس جمهور بشود اولین کارش این خواهد [&hellip;]
- [با مرغ مرگ‌اندیش از زندگی گفتن](https://blog.malakut.org/archives/9136): به این پدیده باید با تآمل و صبر نگاه کرد. چیزی در جامعه‌ی ایرانی در این سال‌ها ریشه دوانیده که جمهوری اسلامی سال‌های سال است در آن سهم دارد. سهم دارد نه به معنای سهم انحصاری ولی با نوع نگاه جزم‌اندیش‌اش بذر این عارضه را کاشته و آن را پرورانده است.  جمهوری اسلامی با همکاری مستقیم و غیرمستقیم مخالفان‌اش و مردمی که مستأصل شده‌اند نیهلیسم را در جامعه نهادینه کرده است. مردم از امید بیزار شده‌اند. نیاز به امید در خود نمی‌بینند. فردا مهم نیست. دیروز تلخ است. همین لحظه مهم است و بس. با همین دلیل ترسیم افق روشن [&hellip;]
- [دگرگونی یا گذار فیروزه‌ای؟](https://blog.malakut.org/archives/9134): صف‌بندی‌های سیاسی یکسره به هم ریخته‌اند. جامعه‌ ایرانی پوست انداخته است. جامعه‌ مدنی چند پله بالغ‌تر شده است. اهل تحریم هنوز هستند. مدافعان سنتی جمهوری اسلامی هم با ریزش‌های مختلف هم‌چنان وجود دارند. معترضان تندرو و به اصطلاح برانداز جمهوری اسلامی نیز. اما طیفی در این میانه پدیدار شده است که بلوغ عقلانی شهروندان را جدی می‌گیرد: رأی دادن یا رأی ندادن معیار حقانیت و معیار انسان بودن و معیار ایستادن در جانب درست تاریخ نیست. معیار خود انسان است نه صندوق رأی. همه چیز – چه رأی دادن چه رأی ندادن – در خدمت انسان است که معنا پیدا [&hellip;]
- [در نهفت پرده‌ی شب...](https://blog.malakut.org/archives/9127): داریم به آخر خط انتخابات می‌رسیم و خوب است نکاتی را که در این سه‌هفته به نظرم مهم بوده است یک بار دیگر این‌جا فهرست کنم. فکر می‌کنم مهم است ماجراهای پیش رو را از افق کلان‌تری ببینیم و فقط محدود به چشم‌انداز کوتاه‌مدت نباشیم. با این مقدمه، این نکات به نظرم می‌رسند. نخست این‌که به خیال من جامعه‌ی ایرانی و جامعه‌ی مدنی ما آرام‌آرام دارد به درجه‌ای از بلوغ می‌رسد که تنوع و تکثر آراء را راحت‌تر می‌تواند هضم کند. یکی رأی نمی‌دهد ولی او را که رأی می‌دهد می‌فهمد. کسی رأی می‌دهد ولی به کسی که رأی نمی‌دهد [&hellip;]
- [چطور به این‌جا رسیدم؟](https://blog.malakut.org/archives/9125):   رفیقی پرسید چه شد که در این چند هفته موضع‌ات تغییر کرد. این را جاهای دیگر به اختصار گفته‌ام ولی برای ارجاع خودم و دیگران خوب است سیر شکل‌گیری تصوری را که تا کنون داشته‌ام مرور کنیم. فهرست مطالبی را که نوشته‌ام به ترتیب انتشار، با لینک‌شان در زیر می‌آوردم. طبیعی است که آرام‌آرام تغییراتی دیده می‌شود. بی‌شک عاری از خطا نیست. امامزاده هم نیستم. ممکن است تمام پیش‌بینی‌های‌ام غلط از آب در بیاید. ولی سعی کرده‌ام با انسجام منطقی اصل حرف را بزنم و توضیح بدهم چرا چشم‌انداز پیش رو با پزشکیان می‌تواند متفاوت باشد. یادداشت اول در [&hellip;]
- [در اهمیت غلط از آب در آمدن پیش‌بینی‌ها](https://blog.malakut.org/archives/9123):   رییس جمهور شدن پزشکیان فقط برای جبهه‌ی پایداری و طیف رییسی‌چی نظام خطرناک نیست. معترض و شاکی فراوان دیگری هم دارد که نقطه‌ی تللاقی اهداف همه‌ی این‌هاست: از اسراییل بگیرید تا جنگ‌طلبان و اپوزیسیون خارج کشور (طیف شورای گذار مثلاً و پهلوی‌چی‌ها و مجاهدین خلق). اما آن‌هایی را که منفعت سیاسی و مالی در قصه دارند (مثلاً فاند می‌گیرند تا با بازی رسانه‌ای در میدان پرغبار ایران امرار معاش کنند) لحظه‌ای کنار بگذاریم. بخشی از مردم جامعه هستند که معتقدند رییس جمهور شدن پزشکیان هیچ تغییری در وضعیت ایجاد نخواهد کرد. این امر محتملی است. و ساختار سیاسی هم احتمالاً [&hellip;]
