December 20, 2009

« سرو آزاد | صفحه‌ی اصلی | فقيه سربلند »

بازت ندانم از سرِ پیمانِ ما که برد؟

عنوان بالا، مصرع اول غزلی است که شجریان در این آواز ابوعطا، در یکی از اجراهای اروپايی کنسرت پيامِ نسيم خوانده است. من این اجرا را بيشتر از اجرای منتشر شده‌ی کنسرت‌های آمريکای او دوست دارم (اجرای «ای صبا نکهتی از خاکِ رهِ یار بيار...»). بخش دوم این آلبوم، آواز دشتی است و دوبیتی‌هايی را که در اين اجرا شجريان از باباطاهر می‌خواند، دوست‌تر دارم. اين آلبوم مربوط به دوره‌ای است که صدای شجريان هنوز در دوره‌ی شفافيت و قدرت جوانی است،‌ به نظر من. و البته این دوره، همان دوره‌ای است که دیگر مشکاتیان به عنوان آهنگسازی چيره‌دست در کنارِ او نيست و تنها چيزی که کنسرت را شنيدنی و درخور اعتنا می‌کند، همان صدای استادانه‌ی شجریان است. این بحث‌ها به کنار، بعد از سال‌های طولانی، این آلبوم را از ميان فايل‌های گم‌شده‌ام يافتم. گفتم خوب است شما را هم در لذت دوباره یافتن‌اش شريک کنم.
 
(153 کلمه)

مطالب مرتبط

قافله سالار

رستاخيز ققنوس

و اما شهرام ناظری

تا بيکران دور دست

تصحيح يک اشتباه

شجريان از دو نگاه

اميدهای ما به شجريان

نظرها (5)

مدتها بود دنبالش میگشتم
دست مریزاد
و امروز اتفاقی تو یوتیوب یکی کامنت گذاشته بود دیدم
بازم از این کارا بکن

Dear Daryoush,
This is also my favorite one of the 2 albums. It is interesting that we have the same taste here. Those years when this album came out I was already living outside Iran and didn't have my instrument with me, this and a few other albums were my only connection to the music of those days, thank you for posting it and refreshing all those memories for me

بسیار سپاسگذار
بسی به دل نشست...

آقا شما این رو از کجا گیر آوردید؟
به صورت خصوصی منتشر شده؟
-------------------------------------

من خاطرم نیست از کجا. همين قدر می‌دونم که پيداش کردم.

د. م.

نظر بدهيد

(نظر شما پس از تأييد منتشر خواهد شد. نيازی به دوباره فرستادن نظر نيست.)

Free counter and web stats