ملکوت

روزنوشت‌های داريوش محمدپور
شنبه ۱۵ آبان ۸۹ :: November 6, 2010 

نقطه‌ی عزیمت: انسان

امشب دومين بخش از سخنرانی دکتر سروش درباره‌ی نقش و جايگاه دين در سپهر عمومی انجام شد. از جلسه‌ی هفته‌ی پیشین به خاطر سفر محروم بودم اما از همین جلسه هم حظی وافر بردم. درباره‌ی اين سخنرانی بايد به تفصیل نوشت چون فکر می‌کنم مضامينی بسيار فربه و درخشان در این سخنان هست که درون‌مایه‌ی گفت‌وگوست. به گمان من، این سخنرانی يکی از شيواترین سخنرانی‌های سروش بود که – دست کم برای من – نقطه‌ی عزیمت آن وحدت تجربه‌ی بشری است. در این سخنرانی،‌ من نقطه‌ی عزيمت را انسان می‌بینم و محور و اساس آن را هم آدمی. چنان‌که گفتم، در فرصتی فراخ‌تر بايد شرح و روایت این سخنرانی را تحرير کرد. این چند جمله‌ی نخستين را نوشتم برای این‌که اگر مجال داريد اين سخنرانی تقریباً يک‌ساعته را گوش دهيد و هم‌چون من لذت ببريد. به نظر من، این سخنرانی گام بلندی است برای گفت‌وگو و گشودن بسياری از گره‌هایی که اين روزها طايفه‌ی ايرانی با آن کلنجار می‌رود. بخش پرسش و پاسخ این سخنرانی را جدا کرده‌ام و جداگانه خواهم آورد. اين شما و اين سخنرانی دکتر سروش.



تمام حقوق اين صفحه براي نويسنده محفوظ است