۹

خواب‌های‌اش را باد برد

Print Friendly, PDF & Email

هنوز رد پای نوشته‌ی آخرم درباره‌ی رؤياهای سيد رضای خوابگرد دارد روی خط ول ول می‌زند اما به گمانم باز هم بايد بنويسم برای سيد خوابگرد. لازم نمی‌دانم بگويم که سيد خوابگرد را من از نزديک ديده‌ام و ذره‌ ذره‌ی وجودش، صفا و صميميت و صداقت‌اش را در نگاه‌اش و وجنات و سکنات‌اش ديده‌ام. اما اين هم دليل نوشتن نيست. در يادداشت پيشين به اشاره گفته بودم که وبلاگ‌نويسی برای بعضی‌ها تجمل است. از شما چه پنهان شايد برای من هم بدجوری تجمل است! اما از حکايت سيد رضای خوابگرد چيزهای ديگری را هم بايد و هم می‌توان فهميد اگر ديده‌ی بصيرت داشته باشی و قصد آزار نداشته باشی: «حالی درون پرده بسی فتنه می‌رود». اما سيد رضا نَقلِ می را در افواه عام کرده است و در معبر خرقه‌پوشان (که در اينترنت و سرزمين وبلاگستان هم کم نيستند) حديث خلوت انس گفته است. پس عجب نيست که طعنه‌ی زاهدان عالم و محتسبان وبلاگستان خواب‌های او را هدف قرار دهند. اما يک نکته هست و آن اين است که همواره از آن نوشته‌ام. آمدن و رفتن در وبلاگستان، چنان که لحن و شيوه‌ی نوشتار هر کسی به خود او مربوط است و نمی‌توان به او گفت چنين باش و چنان باش. اگر روزی در جايی از این کره‌ی خاک، که رؤياهای آدمی هم حفاظ ندارند، به خواب‌های کسی دستبرد بزنند و رؤياهای شيرينش را به سلول انفرادی بيندازند و کابوس به خواب‌اش بفرستند، آن آدم حق دارد بگويد من ديگر اصلاً خواب نمی‌بينم! آخر چه مرضی داريم بی‌دردی و رفاه خودمان را بخواهيم به همه تسری بدهيم؟ مگر همه در همه‌ جای دنيا آرام و بی‌دغدغه نشسته‌اند و نان ارزان و بی مشقت می‌خورند؟ جز آن عده‌ی معدود خارج از ايران که چنگال زور بر گلوی‌شان نيست، باقی هشت‌شان گرو نه است. هر روز ممکن است بساط‌شان را جمع کنند،‌ علی‌الخصوص که بخواهند جدی بنويسند، اهل معامله و سوداگری نباشند، برای ارباب قدرت و ثروت هم لوندی نکنند! خوب اين‌جوری معلوم است که خواب‌های‌ات را هم باد می‌برد! اينجا که در وبلاگستان «کبر و ناز حاجب و دربان در اين درگاه نیست»، پس چه معنی دارد به کسی بگويی (با درشتی و تشدد) که کی بيا و کی برو يا چه بگو و چه مگو؟! اما با تمام اين‌ها، سيد جان! اگر رنجيدی، تو خوش باش که ما گوش به هر کس نکنيم: «دولت پير مغان باد که باقی سهل است / ديگری گو برو و نام من از ياد ببر». اما، «روزی ما دوباره کبوترهایِ‌مان را پيدا خواهيم کرد / و مهربانی دست زيبايی را خواهد گرفت . . .». غمين مباش! آن روز هم می‌رسد. اگر دل‌ات از وحشت زندان سکندر گرفته است، چرا عزم ملک سليمان نمی‌کنی تا از گزند ديوان خود را برهانی؟ بند زندان سکندر هم اگر سخت باشد، باز در آن همه ظلمت، خضرِ راهی هست! خضری که همراه پيادگان است! غصه دار مشو از فخرفروشی و طعنه‌ی سوارگانی که ديگران سوارشان کرده‌اند. تو باش تا عزيز شوی و بگويندت روزی که:


امروز عزيز همه عالم شدی اما / ای يوسف من حال تو در چاه نديدند

  1. hakha says:

    شما گفته ايد: چرا عزم ملک سليمان نمی‌کنی؟
    آيا امكان دارد ۷۵ ميليون نفر رخت سفر به تن كنند؟

  2. ehsan says:

    salam
    lotfan agar emkan darad dar blog rahnamayee konin
    dar tarhe galeb va axhaye flash
    montazere mailetoon hastam ta soalamo bekonam
    mamnoon

  3. ilia says:

    دلش گرفته انگار….دلش گرفته..دلش….دل…د…

  4. mehregan says:

    سلام
    ممنون كه اينقدر به فكر ما هستي و جوياي حالمان هستي.راستش دلم خيلي تنگ شده بود.مدت هاست كه قبله ي عالم حداقل مليح الملكوت را فراموش كرده.

  5. khaled says:

    بسيار زيبا و شايسته سيد رضا كه سيدالوبلاگيون بود و آرزوي بازگشتش.

  6. حميد says:

    بر می گردد! قبلن هم اين را گفته بودم ….
    http://www.persian-language.org/News/News_show.asp?ID=1234

  7. علیرضا says:

    اتفاقا بنظر من آن نوشته حسين درخشان جزو معدود نوشته هاي بدردبخورش بود. راست ميگه بابا اين احساسات گراييهاي بچه گانه را بايد كنار گذاشت. آخه اين تامين حداقل معاش ديگه اينقدر معظل بزرگي نيست كه سيد شما براش اينقدر مرثيه سياسي و فلسفي سروده. بابا دست از اين رمانتيك بازيهاي روشنفكري و شاعرپيشگي (كه متاسفانه حضرت شما هم تا حدي به آن مبتلا هستيد) برداريد. اينكه براي هر سرفه يا عطسه ناقصمان هم يك مرثيه و شعر می سراييم و آن را به مشكلات فلسفي خلقت و كائنات و نظام سياسي ارتباط می دهيم. بجای اینهمه مدیحه و مرثیه سرایی برای ایشان و طعنه و زخم زبان زدن به این و آن هم بهتر است از سید بخواهید که خیلی نازک نارنجی نباشد و وقتی حالش کمی بهتر شد دوباره برگردد .

  8. m says:

    پس اينجا ملك سليمان است و ما نمي دانستيم !!! في الواقع كه همچون غمي و ملالي ، چنين راهنمايي و راه برونشدي را درخور است ! راه حل تان ، مرا به ياد داستان آن شاه كوچك فرانسوي انداخت كه … چون موكب ملوكانه اش از ميان گرسنگان مي گذشت و فرياد و واواي جوع خلق بشنيد ، از احوال و سبب و چون و چند ما جرا بپرسيد ، گفتندش كه نان ندارند تا بخورند ،تسخر زد و گفت اي جان ….. شيريني مرغوبي بايد كه فراهم كرد ، اين اباله ، ظاهرا نه تنها نان بلكه عقل هم ندارند ؟ …نان نيست كه نيست …خب شيريني بخورند ! كذا …..ملك سليمان و …. راه حل هاي نادره و انفاس صادره از مناطق حاره !

  9. سیروس says:

    از کسی که به ابطحی لینک بدهد بیش از این متوقع نیستم!

|