۷

کامنتی برای خودم!

یادداشت صاحب سیبستان ملکوت را که صبح درباره‌ی محافظه‌کاری خواندم، تصمیم گرفته بودم چیزی بنویسم تا دل خودم کمی خالی شود! دیروز دو سه باری تلفنی صحبت کردیم با هم تا مسأله‌ی کامنت‌های سیبستان حل شود و نتیجه این شد که به یمن راهنمایی‌هایی رامین (که با اختلاف ساعت آمریکا و لندن خود معضلی بزرگ بود) توانستم مشکل سیبستان را حل کنم و غرغرهای نازک الملکوت را از سر خودم بردارم! قبل از این‌که از معنای «محافظه‌کاری» مورد نظر مهدی بنویسم، چند تا نکته‌ی مختصر دم دستی را برای تمام مترددین ملکوت دوباره می‌نویسم تا هم خودم یادم باشد و هم ملکوتیان و غیر ملکوتیان دوباره به خاطر بیاورند که مدیریت فنی ملکوت کاری است که تماماً به عهده‌ی من است با تمام دردسرهای ریز و درشت‌اش که همیشه فقط بخش اندکی از آن را ملکوتیان می‌فهمند، آن هم تنها وقتی که برای وبلاگ خودشان احیاناً مشکلی پیش می‌آید. مدیریت ملکوت انصافاً آدمی را می‌خواهد تمام وقت که برای این کار زندگی‌اش را بگذارد. من که حسین درخشان نیستم که زندگی‌ام همه‌اش وبلاگ باشد، کسی هم به من حقوق تمام وقت و حتی پاره وقت نمی‌دهد که این ملکوت درندشت را بچرخانم. نتیجه این می‌شود که هر چه می‌کنم فقط محصول عشق است و علاقه. اگر ملکوت را مثل بچه‌ای که خودم قدم به قدم پرورده باشم نمی‌دیدم، این‌قدر احساس تعلق به آن نمی‌کردم که هر روز بخواهم جایی‌اش بهتر از قبل باشد. دلیل ارتقاء دادن سیستم مووبل تایپ هم طبعاً همین دغدغه بود، به خاطر این‌که سیستم تازه، مطئمن‌تر است، باگ کمتر دارد، امنیت‌اش بالاتر است و راحت‌تر می‌شود با آن کار کرد. تمام این کارها و مشکلات حاشیه‌ای و ضمنی تغییر و پشتیبانی سایت کلی وقت می‌برد و انرژی از آدم می‌گیرد.  یک نویسنده‌ی ملکوت که راحت اسم کاربری و رمز عبورش را در اختیار دارد و کارش فقط نوشتن است، ممکن است هیچ وقت مشکلات این کار را درک نکند. در نتیجه، توقع آن یک عضو کمالی است بدون نقصان که کمی تا قسمتی از عهده‌ی کسی که مثل بقیه‌ی آدم‌ها دارد زندگی عادی می‌کند خارج است. این‌ها دغدغه‌های فنی و فیزیکی ملکوت است که خودم بیش از هر کسی دیگری به جزییات‌اش آشنا هستم.

