August 12, 2008

« دادگاهی با هيأت منصفه‌ی جهانی | صفحه‌ی اصلی | هنديان را اصطلاح هند، مدح! »

ميزانِ بزرگی

بخش آغازين سخنرانی دکتر سروش را درباره‌ی امام علی گوش می‌دادم. همين جملاتِ اول‌اش حسابی تکان‌دهنده است:
«...مردم عوام به خاطر اين‌که کسی را بزرگ بشمارند، او را تا سطح خودشان پايين می‌کشند؛ فضايلی را به او نسبت می‌دهند که خودشان آن‌ها را فضيلت می‌دانند. و نيکی‌هايی را در او سراغ می‌گيرند که برای آن‌ها عظمت دارد...»

ما بعضی وقت‌ها، خودمان چيزی در نظرمان بزرگ و مهم است، و فکر می‌کنيم بزرگی هر کسِ ديگری به اين است که در قالب همينی باشد که ما می‌گوييم و ما می‌انديشيم! بيش از يک سال پيش، يادداشتی نوشته بودم با عنوان «شعرهای واقعی يا واقعيت‌های شعری». قرابت فراوانی دارد با اين سخنرانی. درباره‌ی علی واقعی - يعنی علی بن ابی‌طالب - صحبت کردن بهتر است تا آلوده کردن ذهن و زبان به فکر علی جعلی و قلابی (يعنی همين علیِ مدرک جعل‌کن!)
(142 کلمه)

مطالب مرتبط

پشمينه‌پوش تندخو . . .

از شگفتی‌های علی

چرا دين اقلی با ولايت سياسی قابل جمع نیست؟

نقيضِ دينِ اقلی!

ولايت حقيقی و حقوقی

دين حداقلی است يا حداقلی می‌خواهيم‌اش؟

«تفسير به رأی»: کدام رأی؟

نظرها (1)

حالا اين فضايل و خصلت‌هايي را كه آقاي سروش و شماي نوعي به علي بن ابي طالب نسبت مي‌دهيد را هم بايد به حساب عوام گذاشت يا آقاي فيلسوف. با همه اين ادعاها، كه ابن نه منم نه من منم، به‌تر است كه داستان موسي و شبان مولوي را يك بار سروش و نوع آن بخواند.
***
متوجه منظورتان نشدم.

نظر بدهيد

(نظر شما پس از تأييد منتشر خواهد شد. نيازی به دوباره فرستادن نظر نيست.)

Free counter and web stats