۶

این گریه‌های شوق؛ آن اشک‌های سوز

امروز یک بار با بغضِ تو بغض کردم و دو بار با صدای لرزان و گریان تو سخت گریستم. امروز چنان مرا به آسمان بردی و چندان بر زمین با من نشستی که تردید ندارم تمام آن مایه عهد و پیمانی که در کار تو کرده‌ام و کرده‌ایم، سزاوارترین مخاطب خود را در کره‌ی خاکی داشته است. امروز تمام تاریخ‌ام، تمام هستی‌ام، تمام آرمان‌ها و آرزوهای‌ام پیش چشم‌ام رژه رفتند. امروز تو مرد احساس بودی و چندان خاکی و زمینی در کنار من و ما، چندان انسانی سخن می‌گفتی که هیچ جدایی و فاصله‌ای میان ما و تو نبود. اما دقایقی بعد چنان از سر خردمندی و پختگی و درایت سخن می‌گفتی که گویی آن که دقایقی پیش به صدایی لرزان و بغض‌آلود، با آن همه اشتیاق، آن اندازه انسانی و خاکی، با ما سخن می‌گفت تو نبودی! گویی تو احتیاج و استغنا، ناز و نیاز را یک جا با خود داری.

و تو انسان بودی و هستی. اما چه انسانی! بر آسمان‌ات به یک شیوه می‌توان دید و بر زمین به نوعی دیگر می‌توان دل به تو سپرد. اما چه پیوندی میان ما و تو عمیق‌تر از رشته‌ی محبت و مهر؟ رشته‌ای که به نگاه متصل است، که «نشود فاش کسی آن‌چه میان من و تست / تا اشارات نظر نامه‌رسان من و تست». و آری، «روزگاری شد و کس مردِ رهِ‌عشق ندید». وقتی مثل پدر و درست در مقامِ پدر، چنان با تفقد دست بر سر فرزندان معنوی‌ات می‌کشی و همدلانه و با مهر با آن‌ها سخن می‌گویی و عمق محبتِ فروتنانه‌ و بی‌تابانه‌ات را می‌توان با گوشت و پوست لمس کرد، دیگر چه جای درنگ و تردید که این‌ها که در پی تو هستند، دل به مهرِ تو داده‌اند؟

امروز با خود می‌اندیشیدم، و به بانو هم می‌گفتم که اگر کسِ دیگری بر جای تو نشسته بود – کس دیگری از شمار همین آدمیان امروزی – و آن میزان محبت و ارادتی را که تو می‌بینی، می‌دیدند، دیگر خدای را بنده نبودند؛ چنان‌که هم اکنون هم نیستند و چنان به تفرعن و تکبر سخن می‌گویند و شاخ و شانه می‌کشند که گویی جهان بسته به نفسِ آن‌هاست! و تو را سخت انسانی دیده‌ام و بشری و خاکی خواسته‌ام و آسمانیِ زمینی هستی. افلاکی خاکی که در میانِ‌ ما و با ما نفس می‌زنی و لحظه‌ای جدا نیستی به دل و جان از ما. بگذار بعضی‌ها . . . نه؛ بگذار گله هم نکنم از همان بعضی‌ها. بگذار تمام آن کوتاهی‌ها و قصورها و خودخواهی‌ها در کنار دریای سخاوت تو نادیده بمانند. بگذار در کنار آن همه مهری که کریمانه نثار ما کردی، آن نقصان‌ها را نبینیم. و چه دولت‌مند بودم امروز که دو حامی، دو هم‌دل، دو مستظهر در کنارم بودند: تو اشک بر گونه‌هام جاری می‌کردی و او اشک از گونه‌هام می‌سترد. حاصل دنیا و عقبا برای من همین است و بس: عشق! «جهان عشق است و دیگر زرق‌سازی / همه بازی است الا عشق‌بازی». عمر خاکی‌ات دراز باد و گام‌های‌ات استوار و نفس‌ات گرم و رشته‌ی مهر میان ما پیوسته‌تر باد و آری:
 حسنِ‌ تو همیشه در فزون بود
روی‌ات همه ساله لاله‌گون باد
اندر سر ما خیال عشق‌ات
هر روز که باد در فزون باد
هر سرو که در چمن درآید
در خدمت قامت‌ات نگون باد
چشمی که نه فتنه‌ی تو باشد
چون گوهر اشک غرق خون باد
چشم تو ز بهر دلربایی
در کردن سحر ذوفنون باد
هر جا که دلی است در غم تو
بی صبر و قرار و بی سکون باد
قد همه دلبران عالم
پیش الف قدت چو نون باد
هر دل که ز عشق توست خالی
از حلقه‌ی وصل تو برون باد