- [شطرنج انتخابات در ایران ۱۴۰۳](https://blog.malakut.org/archives/9121):   بر خلاف تصور عده‌ای که از پزشکیان توقعات عجیب و غریبی دارند، به خیال من پزشکیان آدمی است در قد و قامت رهبری سیاسی اثرگذار که زبان مخاطب اصلی‌اش را خوب می‌فهمد و با او همدلی دارد. مخاطب پزشکیان طبقه متوسط نیست. ارزشی آماس‌کرده از حرام بخوربخور هم نیست. توده‌ی مردم مخاطب اوست. پزشکیان در همین مدت کوتاهی که در انتخابات غیرمنتظره‌ی پیش آمده با مرگ رییسی، پس از حذف لاریجانی و جهانگیری (گزینه‌های محبوب اصلاح‌طلبان و نو-اصلاح‌طلبان) حرف زده است، جای‌ خود را در دل بسیاری باز کرده است و همین شخصیت پزشکیان است که طبقه‌ی «مردد» را [&hellip;]
- [تأملات روزهای آخر – در دفاع از رأی به پزشکیان](https://blog.malakut.org/archives/9118):   این نکات را پس از گفت‌وگوهای مکرر با دوستان (و مشاهده‌ی آراء دشمنان) می‌نویسم و فکر می‌کنم دست کم به خود من تصور روشن‌تری از ماجرای پیش رو می‌دهد. مقدم بر هر چیز باید بگویم که مهم‌ترین عاملی که باعث چرخش موضع من شده است، مرگ ابراهیم رییسی است. رییسی یا مرگ‌اش سانحه بوده که باید از ملک‌الموت یا خدا یا طبیعت سپاسگزار بود و آن را نشانه‌ای دانست. یا کار خود نظام و آدم‌های داخل این نظام بوده که دیگر طاقت‌شان طاق شده و تاب او را نیاورده‌اند. که باز هم تحول مثبتی است. مرگ رییسی، ترمزی است [&hellip;]
- [«ما مقصریم» و «همه چیز را نمی‌دانیم»](https://blog.malakut.org/archives/9114):    مناظرات تمام شد (شد؟ تلویزیونی‌اش بله). وضعیت کمابیش روشن است. با موضع‌گیری رهبر &#8211; که به گمان من زمینه‌ای برای ابهام‌زایی هم داشت، مجموع اتفاقاتی که در این روزها افتاده است و حرف‌هایی که شنیده‌ایم به تصور من موضع پزشکیان را تقویت می‌کند. (چهار نفری که در برابر پزشکیان بودند بارها در عمل به دوربین زل زدند و نشان دادند که چگونه تمام کارنامه‌شان تجاوز به «دین و شریعت» است). برای اولین بار &#8211; شاید &#8211; در تاریخ جمهوری اسلامی مسئولی خواهیم داشت که لاف نمی‌زند. پاسخ همه‌ی مشکلات را ندارد. برنامه‌های خاراشکن ندارد. ادعاهای کلان نمی‌کند. می‌داند که [&hellip;]
- [تاریخچه، مفهوم و معیار رأی دادن در انتخابات ۱۴۰۳](https://blog.malakut.org/archives/9111): احمد صدری مقدمه من در ماهیّت استبدادی جمهوری اسلامی پس از ادخال ولایت فقیه توسط مجلس خبرگان اول — حتی ولایت فقیه غیر مطلقه— هیچ حرفی ندارم. ایران مثل بیماری است که سرطان خون یا ویروس ایدز هشتاد درصد بدنش را گرفته. حالا ما باید با این مریض چکار کنیم. البته نباید او را به حال خود رها کنیم بلکه باید سعی خود را بکنیم تا هرچه می‌توانیم زنده نگاهش داریم شاید معجزه‌ای شد و درماني پیدا شد. در هردو مورد پیشرفت علم منجر به کشف داروهای موثری شده که بیمار را شفا میدهد. دوستی ایرانی داشتم که همان سالی [&hellip;]
