۳

عذرِ نیم‌شبی . . .

چقدر همه چیز عوض شده است. ما چرا اینجوری شدیم؟ ناگهان احساس کردم شکاف بزرگی باز شده است و من دارم از قعر یک دره به اوج آسمانی که در آن بودم نگاه می‌کنم. من که روزگاری از مصاحبتِ آفتاب حرف می‌زدم (و الآن هم هر چه دارم از اوست) گویی اکنون میان ظلمت قدم می‌زنم. کجاست آن شور و حال و موج زدن‌های عاشقانه‌ی . . . عاشقانه‌ی چه؟ نمی‌دانم! باز دلم هوای باران کرده است و الآن که اینجا هوا ابری است، آسمان هر لحظه بهانه‌ی گریستن می‌کند. من اما این قدر سرد و ساکت اینجا نشسته‌ام با اینکه می‌دانم روزی نیست که میان گرداب دست و پا نزنم. تو چرا مرا رها نمی‌کنی؟ وقتی که مؤمنانه با تو نجوا می‌کنم و دستِ تو از آستین من بیرون می‌آید یا صدای تو از حلقِ من خلایق را افسون می‌کند، همین جور هستی که وقتی که با تو سرِ قهر دارم. اصلاً من و تو با هم قهر هستیم؟ کی با هم آشتی کردیم؟ امروز چقدر غریب است! چقدر همه چیز سنگینی می‌کند. چقدر غبار به تن و جانم نشسته. شاید اگر دوش بگیرم درست شود. ولی آن هم دو سه ساعتی دوام می‌آورد. کارِ ما به این شستشوها درست نمی‌شود . . .دریا لازم دارد . . . اقیانوس می‌خواهد. بوی پیراهن یوسف . . . هان؟ نه! هیچ لازم ندارد . . . یک سینه سیر گریستن می‌خواهد که من همیشه بهانه‌اش را آماده دارم. آخر . . .«تو که نیستی از خودم بی‌خبرم»!

  1. خشايار گفت:

    به زودی آرشیوت رو تموم می کنم .خیلی قشنگ می نویسی .

  2. هومن گفت:

    سلام …. من نیز چون تو دلم باران می خواهد …. شاید هم یک دنیا اقیانوس که از آن پاکی بطلبم …. شستشویی عاشقانه ….

  3. وليعهد گفت:

    حضرت دوست، ظهیر الملک را رجعت می دهم به تصویر آخری که قبله ی عالم از خود داده و اینجوری قال قضیه را کنده است. شما را به خدا ببینید ما چه می کشیم! جز همین سیگار، ملامت می ماند و دلی به اندازه ی دریا. تور ماهی گیری خاطرتان هست چه سخت می کشیدیم و جان مان داشت بالا می آمد؟ قبله ی عالم فقط با قلاب ماهی گرفته اند و از جزئیات فقط ماهی رستوران ماکسیم یادشان می آید که دیگران گرفته بودند و دیگران کباب کرده بودند و دیگران می خوردند. وگرنه کجا گذار ما به رستوران ماکسیم می افتاد که یک بی ناموس پالتو تن آدم را در بیاورد و بدهد به یک بی ناموس دیگر! و آدم احساس لختی بهش دست بدهد؟ از پشت شیشه های ماکسیم، من عکس اتوبوسی را می دیدم که داشت در یک تاکسی ادغام می شد.
    خواستم فقط بدانید و از شعر کلاسیک مپرهیزید که بوالعجب کاری است این.
    دوستدار – ولیعهد بارگاه ملکوت

|