حديث آزار دهنده و آزار ديده

درباره‌ی آزار دادن، امير در وبلاگ‌اش چيزی نوشته است، در پی گفت‌وگوی مختصری که داشتيم. چند بار خواسته بودم چيزی بنويسم. اين بار به اختصار و اشاره می‌گويم. کسی که آزار می‌دهد ديگران را – و آزار صورت‌های مختلفی دارد – به باور من خودش جايی سخت آزار ديده است. کسی که با جهان و عالميان در صلح باشد و درون‌اش تيره و غبارآلود نباشد، از سر غرض و بغض و نيش زدن با کسی سخن نمی‌گويد. کسی که به ديگری زهر می‌پاشد، در درون خود کيسه‌ی زهری را حمل می‌کند که نخستين قربانی‌اش خودش است. زهر پاشيدن به ديگران – به هر انگيزه و توجيهی – ابتدا زهر پاشيدن به خود است. آزار دادن – به باور من – جايی سخت‌تر و تلخ‌تر می‌شود که از سنخ همين آزارهای معمولی نباشد؛ آزاری که به انگيزه‌ی اعتقاد و باور باشد. خداوند همگی را از سوء عاقبت محفوظ بداراد و همه‌ی بيماران را شفای عاجل دهاد… و ما را هم از عذاب آزار دادنِ دگران در امان داراد!

Posted

in

by

Tags:

Comments

6 responses to “حديث آزار دهنده و آزار ديده”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *