۴

درختِ بختم و اندر سرم صباست

Print Friendly, PDF & Email

گفته بودم با خودم که از آنچه امروز رفت سخنی بر زبان نخواهم راند. نسيمی می­وزيد از روضه‌ی جان و بارانی از عرش که زخم‌های جان را می‌سترد و آرام و خاموش عبور می‌کرد. و امروز من «سخنانی شنيده‌ام که مپرس». طرفه اين است که يکی مرا اندرز دهد که در چنين شبی از عشق بگويم! گويی حديث جاويدِ ما جز عشق چيزی بوده است که مرا بدان فرا می‌خوانند. عجيب است که مرا که عمری است ره و رسم خواب و بيداری را نيکو فراگرفته‌ام، بخواهند تعليم آداب آن کنند. عجيب است، عجيب! مگر سخنانی که در اين پهنه‌ی مجاز می‌نويسم، اين قدر نامربوط است؟ يا نکند ادبياتش دشوار است؟ گمان نمی‌برم. آنها که اهلِ خانه‌اند و ملکوت نشين، در اشاراتش خطا نمی‌کنند.
خاکِ اين ديار امروز بوی افلاک داشت و آسمان عرصه‌ی تردد ملايک بود. عجب اين است که در ميانِ جمع، آن خسروِ افلاکی را چون آدميان می‌ديدم و چون بشر می‌خواستمش گويی، مگر آن زمان که عزم رفتن داشت و آه از نهادم بر می‌خاست و سيل خون به دامان رها کردم که «من خود به چشمِ خويشتن ديدم که جانم می‌رود»! در ميان اين همه نگاه، در هياهوی اين همه تپش، در غوغای اين همه تمنا، مگر می‌توان او را داشت؟ حديث ما را خلوتی بايد، نه جلوتی از اين دست!


امروز به قاعده نبايد در چنين جايی می‌بودم که دستِ اختيار از دامانِ تمنا کوتاه بود و مددی از خويش و بيگانه در ميان نبود به بهانه‌هايی که اهلِ اشارت دانند. بودنم در اينجا شايد به تصادف بود. به قاعده نبود اصلاً. اگر بهانه‌ی حضوری تصادفی در جايی دو سه روزی پيش نبود، در کنجِ عزلت خون می‌خوردم و خاموش بودم که گذشت و نديدمش. اما، چنان نماند و چنين نيز هم نخواهد ماند. باری، امروز بوديم تا او هم بيايد و سخن‌ها بگويد. هزاران سخنِ ناگفته از دل زبانه می‌کشيد وقتی که او بر سمندِ سخن سوار بود. من که عمری در روزه‌ی سکوت بوده‌ام می‌دانم. بوی اين سخنان در جانِ من آشناست که عمری با او زيسته‌ام و به رغمِ کافری، مويی از سرِ او را به عالمی فروختن نتوانم. من اما امروز با سخنِ او خرسند نبودم و قانع به آن سخنان آشنا نمی‌شدم که سکوتش غريب بود و لبخندش، چنان که همواره.
چقدر امروز حسرت هم‌کناری سپند، آتش به جانم می‌زد که مکلف به نظربازی بودم و تماشا از سویِ او و سراپا چشم بودم که آمدن و رفتنش ببينم. همين و بس. ما را سخنی لازم نبود. همان نگاه ما را بس بود که فتنه‌ی چشمِ او ره بيداد گرفته بود و کشته‌ی خويش را برگرفته از ملک در سپهرِ ملکوت می‌کشيد. پيشتر از اين هديتِ خويش از او گرفته بودم. همين يکی دو هفته‌ای که گذشت، رنجِ بيماری استخوان‌سوزی را در تن و جان افکنده بود تا يکسره آن رستنی‌های آفت‌خيز و عافيت‌زدا را بسوزاند که جای کشتِ گلشن بود اين جان نه پريشانی‌های مشتی مردد. امروز با آمدنی و رفتنی، به باران لطف و رحمت مرهمی می‌نهاد و آن زخم‌ها را به دستی مسيحايی درمان می‌کرد، تمامِ آن زخم‌هايی را که مايه‌ی هراسِ سپندم می‌شد.

  1. ali says:

    دوست خوب, داريوش عزيز, سلام.
    براي اين نوشته ات تفألي كردم و اين آمد:
    عاشق شده اي دل سودات مبارك باد از جان و مكان رستي آنجات مبارك باد
    از هر دو جهان بگذر تنها زن و تنها خور تا ملك و ملك گويند تنهات مبارك باد
    اي پيش رو مردي امروز تو برخوردي اي زاهد فردايي فردات مبارك باد
    كفرت همگي دين شد تلخت همه شيرين شد حلوا شده كلي حلوات مبارك
    باد
    در خانقه سينه غوغا است فقيران را اي سينه بي كينه غوغات مبارك باد
    اين ديده دل ديده اشكي بد و دريا شد درياش همي گويد دريات مبارك باد
    اي عاشق پنهاني آن يار قرينت باد اي طالب بالايي بالات مبارك باد
    اي جان پسنديده جوييده و كوشيده پرهات بروييده پرهات مبارك باد
    خامش كن و پنهان كن بازار نكو كردي كالاي عجب بردي كالات مبارك باد.
    واقعا عزيز مباركت باد اين همه مباركي و ميموني. درود و بدرود.
    راستي خوب است يادي هم عرشيان از اين فرشيان كنند .

  2. Babak says:

    داريوش عزيز
    ديدار مبارك بادت

  3. ali says:

    daryosh aziz ” be bakhsh ka ingoneh minevisam. moshkel windows daram. ama tanha khastam az tavagooh va degatat dar edit kalamee ka eslah karde bodi tashakor konam. khodam pas az ersal comment motevageh shodam . vali ab rafte bod az joy. bedrod ta baed.

  4. shayan says:

    اين ديدار فرخنده را خدمت شما تبريك عرض ميكنم ، و من به جاي شما از خوشحالي در پوستم نميگنجم ، به هر حال ديدار مبارك باد

|