- [میان ماندن و رفتن از ایران](https://blog.malakut.org/archives/9109):   در انتخابات پیش رو به نظرم مهم‌ترین معیار این است که شهروندان با تشخیص و بلوغ خودشان ببینند از نظرشان چه کاری بهتر است و پیامدهای منطقی همان کار را هم به جان بخرند. مسئول انتخاب‌های من و شما دیگران نیستند. ما باید سعی کنیم هزینه‌ی اتفاق‌های پیش رو را کاهش دهیم. درست به همین دلیل، من کسی را که رأی نمی‌دهد، و سرخورده از وضع موجود و بیزار از سر تا پای نظام است، نه محکوم می‌کنم نه تخطئه بلکه فکر می‌کنم طبیعی‌ترین تصمیمی است که هر انسانی ممکن است بگیرد هر چند من با آن موافق نیستم. [&hellip;]
- [متغیرهای تازه در معادلات انتخابات در ایران](https://blog.malakut.org/archives/9107):   مرگ ابراهیم رییسی چیزی را در معادلات سیاسی ایران تغییر داده است که بدون لحاظ کردن آن رفتن بر روش پیشین چیزی کم از فقدان خرد ندارد. جمهوری اسلامی پس از دوره‌ی اول حسن روحانی، پیاپی دست اندر کار سرکوب طبقات مختلف جامعه و محکم‌تر کردن قبضه‌ی قدرت‌اش بوده است. چشم‌انداز جانشینی رهبر فعلی البته در کانون تمام این نزاع‌ها بوده است. یکی از مهم‌ترین نشانه‌های این سیر انقباضی را پس از مرگ اکبر هاشمی رفسنجانی می‌توان دید. فارغ از این‌که او به مرگ طبیعی از دنیا رفته باشد یا چنان‌که اعضای خانواده‌ی او بر این باورند، کسی او [&hellip;]
- [از «روزنه» تا «راه»: وعده‌ی صبح نخستین](https://blog.malakut.org/archives/9084):   نخستین نکته‌ای که باید به روشنی گفت این است که صاحب این قلم هیچ انتظار ندارد در ایران توسعه‌ی سیاسی و فرهنگی یکشبه اتفاق بیفتد. آن‌چه در نقد زیر می‌آید معطوف به این نکته است که گمان نمی‌کنم راهی وجود داشته باشد که بشود در کوتاه‌ترین مدت به بیشترین منفعت برای ملک و ملت رسید و استبداد دینی و غیردینی را در ایران به این آسانی لجام زد. لذا، به یک معنا،‌ صاحب این قلم معتقد به «تغییر تدریجی» است و کوشش‌های هیجان‌زده و انباشته از عاطفه را – از هر سو و در هر لباسی – واجد چشم‌اندازی [&hellip;]
- [یا لابی یا لات‌بازی!](https://blog.malakut.org/archives/9018): لابی کردن خوب است یا بد؟ پاسخ مختصر و سرراست من این است: بله خوب است. خیلی هم خوب است و باید تشويق شود. اما کمی توضیح لازم دارد چون &#8211; به ویژه در فضای مسموم توییتری &#8211; این لابی‌گری خودش یعنی «جرم» و نه حتی «اتهام». مجازات‌اش هم محاکمه‌ی صحرایی و اعدام سرپایی است (زنده باد آزادی بیان!). طبعاً ما با این‌ها کاری نداریم. اما چرا لابی کردن خوب است؟ دقیقاً به این خاطر که گزینه‌ی ديگر در برابر لابی کردن، لابی نکردن و مذاکره و گفت‌وگو نکردن است. لابی نکنند چه کار باید بکنند؟ اخلال. هارت و پورت. [&hellip;]
- [بلاغت، حلقه به گوش شعبده](https://blog.malakut.org/archives/8975): روز سه‌شنبه ۳۱ مرداد ۱۴۰۲. دانشگاه لایدن. کنفرانس انجمن ایران‌شناسی اروپا. در پنلی درباره‌ی ادبیات فارسی، عنوان سخنرانی خانم سایه اقتصادی‌نیا چنین بود: «بلاغت در خدمت سیاست» (به انگليسی). سخنران در ابتدای سخن‌اش از رییس جلسه و مخاطبان پرسید که آیا ترجیح می‌دهند به انگليسی سخن‌اش را بیان کند یا به فارسی؟ گویا سخنران بیشتر مایل بود سخن‌اش را به فارسی ارایه کند تا انگلیسی. پیش از این‌که به ذکر موارد مشخص و عینی مضامین سخنرانی ایشان و نقد یک‌به‌یک آن‌ها بپردازم، می‌کوشم خلاصه‌ی نقدم را به طور کلی بیان کنم و سپس به سراغ مصادیق بروم برای تحکیم اصل [&hellip;]
