July 3, 2007

« وايرلس ايرانی از نوع مهرآبادی! | صفحه‌ی اصلی | فاصله‌ی هنر تا ديپلماسی »

عذر اعتزال!

فکر کنم لازم است اين را در وبلاگ‌ام بنويسم. کسانی که اين وبلاگ را می‌خوانند يا ای‌ميل می‌زنند حق دارند بدانند چرا از من خبری درست و حسابی نمی‌آيد. اين روزها سخت گرفتار پروژه‌ای بزرگ در اداره هستم که به زحمت مجال وبلاگ‌ نوشتن و حتی پاسخ دادن به ای‌ميل‌ها پيدا می‌شود. در اين يکی دو ماه اخير بسيار پيش آمده است که ای‌ميل‌های بعضی از ساکنان ملکوت هم بی‌جواب مانده است و ملکوت هم جز من مدير ديگری ندارد. پس می‌شود سرزمينی سپرده به امان خدا! اين روزها کمی با من مدارا کنيد و صبوری بورزيد. به زودی به حال عادی بر می‌گردم (يعنی اميدوارم اين «زود» حسابی زود باشد و گرفتار کارهای تازه‌تر نشوم). اگر می‌بينيد پاسخ بعضی ای‌ميل‌ها را نداده‌ام، حمل بر بی‌ادبی و گستاخی نکنيد. مشغله‌های کمرشکن و وقت‌گير فراوان کاری فرصتی باقی نمی‌گذارند و ناچار به اولويت‌بندی کردن کارها می‌شوم. وبلاگستان اين روزها بالاترين اولويت را ندارد، و گرنه حرف برای گفتن بسيار است و کارهای وبلاگستانی زيادی است که بايد انجام داد.

اجازه بدهيد مدتی در همين کنج عزلت کارها را اداره کنم. حتماً وقتی برگردم با دست پرتر باز می‌گردم. اميدوارم به زودی زود با فراغت بيشتر و ذهنی سرشارتر برگردم.

(198 کلمه)

مطالب مرتبط

آب و هوای دانشگاه

سلطه

راحت باشيد!

سکوتِ صومعه‌ها....

داستانِ روز

يا رب مباد آن‌که گدا معتبر شود!

کجا دانند حالِ ما...

نظرها (1)

سلام
چقدر سخت و سنگین می نویسید!!! الآن که حرفتون خودمونی بود، چرا؟!
یه کم عامیانه باشین هم بد نیستا!!
اونوقت آدم احساس صمیمیت بیشتری می کنه باهاتون..
***
من شرمنده‌ام. زبان است ديگر. هر کسی زبان خودش را دارد.

نظر بدهيد

(نظر شما پس از تأييد منتشر خواهد شد. نيازی به دوباره فرستادن نظر نيست.)

Free counter and web stats