از کارِ نمادين تا کار واقعی

دیده‌ام که پاره‌ای از دوستان، حرکت اعتراضی در تحريم کالاهای بعضی از فروشگاه‌ها را حرکتی نمادين ناميده‌اند. به نظر بنده این نام‌گذاری، صراحتاً دور زدنِ اصل مسأله است و پرهیز از پرداختن به ماجرای اصلی. دلايل‌اش هم اين است: آدم وقتی فروشگاهی را تحریم می‌کند که آن فروشگاه از لحاظ حقيقی و حقوقی هويتِ مشخصی داشته باشد و در موضعِ رسمی‌اش اقدامی يا اعلامی انجام داده باشد. من نمی‌دانم و هنوز هم هيچ شاهد و سند قانع‌کننده‌ای نديده‌ام دال بر اين‌که مثلاً کی‌اف‌سی قرار است درآمد يک هفته ده روز اخیرش را هدیه کند به اسراييل (از آن حرف‌هایی مرغ بريان از شنيدن‌اش به خنده می‌افتد). شواهد ارايه شده (آن هم به اصطلاح شواهد تاريخ مصرف‌گذشته‌ی چندين سال پيش) از جنس این است که مثلاً فلان مدیر فلان شعبه‌ی بهمان فروشگاه، جایزه‌ای گرفته است در فلان سال از آن سازمان يا نهادی که در اسراييل فعاليت می‌کند و کارش مرتبط است با ارتش اسراييل يا صهيونیسم (يا اصلاً خودش يهودي صهيونيست است). عجب است از ما که گاهی از در دروازه رد نمی‌شويم ولی به همين سادگی از سوراخ سوزن عبور می‌کنيم. این نوع استدلال‌ها البته تازه نیست. فکر می‌کنم ما بیش از آن‌که حس عصبيت يا غيرت‌مان جنبیده باشد، بازی‌خورده‌ی خبرپراکنی و تبليغاتِ رسانه‌ای شده‌ايم (در عرفِ رسانه‌ای این خبرسازی‌ها برای خودش ژانری شده است!) و مدتی است اين گمان در من تقويت شده است که چه بسا اين باز‌ی‌ها را خود صهيونیست‌ها درست می‌کنند که از مسأله‌ی اصلی غافل شويم، اما اين سخن بنده را در حد همان گمان بخوانيد. من نمی‌خواهم به گمان و ظن دامن بزنم (و گرنه چه فرقی است ميانِ من و آن‌ها که این رشته‌ی نامرئی ميان استارباکس و کی‌اف‌سی را تا قلب تل‌آويو مثل روز روشن می‌بينند؟).

با تمام اين اوصاف، راه عملی و عينی می‌بينم در مقابله با ظلم اسراييل. دقایقی پيش، ای‌ميلی برای من رسيد در اداره که دفتر نخست‌وزير انگليس، عريضه‌ای آنلاين را بر پا کرده است در وب‌سايت شماره‌ی ۱۰ داونينگ استريت (اين‌جا) مبنی بر اين‌که بريتانيا ارسال سلاح به اسراييل را متوقف کند (رشته‌ی اتصال از اين آشکارتر که برای اسراييل «اسلحه» بفرستند؟). «ارسال سلاح به اسراييل» نه شاخ و دم دارد نه قابل تفسير و تعبیر است. ارسال سلاح با نوشيدن قهوه و خوردن غذاهای کی‌اف‌سی و مک‌دونالد (که بسياری نام «جانک فود» بر آن نهاده‌اند) متفاوت است. ايجاد کننده‌ی اين عریضه، در توضيح آورده است که دولت بريتانيا از سال ۲۰۰۵ قدم‌های مهمی در جهت محدود کردن ارسال سلاح به اسراييل برداشته است و اکنون تنها تحریم کامل می‌تواند مانع از ارسال اسلحه به اسراييل شود. گمان می‌کنم کسانی که در بريتانيا زندگی می‌کنند، اگر مسلمان‌اند و در ادعای خود صادق هستند، بهتر است تا دیر نشده اين عريضه را امضاء کنند و برای دوستان‌شان هم بفرستند. دفع‌الوقت کردن و حرف‌های خيال‌بافانه‌‌ را برای اين و آن فرستادن نه مردم غزه را نجات می‌دهد نه جلوی اسرايیل را می‌گيرد. توقف ارسال اسلحه‌ی بريتانيا به اسراييل قدم مهمی است. اين کار است که به اعتقاد من کار جدی است.

در حاشيه، بسیار حرف‌ها داشتم درباره‌ی همين عريضه‌ی جديد که يقین دارم اهل اشاره خودشان خواهند فهميد به چه نظر دارم. سربسته بماند، بهتر.


Posted

in

by

Tags:

Comments

5 responses to “از کارِ نمادين تا کار واقعی”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *