March 6, 2004

« انتقال طربستان | صفحه‌ی اصلی | نامه‌ی مجعول به نام امير کبير »

ناله‌ی عشق است و آتش می‌زند

بشکنيم اين شيشه تا مستی کنيم. صدا، صدای کويتی‌پور است،‌ اما شعر را خوب گوش کنيد. بسيار زيباست به نظر من اين چنگ دل.

(25 کلمه)

مطالب مرتبط

كسی كه بی تو سفر كرد طعمه‌ی موج است

دوستان ناديده، دشمنان بيهوده

ای شب از اسرار گيسوی‌ات خجل . . .

بی تو نمی‌توان زيست

زمانه عوض شده است!

خدای ابلهان و خدای عالمان!

يا علی مدد

نظرها (5)

غلط نامه شما را خواندم. تلاشی بسیار ستودنی و ارزشمند انجام داده اید. فقط یک مورد به نظرم از قلم افتاده بود که بد نیست اضافه شود و آن استفاده از «ه» در آخر موصوف یا مضاف الیه است به لحاظ اینکه در تلفظ با «کسره» خوانده می شود. این مورد بقول معروف خیلی تابلوست ولی متاسفانه نسلی که در سیستم آموزشی جمهوری اسلامی پرورش کند بهتر از این نمی شود. این موارد را به کرات در وبلاگهای جوانترها می توانید ببینید. مثلا: گله قشنگ، تاکسیه نارنجی، میزه کامپیوتر! مسخره است، نه؟ ولی حقیقت دارد.

شاعرش را مي‌شناسي؟

سلام... خيلي عجيب است من هم اينروزها نوارش را (اغلب داخل ماشين) گوش مي دهم و برايم جالب بود و الان شما به آن اشاره کرديد.

Free counter and web stats