- [مفردات آزادی - ۱۶](https://blog.malakut.org/archives/8959): یک بار دیگر اتفاقات اخیر جهان را مرور کنیم. جنگ داخلی سوریه تمام شد. بشار اسد که تا همین دیروز قصاب خوانده می‌شد، حالا قهرمان نامیده می‌شود. چه کسانی او را با آغوش گرم پذیرفته‌اند؟ درست همان‌ها که مخالفان اسد را سازمان‌دهی می‌کردند و تأمین مالی: عربستان سعودی و قطر. و حالا اسد به اتحادیه‌‌ی عرب برگشته است و دیگر مغضوب بقیه‌ی همسایگان عرب‌اش نيست. یادآوری کنیم: عده‌ای از فعالان سیاسی می‌خواستند قساوت اسد را به گوش جهانیان برسانند که صدای مردم سوریه باشند و خیرخواهان و دولت‌های غربی به فکر نجات مردم سوریه از چنگال دیکتاتورشان باشد. اوباما در [&hellip;]
- [روزه‌ی خردمندان اهل ایمان - ۱](https://blog.malakut.org/archives/8939): امسال توفیق اگر دست دهد به تفصیل پاره‌هایی خواهم نوشت درباره‌ی ماه رمضان و سنت روزه‌داری میان شیعیان اسماعیلی. نخستین نکته‌ای که این‌جا به اختصار می‌نویسم این است که اسماعیلیان بر خلاف ساير شيعیان یا مسلمانان دیگر، حلول ماه رمضان را بر اساس محاسبات علمی و نجومی بزرگ می‌دارند و عید فطر را نیز. از زمان نخستین خلیفه‌ی فاطمی و دوازدهمین امام اسماعیلی، محمد المهدی، اسماعيلیان بر مبنای این تقویم محاسبات حلول ماه رمضان را انجام می‌داده‌اند و تا امروز تمام جماعت‌های اسماعیلی (از نزاریان گرفته تا مستعلویان) مناسک ماه رمضان را بر اساس این تقویم ادا می‌کنند. این تقویم [&hellip;]
- [هوشنگ ابتهاج و انقلاب ۵۷](https://blog.malakut.org/archives/8936): امسال نخستین سالی است که سایه از جهان رفته است. تجربه‌ی سایه از سال‌های سیطره‌ی جمهوری اسلامی، تجربه‌ای است تلخ و گزنده که تنها یکی از هزینه‌های‌‌اش برای او پراکنده‌ شدن خانواده‌اش و مهاجرت‌شان از ایران بود. توصیف او از جمهوری اسلامی «باد بلاخیز» بود اما این تجربه و این توصیف از آن‌چه در انقلاب ۵۷ رخ داد برای سایه از همان روزهای نخست دیدن و آزمودن مسیر این انقلاب آغاز شد و تا آخرین روزهای حیات‌اش ادامه داشت. سایه در شعرش، چه پیش از انقلاب چه بعد از انقلاب، زبانی انسانی دارد که هیچ گاه نمی‌توان اعتراض لطیف شاعر [&hellip;]
- [چرا مرگ پیروز، به یک تراژدی تمام‌عیار ملی شبیه شده؟](https://blog.malakut.org/archives/8930): مرگ پیروز، توله‌یوزی که مدت‌ها تصویرش در رسانه‌ها پیش روی مخاطب ایرانی بود، یادآور خاطراتی تلخ در تاریخ یکی دو دهه‌ی اخير ايران است. پيروز که «فرزند ایران» لقب گرفته بود، نمادی است از سلسله‌ای طولانی از رفتارهای پرهزینه و فاقد درایت حاکمان نظام جمهوری اسلامی. اما چرا مرگ یک توله‌يوز باید در کانون مباحث سياسی قرار بگیرد؟ پيروز، نمادی بود از مقاومت بخشی از جامعه‌ مدنی ایران در برابر بی‌اعتنایی و حتی رفتار تهاجمی و خشونت‌آمیز حکومت با محيط زيست و طبیعت ایران. بحران محيط زيست البته اختصاص به ايران ندارد. در همه‌جای دنیا حساسيت به محیط زيست و [&hellip;]