اما در باب محافظه‌کاری؛ مهدی می‌گوید با باز گذاشتن بخش نظرهای وبلاگ‌اش برای شعور خواننده‌اش احترام قایل شده است و به درک خواننده اهانت نمی‌کند. من به نیت خیر و آرمان پاکی که در پس این حرف هست، عمیقاً احترام می‌گذارم. اما واقعیت‌های وبلاگستان و اصولاً اینترنت کمی با این تصویر تفاوت دارد. به همان اندازه که باز گذاشتن و بی‌صافی رها کردن کامنت‌ها می‌تواند احترام نهادن به مخاطب باشد، تعدیل کردن و موکول کردن ثبت و نمایش یک نظر به تأیید نویسنده‌ی وبلاگ هم احترامی مضاعف می‌تواند باشد به خواننده. اندیشه‌ی نیک‌نهادانه‌ی مهدی (که امکان و تحقق‌اش برای من که ملکوت را می‌چرخانم وقت می‌برد، زحمت دارد و خدمتی بی‌ مزد و منت است)،‌ برای جهانی آرمانی خوب است. همه‌ی ما این را تجربه کرده‌ایم و وقت و احساس و عاطفه‌مان به پای کامنت‌های هرز و نظرهای نامربوط تلف شده است. تمرین دموکراسی خوب است. این را هم باید درک کرد البته که در این چمن گل بی‌خاری وجود ندارد. این خارها هم هست. اما اگر نگاهی کلان‌تر به همان حرف مهدی داشته باشیم و از ارتفاع به آن نگاه کنیم، خارخار ذهنیتی می‌تواند در آن جوانه بزند که مآلاً می‌تواند آزاردهنده و شاید مخل آزادی و همان احترامی باشد که مهدی برای مخاطب‌اش می‌خواهد قایل باشد. (یادمان باشد گفته‌ی مارکس را که می‌گفت برای رسیدن به آن جهان آرمانی از خرد کردن چندین – هزاران – جمجمه هم شاید ناگزیر باشیم! آزادی نعمتی ارج‌مند است، اما از دید من نه به هر بهایی).  البته، آدمی که پوست کلفت باشد و برای‌اش اصلاً مهم نباشد که دیگران درباره‌اش چه می‌گویند، این‌ها را قدری نمی‌نهد. می‌گوید بگذار هر چه می‌خواهند به من درشت بگویند. من هم این را به تدریج آموخته‌ام. مهدی هم علی‌الظاهر از حرف‌اش بر می‌آید که همین فکر را می‌کند. اما وقتی که در همین نظرها کسی دهان‌اش را باز می‌کند و فحش چارواداری به این و آن می‌نویسد و اصلاً نظرش ربطی به موضوع ندارد و فقط عقده خالی کردن است، گمان نمی‌کنم مهدی روا بداند این کامنت در صفحه‌اش بماند ولو برای چند ساعت باشد. نهایتاً این نویسنده و صاحب وبلاگ خواهد بود که فضایی را فراهم کرده است که در آن به دیگران می‌توانند فحاشی کنند و مخل آزادی یا احترام دیگری شوند. نه من و نه مهدی به عنوان صاحب یک وبلاگ این حق را نداریم که اجازه بدهیم حیثیت دیگری (فرد یا جمعی حقیقی یا حقوقی) را در خانه و فضای ما خدشه دار کنند و آیین مروت و مدارا را زیر پا بگذارند. بزرگ‌ترین دغدغه‌ی من برای محدود کردن بخش نظرها همین است و بس، که به روزی نرسیم که عباس معروفی گله‌مند بگوید:‌ «پنجره‌ام را گل گرفتم»!

من این را درک می‌کنم که مهدی دوست ندارد بر چسب محافظه‌کاری بخورد یعنی چیزی را به او نسبت بدهند که از نظر خود او بر حسب تعریف خودش از هستی و وجودش و نفس موضوع محافظه‌کاری، اصلاً در او نیست. اما مهدی از دید من با این تعریف که می‌کنم محافظه‌کار است و این هم چیز بدی نیست. مهدی در برابر تغییر به کندی واکنش نشان می‌دهد. سرعت واکنش او و سطح پذیرش تغییر برای او پایین‌تر از چیزی است که توقع من است. به این معنا مهدی محافظه‌کار است. این موضوع در نفس خود چیزی است که نه بد است و نه خوب. در نتیجه، لازم نیست ماجرا را فلسفی کنیم و بگوییم این ارسطو‌وار دیدن و دو انگاری است. قضیه ساده‌تر از این حرف‌هاست.

تمام چیزهایی که من می‌بینم در یک دستور ساده‌ی اخلاقی خلاصه می‌شود و آن این است که «آن‌چه بر خود نمی‌پسندی، بر دیگری هم مپسند». این حرف برای همه‌مان صادق است. هم برای من، هم برای مهدی و هم برای نیک‌آهنگ. به یک معنا من هم محافظه‌کارم. من در وبلاگ‌ام درباره‌ی هر چیزی سخن نمی‌گویم. در انتخاب موضوع هم بعضی وقت‌ها وسواس و سخت‌گیری زیادی به خرج می‌دهم. برای‌ام مهم است در ملکوتی که مسئولیت خیلی چیزهای‌اش عملاً به شانه‌ی من می‌افتد، جوری تصمیم بگیرم که فردا بتوانم جواب‌گوی‌اش باشم. ملکوت در این دو سال گذشته بحران‌ها و مشکلاتی داشته است که در یک فضای جمعی شکل گرفته‌اند و فقط یک فرد مسبب یا دخیل در آن نبوده است. گاهی اوقات در فضایی که بی‌دلیل مسموم می‌شود، افرادی قربانی می‌شوند که اگر شرایط عادی می‌بود هرگز این اتفاقات نمی‌افتاد. به این دلایل ساده و کاملاً انسانی، من محافظه‌کارم، چون به تداوم کارم اعتقاد و باور دارم. ممکن است امروز چیزی بنویسم یا وبلاگی را درست کنم که مدتی دوام بیاورد و کلی هم سر و صدا به پا کند، اما ترجیح می‌دهم کاری را پی بگیرم که در حد ممکن استمرارش بیشتر باشد و هزینه‌اش برای خودم و دیگران کمتر. وبلاگ‌نویسی چیز مهمی است، اما نه آن‌قدر مهم که بعضی چیزهای مهم‌تر را در پای‌اش قربانی کنی. در این زمینه حرف زیاد است. اگر باب گفت‌وگویی خوب باز شود، ادامه‌اش خواهم داد.

