۲

امام حسين در دستان فقها!

Print Friendly, PDF & Email

اين يادداشت الپر (فقيه عقل‌گرا) را می‌خواندم درباره‌ی آيت‌‌الله صالحی نجف‌آبادی و کتاب «شهيد جاويد» او. به دنبال‌اش يادداشت قديمی‌اش را در وبلاگ قبلی‌اش خواندم (داستان شهيد جاويد). بحث‌های هيجان انگيزی دارد. کسی به اين دو کتاب محل اشاره‌ی صالحی نجف‌آبادی دسترسی دارد؟ می‌شود جوری به من برسانيدش؟ هيچ کس اين کتاب‌ها را به صورت الکترونيک (ورد يا پی‌دی‌اف) می‌تواند روی وب بگذارد؟ «ضد سانسورها» کجا رفتند؟

نهايتاً اين‌که به گمان من بحث درباره‌ی علم امام و ميزان استفاده‌ی او از علم و دانش امامتی‌اش، خیلی بحث حساس و لازمی است که شديداً‌ به کار زمانه‌ی ما می‌خورد. ديروز با يکی از اساتيد معظم ذکر خيری بود از مرحوم سيد جلال آشتيانی و ايشان از او – مشافهة – نقل می‌کرد توجيه فلسفی‌اش را در باب علت «وجوب» غيبت امام دوازدهم شيعيان امامی. جزييات بحث را نمی‌دانم و نمی‌خواهم واردش بشوم. تنها به اشاره می‌گويم که چيزی است کاملاً شبیه به آن‌چه صالحی نجف‌آبادی درباره‌ی امام معتقد است. اميدوارم آگاهان، علی‌الخصوص طلبه‌ی وبلاگستان، پرتو نوری بر اين ظلمت بيکرانه‌ی تحقيق در اين زمينه بيفکنند.

  1. مهسا says:

    سلام…
    در رابطه با این مطلب فکر می کنم این لینک براتون جالب باشه.
    http://www.kadivar.com/Index.asp?DocId=487&AC=1&AF=1&ASB=1&AGM=1&AL=1&DT=dtv

  2. سلام. هرچند اطلاعات‌ام در این‌باره چندان گسترده نیست، اما فکر می‌کنم مهمترین کسی که از عاشورا استفاده‌ی فقهی کرد و آن را حجیت بخشید، امام خمینی (ره) بود. کتابی هم با عنوان عاشورا و فقه منتشر شده است که همین امر را بازگویی کرده است. اکثر مراجع و علمای قدیم به صراحت به عدم حجیت عمل امام حسین (ع) در عاشورا سخن رانده‌اند. یکی از استفاده‌های امام خمینی (ره) از عاشورا در حکم ایشان بوده است که درباره‌ی امربه معروف و نهی از منکر دارند. در جایی که احتمال خطر برود که گفته‌اند که برای حفظ اصل اسلام باشد، واجب . لازم است. و در عمل نیز احکام عاشورایی ایشان در جای‌جای تاریخ انقلاب مشهود است. به خصوص در شب بیست و یکم بهمن که اعتراض بسیاری از علمای دیگر را برانگیخت. موفق باشید. یا علی مدد

|