- [انقلاب ۵۷، روشنفکری دینی و مسئله‌ چپ](https://blog.malakut.org/archives/8923): مدعای کلیدی روشنفکری دینی چه بسا این باشد که: در هر زمانه‌ای به ویژه در روزگار ما می‌توان هم دین‌دار بود و هم خردورز باقی ماند. ماجرای نسبت دین و عقل البته ماجرای تازه‌ای نیست و تاریخی هزاران ساله دارد. در ایران اما، روشنفکری دینی سابقه و صبغه‌ای دارد که با تحولات روزگار معاصر هم‌عنان است. پس از انقلاب ۵۷ – یا در آستانه‌ انقلاب ۵۷ – روشنفکری دینی به وسیع‌ترین معنای کلمه، دغدغه‌هایی داشت که برآمده از شرایط منطقه‌ای و جهانی بود و صرفاً ماجرای دیرین نسبت عقل و وحی آن را تعریف نمی‌کرد. نخستین برخوردهای مسلمانان با جهان [&hellip;]

## Pages

- [آلبوم انتظار](https://blog.malakut.org/%d8%a2%d9%84%d8%a8%d9%88%d9%85-%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b8%d8%a7%d8%b1)
- [خانه](https://blog.malakut.org/): آخرین مطالب روزنوشت‌های داریوش میم
- [گل‌های تازه - شجریان](https://blog.malakut.org/%da%af%d9%84%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%aa%d8%a7%d8%b2%d9%87-%d8%b4%d8%ac%d8%b1%db%8c%d8%a7%d9%86)
- [گزيده‌ی تصنيف‌های پرويز مشکاتيان](https://blog.malakut.org/parviz-selection)
- [گل‌های تازه](https://blog.malakut.org/%da%af%d9%84%e2%80%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%aa%d8%a7%d8%b2%d9%87): Flash Player upgrade required &nbsp;
- [ام کلثوم](https://blog.malakut.org/%d8%a7%d9%85-%da%a9%d9%84%d8%ab%d9%88%d9%85): &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;
- [يا ليلة العيد](https://blog.malakut.org/%d9%8a%d8%a7-%d9%84%d9%8a%d9%84%d8%a9-%d8%a7%d9%84%d8%b9%d9%8a%d8%af): ترانه‌ی مشهور «يا ليلة العيد»، ترانه‌ای است که ام کلثوم در کنسرتی در شب ۱۷ سپتامبر ۱۹۴۴، شب عيد فطر ۱۳۶۳ هجری قمری، در حضور ملک فاروق اجرا کرده است. كلمات: احمد رامى ألحان: رياض السنباطى غنا: أم كلثوم &nbsp; يا ليلة العيد أنستينا&#8230; و جددت الأمل فينا يا ليلة العيد هلالك هل لعينينا&#8230; فرحنا له وغنينا و قلنا السعد حا يجينا&#8230; على قدومك يا ليلة العيد جمعت الأنس ع الخلان&#8230; ودار الكأس على الندمان وغنى الطير على الأغصان&#8230; يحيى الفجر ليلة العيد يا ليلة العيد يا نور العين يا غالى&#8230; يا شاغل مهجتي وبالى تعال اعطف على حالي&#8230; وهني [&hellip;]
- [طربستان رمضانی](https://blog.malakut.org/ramadaniyya)
- [برگه‌ها](https://blog.malakut.org/tags)
- [درباره‌ی ملکوت](https://blog.malakut.org/sample-page): متولد ۱۳۵۴، در مشهد، هستم. نياکان‌ام اهل بيرجند‌ند. پنج سال دانشجوی دوره‌ی ليسانس رياضی در دانشگاه فردوسی مشهد بودم و ترم آخر انصراف دادم. سال ۱۳۸۰ به لندن مهاجرت کردم. از دانشگاه وست‌مينستر فوق ليسانس روابط بين‌الملل و تئوری سياسی معاصر دارم. دکتری‌ام را در بخش علوم سياسی و روابط بين‌الملل دانشگاه وست‌‌مينستر در سال ۱۳۹۰ در رشته‌ی مطالعات سياسی و اجتماعی تمام کرده‌ام. تا پیش از اتمام دکتری، سال‌ها مترجم و ويراستار بوده‌ام. اکنون کارم پژوهش و تدريس است. فعلا، همراه همسرم، الهه، و دخترم، ترنج، در لندن زندگی می‌کنيم. وبلاگ‌نويسی را از سال ۲۰۰۲ آغاز کردم (در بلاگ‌اسپات) [&hellip;]


[comment]: # (Generated by Hostinger Tools Plugin)