 

  1. سيبستان گفت:

    عزیز جان، من یکی که با کار مفت و مجانی اصلا موافق نیستم. از اول هم گفته ام. به هر حال تو حق داری از انبوه شدن کارهای حلقه بنالی ولی خب هر که بامش بیش برفش بیش و امیدوارم که به اندازه زحمتی که می بری حرمت و اعتبار هم داری. بسیاری از ما وبلاگ نویس شدن مان را مدیون تو هستیم بخصوص خود من. من حرفهای زده را تکرار نمی کنم فقط می خواهم بگویم که به اندازه خودم متوجه زحمت و مرارت تو در این کار و علاقه ای که به این جمع پریشان داری هستم. مطمئن ام که سیستم تازه بهتر است و من هم با حرمت شکنی معدودی از کامنت گذاران مخالف ام ولی راه تایید را شخصا نمی پسندم شاید برای اینکه هر وقت کامنتی گذاشته ام که به تایید نیاز داشته و بعد آن را ندیده ام -بدون آنکه حرف بدی هم زده باشم- احساس خوبی پیدا نکرده ام. من هم به همان قاعده تو پابندم: چیزی که بر خود نمی پسندم بر دیگران هم پسندیده نمی بینم. باری می دانی که قدردان زحمات تو هستم.

  2. سيبستان گفت:

    ضمنا این سیستم تایید یک رسید به من کامنت گذار بدهکار است: پیام شما دریافت شد و پس از ساعتی قابل مشاهده خواهد بود.

  3. داريوش گفت:

    این رسید هم درست می‌شود به زودی. تا به حال فقط وقت داشتم که وبلاگ امیر حسین سام را درست کنم. بقیه هنوز زمان می‌برند. مشکل همان مشکل وقت است و حوصله و دل و دماغ و هزار و یک چیز مربوط و نامربوط دیگر. این هم به زودی درست می‌شود. فقط نیاز به یکی دو روز دارم که به طور کامل و محض در اختیار خودم باشم و اصلاً‌ کار و دغدغه‌ی دیگری نداشته باشم.

  4. رامين گفت:

    من اگر جای داریوش بودم اداره‌ی وبلاگ‌ها را به صاحبان آن‌ها واگذار می‌کردم. اهالی ملکوت اگر به گردش کار جمعی معتقدند خوب است یاد بگیرند چگونه اندازه‌ی حروف نوشته‌های خود را تغییر دهند یا مثلأ چگونه از امکان تایید نظرها بهره ببرند یا نبرند. راهنما و راهنمائی در این موردها از سر و کولِ وب می‌بارد. کار جمعی فردها و تمرین دموکراسی را می‌شود با جست‌وجو و یادگیری ِ مدام هم‌راه کرد. این‌طور به جای آن‌که پنج روز صبر کنیم تا داریوش مشکل‌ها را برطرف کند می‌توانیم خودمان در پنج دقیقه قال قضیه را بکنیم! در ضمن، موضوع غیبتِ “رسید” هم مشکل غریبی‌ست که ذاتیِ مووبل تایپ تازه نیست و رفع آن هم،به کوتاه سخن، کار یک روز و دو روز نیست!

