اين استثنای پر حشمت!

«قومی را محبت خدای‌ تعالی فرانماز و روزه آرد، و قومی را فرمانِ خدای، و قومی را اجلال و اعظام، و قومی را هیبت و قومی را طمع و قومی را ترس. و آن‌ها که از نماز ظاهر دست واداشتند بسيار بودند. هر قومی را مانعی ديگر فراپيش آمد و شرح آن موانع را هم علی التفصيل حرام بود. و بيشتر غالط بودند آن‌ها که به ترکِ نماز بگفتند، الا قومی که از مغلوبان بودند، به تجلی وصفی قاهر از اوصاف حق بر عمل مواظبت ننمودند. و خدای تعالی را هزار و یک نام است و به هر نامی هزارگونه تجلی کند، و هر نوعی از تجلی موجب حالی بود در سالک، و هر حالی در وی نکته و کاری دیگر پیدا کند.»
نامه‌های عین‌القضات همدانی، ج ۱، صص ۷۳-۷۴
 
«بسيار کس بود که هیچ عمل نکند، از آن‌جا که به طریق است، اما او یک نفس خالی ننشيند از ذکر و فکر. یوم التغابن تو را واديد آید که تو را نماز فراکردن چه آورد، و منصور را از نماز کردن چه واداشت. يحشر الناس علی نياتهم. اعتبار نه به عمل است که به دل است.»
همان، ج ۱، ص ۶۲
 

Posted

in

by

Tags:

Comments

4 responses to “اين استثنای پر حشمت!”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *