ملکوت

روزنوشت‌های داريوش محمدپور
دوشنبه ۳۰ مرداد ۸۵ :: August 20, 2006 

خو گير از حلم خدا

گفتم مگر می‌شود اين خطاها را ببينم و دم فرو بندم؟ نبايد اين‌ها را رسوا کرد؟ برای آگاه ساختن مردم هم که شده بايد اين‌ها را گفت. لبخند زد و گفت:
«چون خدا خواهد که پرده‌ی کس درد
ميل‌اش اندر طعنه‌ی پاکان برد
چون خدا خواهد که پوشد عيبِ کس
کم زند در عيب معيوبان نفس»

تعادل‌ات را حفظ کن. يا از پاکان عيب‌جويی می‌کنی يا از معيوبان اما در هر دو ممکن است سقوط کنی و هرگز نتوانی برخيزی؛ سقوطی معنوی.


تمام حقوق اين صفحه براي نويسنده محفوظ است