  5. پرنيان گفت:

    داریوش عزیز گمان نمی کنم هیچکدام از اعضاء حلقه از زحمتها و بار سنگین گرداندن ملکوت بی خبر باشند.و قطعا سپاسگذار.کار با سیستم جدید راحت است گو اینکه من هم در مورد قسمت نظرات با سیبستان موافقم. گر چه میشود آن را اختیاری کرد.که حتما آن هم وقت زیادی از تو میگیرد که با گرفتاری هایی که داری لطف بیش از حد و بقول خودت عشق و علاقه ات را خواهد رساند این رسیدگی های پی در پی.

  6. جواد_ق گفت:

    سلام داریوش عزیز
    بیش از یکسال می گذرد از زمانی که آشنا شده ام با ملکوت و بعضی از ملکوتیان . در این مدت مجالی دست می داده می آمده ام. نظری و گذری.گاهی
    هم درودی و بدرودی .
    گاهی همراه می شده ام با ماجراهایی که رفته بر این حلقه . تندمزاجی هم کرده ام گاهی . گاهی هم صبوری آموخته ام .
    به سهم خودم سپاسگزار زحمات تو هستم که می دانم ساده نیست چرخاندن چرخ ملکوت در زمین.
    داریوش عزیز اگر موضوع کامنت ها پیش تر از این مطرح می شد باز من حتما عنان از کف می دادم و به سهم خودم دفاع می کردم از حق آزادی بیان .اما تجربه هایی که در مدت وبلاگ گردیهایم به دست آورده ام نظرم را تغییر داده است . واگذار کردن حق تصمیم گیری در مورد کامنتها به صاحب وبلاگ لازم به نظر می رسید . گذشته از حق مالکیت و بحث جایگاه وبلاگ در عصر جدید که در حقیقت نه به عنوان رسانه جدی و رسمی که بیشتر به عنوان رسانه ای که حامل دغدغه های در لحظه صاحب آن است هرزه نویسی هایی که در کامنتستان دیده می شود این ضرورت را ایجاب می کرد که مدیریت شوند کامنتها . این به نظر من حق صاحب یک ملک خصوصی است که در خانه اش از میهمانش بد و بیراه نشنود .
    این هرزه نویسی ها دامن من را هم گرفت که به نوعی عادت کرده ام به کامنت گذاشتن و حالا دل
    نمی کنم از آن .انگار به همین خاطر است که نمی توانم خودم را راضی کنم وبلاگی داشته باشم . کامنت گذاشتن برایم راحت تر است . اینجا آدم راحت تر سخن می گوید !!!
    این بلای هرزنویسی در آغاز زایش وبلاگستان فارسی دامن مخاطبان را گرفته بود که اگر به دنبال مطلبی جدی می گشتی سر از وبلاگهای پورنوگرافیک در می آوردی . امروز به تجربه آموخته ایم چه چیزی را کجا بیابیم . کم و بیش نویسندگان و مخاطبان هم را یافته اند و تکلیفشان معلوم است . همان بلا امروز در مورد کامنتستان فارسی مصداق دارد که این هم به تجربه حل خواهد شد . تا رسیدن به نقطه ای که همه مان بالغ شویم بهتر است وقت و انرژیمان را صرف بد و بیراه شنیدن نکنیم .
    بازهم از زحماتت ممنونم و قدر تلاشهایت را می دانم .
    با درود .جواد_ق

  7. رامين گفت:

    به گمان من، جای یک توضیح کوتاه و بسیار ضروری در این جا خالی‌ست: هدف اصلی مووبل تایپ از فراهم کردن امکان “تایید نظر” این بوده که ما راحت‌تر بتوانیم از شر “پیام‌های بازرگانی” خلاص شویم. پیام‌هایی که روبات‌ها در وبلاگ‌ها می‌گذارند مثل این: http://blog.malakut.org/eng/archives/008915.shtml#comments
    من به اهالی ملکوت رشک می‌برم که گویا تاکنون از این مصیبت به دور مانده‌اند. دو سه وبلاگی که من دارم و در *سال* بیش از دو یا سه کامنت نمی‌گیرند بدون کم‌ترین اغراق *هر روز* صد و ده-دوازده کامنت روباتی دارند. حذف کردن این “کامنت”ها در مووبل تایپ جدید مثل آب خوردن است اگر “تایید نظر” در کار باشد! به هر حال صلاح مملکت خویش خسروان دانند ولی اگر بعدها خواستید از این امکان استفاده کنید دستکم سری به صفحه زیر بزنید:
    http://www.sixapart.com/movabletype/docs/mtmanual_weblog_config.html#preferences

|