ملکوت

روزنوشت‌های داريوش محمدپور
چهارشنبه ۹ بهمن ۸۷ :: January 28, 2009 

...شايد که چو وابينی، خير تو در اين باشد

اين آواز، مو بر اندام هر صاحب‌دلی راست می‌کند. آدم را پرتاب می‌کند به دوردست‌های خاطره و خطر. از اين آلبوم تنها آواز روی غزل حافظ و دو تصنيف آن را آورده‌ام. حالِ اين لحظه‌ی من اين‌هاست...

هر کو نکند فهمی زين کلکِ خيال‌انگيز
نقش‌اش به حرام ار خود صورت‌گر چين باشد...

تمام حقوق اين صفحه براي نويسنده محفوظ است