بگویم‌ات که: «ای قبای . . .»؟ . . . و نیم قرن تمام گذشت؛ نیم قرنی که راه صدها ساله در آن رفته‌ای. و تو زنده‌ای، و تو حاضری، موجودی. آینه‌صفت پیش روی منی! این‌ها کافی نیست برای این‌که توفان اشک و آه به پا کنی؟ و «خلقی واله شوند و حیران» و «فریاد از مرد و زن بر آید»؟ کافی نیست دیگر؟ در پرده‌تر از این هم می‌شود گفت؟ و تو می‌دانی که چه‌ها در دل است که رشک‌ام می‌آید آن همه را بنویسم. بگذار باقی میان ما و تو در خفا بماند، بگذار همان ذکری باشد که «تضرعاً‌ و خیفهً» است. بگذار در حلقه‌ی ذکر تو بمانیم. بگذار . . . بگذار. . .

پ. ن. فکر نمی‌کردم لازم باشد بگویم. این نوشته‌ یک یادداشت کاملاً شخصی است، کاملاً شخصی. در نتیجه، چه بسا بسیار بسیار کسان نتوانند در حس آن با من شریک باشند. اما هستند باز هم کسانی یا بسیار کسانی که در حس من سهیم‌اند.

  1. بهروز گفت:

    این نوشته در وصف رهبر معظم و قائد مسلمین جهان نبود؟
    ***
    کلی خندیدیم بهروز جان!‍ رهبر معظم کیه دیگه؟ قائد مسلمین کی بوده؟ بی خیال بابا. بعد هم اگر مقصود مقام رهبری ایران است که اشاره‌های تکذیبی در متن زیاد بود (آن‌ها که اهل تکبرند و غیره و ذلک). نه دوست عزیز، آسوده بخوابید، از این فکرها هم نکنید. سلامت دنیا تهدید نشده است هنوز!

  2. h.g گفت:

    زاهدظاهرپرست ازحال ماآگاه نیست
    درحق ماهرچه گوید جای هیچ اکراه نیست
    چیست این سقف بلند ساده بسیار نقش
    زین معماهیچ دانادرجهان آگاه نیست

  3. ahmad گفت:

    داریوش عزیز
    دقیقا میدانم منظورت چه کسی بود :-)آن شخص خیلی خیلی -آن-دارد و میتواند طوفان وار به یک کرشمه یک درخت هزار ساله را از جا بکند.. حتی حال ات را خوب میفهمم و میتوانم حس اش کنم چون خودم هم این چنین بارها از خود به در شده ام ولی باز هم وقتی می شنوم ستایش و رشک با هم سراغم می آیند…گوارای وجودت و خوش به حالت …ایکاش منهم آنجا بودم.

  4. حمید گفت:

    من که نفهمیدم کی بود. یک جاهایی به شریعتی می خورد ولی خوب بعید واسه شریعتی باشه 🙂 خیلی احساسی هستی داریوش خان. انشالله که احساساتت هیچوقت جریحه دار نشه 🙂

  5. flora گفت:

    سلام
    دلم میخواست عکسی از منوچهر رزمی رو که برنئه جایزه پولیتزر سال ۱۹۷۹ شده رو تو وبلاگتون ببینم
    معمولا برای دیدن تازه ترین چیزا سری به سایتتون میزنم
    با تشکر
    فلورا
    **
    گمان کنم بهتر است یا وبلاگ زن نوشت را ببینید یا رادیو زمانه را.

  6. سلام داریوش
    نمی دانم کجا بودی در آن لحظات، اما هر جایی که بودی، مستظهر دوم کار مستظهر اول را کامل می کرده است.
    مبارکت باد این دم و همه دم که در یاد معشوق می گذرد.

|