ملکوت

روزنوشت‌های داريوش محمدپور
جمعه ۳ مرداد ۸۲ :: July 25, 2003 

آه

وليعهدِ ممالکِ محروسه و نايب‌السلطنه‌ی معظمه‌ی ارضِ ملکوت، کاتبِ شکرافشانی‌های «حضورِ خلوتِ انس»، بس که حديث آزرده‌خاطری و پريشانی ما را شنيد و فريادهای خاموش ما را در چاهِ دل فروخورد، آن چاه به دريا پيوست و از قعرِ آن دريا گوهری برآمد به نامِ «عشق». باری، چندان که امروز پس از سيلی از واقعه، خسته و دل‌رميده بودم، سری به بالين نهادم که شايد دمی محنتِ جانسوزم را از دردِ فراموشکاریِ اهلِ جهان به خواب از ياد بزدايم. چندان که گريبان دل گرفتم که چشم بر هم زدنی اين دلشده‌ی رنجور را فرصتی دهد، نشد. گويی يا تيغِ بی‌دريغ در قتل خاطره‌هايم رانده‌اند يا حضرتِ دوست را در گوشه‌ای از ملکِ اين جهان به سببِ دلبردگیِ اين رسوا آزاری رسانده­اند که چنين اوضاع قمر در عقرب می‌نمايد!

آن نازنين که مقام ولايت‌عهدیِ ملکِ ملکوت را به کفايت در يد اشارت گرفته است، نيکوتر می‌داند که کدامين شعله است که بند از بند و تار از تارِ پرده‌های دل می‌گسلد و اين سلطانِ بی‌تخت و تاج را همدمِ آه می‌کند. چندان که از دلِ ما ناله به مهر و ماه رسيد، آن عزيز را در دل افتاده است که چنان که برای همگان، برای ما نيز که قبله‌ی عالم باشيم، حديث اميد و حکايت روز و روشنی بازگويد. شبِ دوشين به طنز و مطايبه يا به همدلی و مکاشفه، سخن‌ها بر زبان راند بلکه زبان در کام گيريم و اندکی صبوری پيشه کنيم. در خاطرِ مبارک استوار نيفتاد که نيفتاد!

باری اگر اين جهان را هنوز آبرويی باقی باشد، همانا اين خواهد بود که عزت و حرمت عشاق را محفوظ دارد و در شيشه‌ی دلِِ دلدادگان سنگِ جفا نيندازد. عاشقان را خود شکستنی هست شگرف. شکست روزگار چيزی بدان نيفزايد. دريغا که «ز خوبرويان اين کار کمتر آيد». جمله‌گی ساکنان ارضِ ملکوت را از همين دم تا قيام تمامِ ابنای آدم در صحرای عرصاتی که تنها من دانم چگونه است (حديث هول قيامت که گفت واعظِ شهر . . .)، از سوی سلطان چنين وصيت است که:
جامِ جهان ز خونِ دل عاشقان پر است
حرمت نگاه دار اگرش نوش می‌کنی
می جوش می‌زند به دلِ خم بيا ببين
يادی اگر ز خون سياووش می‌کنی

اين صاحب‌نگينِ وادی ملکوت را که از طفوليت خاتمی در انگشت کردند به نامِ عشق، اگر چه اسمِ سلاطينش در سجل مرقوم داشتند، امروز چنين در دل افتاده است که عشق را آزمونی بايد. از ميان اين همه آفت و قحط عافيت، تنها شيردلان را يارای عبور است. اگر نه، در روزگارِ بی‌فريادی که بر ما می‌رود، حتی عزيزان نيز عشق را باور ندارند تا بدان حد که اين شکسته‌خاطرِ تهی‌دست را که در عينِ پادشاهی از مالِ عالم خرقه‌ای هم ندارد که مدعی درويشی شود چه رسد به سلطنت، در دعوی عشق خام می‌شمارند. نه، به اين بيان نگفته‌اند. قوای دماغی و دلی سلطان را چنان سست و پريشان ديده‌اند و چندان در نگاهِ ديدگان او به ظن و شک نگريسته‌اند که او را حتی متهم داشتند به اينکه يارای تشخيص معشوقِ خود را ندارد! باری بيش از اين نتوان از اين حکايتِ روانسوز سخن گفت که: «از ضعيفی شيشه‌ی دل بشکند»! از دست عزيزان هم گله‌ای نيست. اين قدر هست که تغيير قضا نتوان کرد. سلطان را چنان که رسمِ سلطنت است، عهدی هست با جانان که فرمود:
تا دامنِ کفن نکشم زير پایِ خاک
باور مکن که دست ز دامن بدارمت

تا وليعهد را که بايد صاحبّ سرّ سلطان باشد، احوالِ سوزِ او روشن افتد، به اشارت گوييم که:
نفس نفس اگر از باد نشنوم بويش
زمان زمان چو گل از غم کنم گريبان چاک!

دعای خاطرِ همايونی سلامت و استواری قلم و قدم و همت و شوکتِ ساکنانِ ارضِ ملکوت است.


تمام حقوق اين صفحه براي نويسنده محفوظ است