ملکوت

روزنوشت‌های داريوش محمدپور
یکشنبه ۹ اردیبهشت ۸۶ :: April 29, 2007 

اميدهای ما به شجريان

يک سال و اندی از آخرين کنسرت شجريان در لندن می‌گذرد. امشب شجريان دوباره کنسرت دارد. خودش با همراه همايون و گروهی تازه. دیگر عليزاده و کلهر نيستند. جای آن‌ها را مجيد درخشانی، سعيد فرج‌پوری و محمد فيروزی گرفته‌اند. هم عليزاده و کلهر نام‌های درخشانی بودند هم اين گروه تازه. همه جمعی از اساتيدند. اما کلکسيون اساتيد، يک کنسرت موسيقی خوب را می‌سازد؟ قطعاً نه.

سر دلنشين بودن يک کنسرت فقط مهارت و استادی خواننده و نوازنده نيست. استاد شجريان هم اگر قرار باشد «تمرين کردن» را کنار بگذارد و فقط به اعتبار استادی، بی‌مقدمه برود سر صحنه و آواز بخواند، بدون شک کنسرتی خوب نخواهيم داشت. تمرين هم تمرين يک ساعت و دو ساعت نيست. کار هنر، ممارست مدام می‌طلبد. مدتی که آن را ترک کردی و با آن بازی کردی، ديگر هر چه داری از اندوخته است، نه از تمرينِ زمان حال. تمام اميدم اين است که جدای بعضی اشکال‌های ديگر، شجريان با گروه تازه‌اش سخت آزموده و سنجيده از آب در بيايد و بار ديگر نااميدم نکند.

با تمام اين‌ها، امشب (و فردا شب) سلطان آواز ايران دوباره‌ مهمان لندن است. اميدوارم امشب، شب پرفروغ و طربناکی باشد.


تمام حقوق اين صفحه براي نويسنده محفوظ است