۰

گنج روان

بيتی از غزل حافظ با مطلع «سالها پيروی مذهب رندان کردم» هست که به دو روایت ضبط شده: يکی: سايه‌ای بر دلم ریشم فکن ای گنج مراد | که من این خانه به سودای تو ويران کردم. ديگری هم به شکل: سايه‌ای بر دلم ریشم فکن ای گنج روان. هر دو روایت آن لطافت معنا را دارند ولی طبعاً دومی اشاره‌ای به آدمی دارد. مخاطب حافظ گنج مثل گنج زیر خاک و مدفون نيست. گنجی است که روان است و متعين و انسان‌وار. يعنی مخاطب گنج نيست. انسانی است که خود گنج است و گنج‌ها در تمنای اويند. اين گنج روان عديل همان سرو روان است. و گرنه گنج و سرو و اين تعابير استعاری هنری ندارند. دلالت‌های اين‌ها و متعلق‌شان مهم است. اما اين‌که شجريان به آواز خوانده و گفته گنج مراد هيچ از زيبايی و درخشش آواز نمی‌کاهد. اين دو دقيقه را گوش کنيد و لذت ببرید.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

|