۱

خيام‌خوانی

گمان نمی‌کنم در ميان شاعران و حکيمان ایرانی هيچ کس چون خيام اين اندازه ايجاز و اين مايه نبوغ در طعنه زدن به هستی داشته باشد. اين مرگ‌آگاهی و اعتنا به فنا، هم‌چون آينه‌ای می‌تواند وجودِ اهلِ بينش را یکسره ديگرگون کند. با خود گفتم که چه خوب است امروز، مجموعه‌ای از آوازهايی که روی رباعيات خیام در دستم هست، با شما شریک شوم. قطعه‌ی اول، آوازی است که شجريان در سال ۱۳۷۸ هنگام دريافت مدال پيکاسو در یونسکو، در پاریس، خوانده است. بعدی، گل‌های تازه‌ی شماره‌ی ۱۸۷ است که به همراه گروه زنده‌یاد استاد فرامرز پايور اجرا شده است و مشهور است به «شب نيشابور». قطعات بعدی، آوازهايی است که در آلبوم رباعيات خيام که با دکلمه‌ی احمد شاملو همراه است، آمده است. آخرین قطعه، از موسیقی سريال ابن سينا برگرفته شده است که با صدای صديق تعریف است و از همه کوتاه‌تر است. لذت ببريد و يادی از هستیِ فناشونده و میرندگی آدمیزاده کنيد که: فاکثروا ذکر هادم اللذات!

۱

گفتمش بيا…

اين تصنيف «گفتمش بيا…» که صبا کامکار به همراه بقيه‌ی گروه خانوادگی کامکارها آن را می‌خوانند، تصنيفی است که آهنگ‌اش را حسن کامکار ساخته است (اين‌جا را ببينيد). تصنیف شیرین و خوش‌ساختی است با شعری دلنشين. دو روز ديگر، کامکارها در باربیکن کنسرت دارند. به پيشواز کنسرت‌شان می‌روم. (نسخه‌ی ويديویی این تصنيف را اين‌جا ببينيد).
 

ادامه‌ی مطلب…