۳

عذرِ نيم‌شبی . . .

Print Friendly, PDF & Email

چقدر همه چيز عوض شده است. ما چرا اينجوری شديم؟ ناگهان احساس کردم شکاف بزرگی باز شده است و من دارم از قعر يک دره به اوج آسمانی که در آن بودم نگاه می‌کنم. من که روزگاری از مصاحبتِ آفتاب حرف می‌زدم (و الآن هم هر چه دارم از اوست) گويی اکنون ميان ظلمت قدم می‌زنم. کجاست آن شور و حال و موج زدن‌های عاشقانه‌ی . . . عاشقانه‌ی چه؟ نمی‌دانم! باز دلم هوای باران کرده است و الآن که اينجا هوا ابری است، آسمان هر لحظه بهانه‌ی گريستن می‌کند. من اما اين قدر سرد و ساکت اينجا نشسته‌ام با اينکه می‌دانم روزی نيست که ميان گرداب دست و پا نزنم. تو چرا مرا رها نمی‌کنی؟ وقتی که مؤمنانه با تو نجوا می‌کنم و دستِ تو از آستين من بيرون می‌آيد يا صدای تو از حلقِ من خلايق را افسون می‌کند، همين جور هستی که وقتی که با تو سرِ قهر دارم. اصلاً من و تو با هم قهر هستيم؟ کی با هم آشتی کرديم؟ امروز چقدر غريب است! چقدر همه چيز سنگينی می‌کند. چقدر غبار به تن و جانم نشسته. شايد اگر دوش بگيرم درست شود. ولی آن هم دو سه ساعتی دوام می‌آورد. کارِ ما به اين شستشوها درست نمی‌شود . . .دريا لازم دارد . . . اقيانوس می‌خواهد. بوی پيراهن يوسف . . . هان؟ نه! هيچ لازم ندارد . . . يک سينه سير گريستن می‌خواهد که من هميشه بهانه‌اش را آماده دارم. آخر . . .«تو که نيستی از خودم بی‌خبرم»!

  1. خشايار says:

    به زودي آرشيوت رو تموم مي كنم .خيلي قشنگ مي نويسي .

  2. هومن says:

    سلام …. من نيز چون تو دلم باران مي خواهد …. شايد هم يك دنيا اقيانوس كه از آن پاكي بطلبم …. شستشويي عاشقانه ….

  3. وليعهد says:

    حضرت دوست، ظهير الملک را رجعت مي دهم به تصوير آخري که قبله ي عالم از خود داده و اينجوري قال قضيه را کنده است. شما را به خدا ببينيد ما چه مي کشيم! جز همين سيگار، ملامت مي ماند و دلي به اندازه ي دريا. تور ماهي گيري خاطرتان هست چه سخت مي کشيديم و جان مان داشت بالا مي آمد؟ قبله ي عالم فقط با قلاب ماهي گرفته اند و از جزئيات فقط ماهي رستوران ماکسيم يادشان مي آيد که ديگران گرفته بودند و ديگران کباب کرده بودند و ديگران مي خوردند. وگرنه کجا گذار ما به رستوران ماکسيم مي افتاد که يک بي ناموس پالتو تن آدم را در بياورد و بدهد به يک بي ناموس ديگر! و آدم احساس لختي بهش دست بدهد؟ از پشت شيشه هاي ماکسيم، من عکس اتوبوسي را مي ديدم که داشت در يک تاکسي ادغام مي شد.
    خواستم فقط بدانيد و از شعر کلاسيک مپرهيزيد که بوالعجب کاري است اين.
    دوستدار – وليعهد بارگاه ملکوت

|